Ghosting στο κόκκινο χαλί. Γιατί τα μεγάλα στούντιο σνομπάρουν τα φεστιβάλ?

Στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου πάνω από 200 ταινίες προβάλλονται — και καμία δεν είναι στούντιο-παραγωγή. Όχι, δεν είναι τυπογραφικό λάθος. Και όχι, δεν είναι μόνο πρόβλημα του Βερολίνου. Τα μεγάλα στούντιο φαίνεται να ξανασκέφτονται σοβαρά τη φεστιβαλική πρεμιέρα. 

Ίσως επειδή τα στούντιο τρέχουν να κρυφτούν πίσω από τα social media, τρέμοντας τους κριτικούς περισσότερο κι από έναν κακό αλγόριθμο. 

Οι περισσότερες από τις πολυαναμενόμενες ταινίες του 2025 — Sinners, One Battle After Another, Zootopia 2, F1: The Movie, Weapons — απέφυγαν τη φεστιβαλική διαδρομή. Μοναδική εξαίρεση: το Mission: Impossible – The Final Reckoning της Paramount, που έκανε πρεμιέρα στις Κάννες. Ίσως γιατί ο Τομ Κρουζ είναι ένας από τους τελευταίους που πιστεύουν ακόμα στα "παλαιάς κοπής" πρεμιέρες.

Η διευθύντρια της Berlinale, Τρίσια Τάτλ, το λέει ξεκάθαρα: «Νομίζω ότι αυτό αφορά λιγότερο τη Berlinale και περισσότερο το τι συμβαίνει γενικά αυτή τη στιγμή. Οι μεγαλύτερες ταινίες της χρονιάς στον διασταυρούμενο χώρο art house και εμπορικού δεν ξεκίνησαν από φεστιβάλ. Υπάρχει μια νευρικότητα, επειδή η αγορά είναι πολύ δύσκολη, μια νευρικότητα, σχετικά με το να βγουν κριτικές πολύ πριν από την κυκλοφορία μιας ταινίας, [και να μην] μπορείς να ελέγξεις τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι ταινίες λανσάρονται».

Με απλά λόγια: κανείς δεν θέλει ένα early Rotten Tomatoes score να σκοτώσει το hype. Ένας marketing executive το διατυπώνει ακόμα πιο ωμά: «Δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει ένα φεστιβαλικό κοινό, και οι φεστιβαλικοί κριτικοί. Αν κατασπαράξουν την ταινία, η καμπάνια σου μπορεί να έχει τελειώσει πριν καν ξεκινήσει».

Παρά την «ψυχρότητα» των majors, οι auteurs με στούντιο πλάτη συνεχίζουν να αγαπούν τα φεστιβάλ: Γιώργος Λάνθιμος, Γουές Άντερσον, Κλόε Ζάο, Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, Μπονγκ Τζουν-χο. Το περσινό Βερολίνο φιλοξένησε τα Mickey 17 και Blue Moon.

Τα viral videos είναι το νέο κόκκινο χαλί και τα φεστιβάλ το ξέρουν, γι' αυτό και τρέχουν να κάνουν deals με την TikTok για να παραμείνουν relevant. Δεν είναι τυχαίο ότι Βερολίνο και Κάννες έχουν συμφωνίες με το TikTok. Αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, γίνε χορηγός τους.

Για τις ανεξάρτητες και διεθνείς παραγωγές, όμως, το φεστιβάλ παραμένει το οξυγόνο τους. Ταινίες όπως τα The Secret Agent, Sentimental Value και It Was Just an Accident δεν θα είχαν καμία ελπίδα χωρίς το hype του Βερολίνου ή της Βενετίας. Ένας Γάλλος πράκτορας πωλήσεων το είπε καλύτερα από όλους: «Χρειαζόμαστε αυτά τα φεστιβάλ για να γίνουν αντιληπτές οι ταινίες μας. Τα χρειαζόμαστε για να πουλήσουμε αυτές τις ταινίες. Χωρίς αυτά, αυτές οι ταινίες εξαφανίζονται». 

Συμπέρασμα; Τα στούντιο δεν «μισούν» τα φεστιβάλ. Απλώς δεν αγαπούν το ρίσκο. Σε μια εποχή όπου το marketing θέλει απόλυτο έλεγχο, το φεστιβαλικό κοινό — με τις αυθόρμητες αντιδράσεις και τις ανεξάρτητες κριτικές — μοιάζει επικίνδυνα απρόβλεπτο. Και αυτό, για τα majors, είναι ίσως πιο τρομακτικό από ένα κακό opening weekend.