Ο Τζορτζ Κλούνεϊ σταματά να «φιλάει κορίτσια» στις ταινίες

Ο Τζορτζ Κλούνεϊ έβαλε επίσημα τελεία σε μια από τις πιο σταθερές πλευρές της καριέρας του: τον ρόλο του αιώνιου ρομαντικού. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην Daily Mail, ο 63χρονος ηθοποιός ξεκαθάρισε ότι δεν σκοπεύει να «φιλάει κορίτσια» στη μεγάλη οθόνη — και η απόφαση αυτή δεν πάρθηκε στο πόδι.

ΣΧΕΤΙΚΑΟι δύο διαφημίσεις του Γιώργου Λάνθιμου στο Super Bowl

«Προσπαθώ να ακολουθήσω τον δρόμο που πήρε ο Πολ Νιούμαν — “Εντάξει, δεν φιλάω πια κορίτσια”», είπε ο Κλούνεϊ. Και συνέχισε απολύτως συγκεκριμένα: «Όταν έγινα 60, είχα μια συζήτηση με τη γυναίκα μου. Της είπα: “Κοίτα, μπορώ ακόμα να παίζω μπάσκετ με τα παιδιά. Παίζω με 25χρονους. Μπορώ ακόμα να σταθώ, είμαι σε φόρμα. Αλλά σε 25 χρόνια θα είμαι 85. Δεν έχει σημασία πόσες μπάρες δημητριακών τρως, αυτός είναι ένας πραγματικός αριθμός”».

Δεν πρόκειται για αιφνιδιασμό. Ο σταρ του Ocean’s Eleven είχε ήδη προϊδεάσει το κοινό. Τον Μάρτιο, μιλώντας στο 60 Minutes, δήλωσε χωρίς περιστροφές: «Κοίτα, είμαι 63 χρονών. Δεν προσπαθώ να ανταγωνιστώ 25χρονους πρωταγωνιστές. Αυτή δεν είναι η δουλειά μου. Δεν κάνω πια ρομαντικές ταινίες».

Και αυτό λέγεται αυτογνωσία.

Για δεκαετίες, ο Κλούνεϊ υπήρξε συνώνυμο του κινηματογραφικού ρομαντισμού. Από το One Fine Day με τη Μισέλ Φάιφερ, μέχρι το Out of Sight με την Τζένιφερ Λόπεζ, το Up in the Air με τη Βέρα Φαρμίγκα και το Ticket to Paradise με την Τζούλια Ρόμπερτς, έχτισε μια καριέρα βασισμένη στο χαμόγελο, το βλέμμα και το σωστό timing στο φιλί.

Ακόμα κι έτσι, ο ίδιος θυμάται ότι τα πράγματα δεν ήταν πάντα ρόδινα. Σε συνέντευξή του στους New York Times το 2022, ανέφερε ένα περιστατικό από τα πρώτα του βήματα: «Θυμάμαι στην αρχή της καριέρας μου, είχα μια σκηνή φιλιού με ένα κορίτσι και ο σκηνοθέτης λέει: “Όχι έτσι”. Και εγώ ήμουν σε φάση: “Φίλε, αυτή είναι η κίνησή μου! Αυτό κάνω στην πραγματική ζωή!”».

Σήμερα, η «κίνηση» αυτή μπαίνει στο συρτάρι. Όχι από αδυναμία, αλλά από επιλογή. Ο Κλούνεϊ δείχνει να καταλαβαίνει κάτι που το Χόλιγουντ συχνά αρνείται: ότι η γοητεία αλλάζει μορφή με τον χρόνο και ότι το να κάνεις χώρο στους επόμενους δεν είναι ήττα.