One Battle After Another: Σπουδαίες κριτικές, μέτριες εισπράξεις. Τι πήγε στραβά;

Το One Battle After Another του Πολ Τόμας Άντερσον αποτελεί ένα από τα πιο φιλόδοξα εγχειρήματα του αμερικανικού σινεμά των τελευταίων ετών. Με προϋπολογισμό επιπέδου Jurassic & Fast and Furious και τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο στη μαρκίζα, η ταινία είχε υψηλούς εισπρακτικούς στόχους. Ωστόσο, τα πρώτα νούμερα του box office αποκαλύπτουν μια ψυχρή υποδοχή από το κοινό με 24 εκατ. δολλάρια στις ΗΠΑ και 52 εκατ συνολικά σε εισπράξεις το πρώτο δεκαήμερο. Αν και για έναν auteur σαν τον Anderson αυτά τα νούμερα δεν θεωρούνται αποτυχία, όταν το budget φτάνει τα 140 εκατ. δολάρια, το στούντιο αναμένει άλλα αποτελέσματα. Το ερώτημα είναι: γιατί;

ΣΧΕΤΙΚΑΌταν το Φεστιβάλ της Τραϊμπέκα απέρριψε το "There will be blood"

Η πρώτη απάντηση είναι το προφανές: ο Άντερσον δεν είναι household name. Σε αντίθεση με τον Christopher Nolan που εισήλθε στο mainstream μέσω του The Dark Knight, ο PTA παραμένει ένας auteur που το ευρύ κοινό αναγνωρίζει περισσότερο ως «εγγύηση ποιότητας» παρά ως brand. Για τους cinephiles, αυτό είναι αρκετό. Για τον μέσο θεατή που ψάχνει «το επόμενο franchise», όχι.

Η δεύτερη εξήγηση αφορά το ίδιο το marketing. Το πρώτο trailer –με τον Ντι Κάπριο σε τηλεφωνικό θάλαμο, απελπισμένο να θυμηθεί τον κωδικό της αντίστασης– είχε όλα τα στοιχεία ενός PTA film: χρονομετρημένα πλάνα, ατμοσφαιρική μουσική, υπαινικτική αφήγηση. Το δεύτερο όμως έσπασε τον τόνο (μιας και σίγουρα δόθηκε αντίστοιχη εντολή "από πάνω"). Με γρήγορα cuts, αποσπασματικές σκηνές δράσης και μια ατάκα που έμεινε μετέωρη («The message is clear» λέει η Perfidia Beverly Hills της Τεγιάνα Τέιλορ), η καμπάνια έδειξε δύο διαφορετικές ταινίες: arthouse δράμα και συμβατικό action. Το αποτέλεσμα; σύγχυση.

Αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι η ταινία έχει διάρκεια που ξεπερνά τις τρεις ώρες και πολιτική διάσταση που δεν μπορεί εύκολα να «πακεταριστεί» σε 30 δευτερόλεπτα τηλεοπτικού spot, γίνεται φανερό γιατί το κοινό προτίμησε την ασφάλεια του "safe"... Κι όμως, εδώ βρίσκεται το παράδοξο: οι θεατές που μπήκαν στις αίθουσες το λάτρεψαν, ενώ"οι κριτικοί το αποθέωσαν, μιλώντας για «ένα από τα πιο σημαντικά έργα του αιώνα, ένα σύγχρονο αμερικανικό έπος που προσπαθεί να σταθεί απέναντι στο μοντέλο του franchise".

Εδώ btw η κριτική του MOVE IT. 

Η ειρωνεία είναι ότι το One Battle After Another μοιάζει με το The Dark Knight, αλλά στερείται του Joker, του Batman, της pop αναγνωρισιμότητας που θα έκανε τον κόσμο να αγοράσει εισιτήριο. Ο Άντερσον έφτιαξε ένα blockbuster χωρίς IP, και το πλήρωσε.

Η συζήτηση λοιπόν ξεπερνά την ταινία: είναι άραγε ακόμη εφικτό, το 2025, ένα αυθεντικό, πολυδάπανο, ενήλικο δράμα να σταθεί στην αγορά χωρίς την ασπίδα της αναγνωρίσιμης επωνυμίας; Αν το One Battle After Another αποτύχει εμπορικά, ίσως αποτύχει και η ίδια η ιδέα ότι το σινεμά μπορεί να είναι ταυτόχρονα μαζικό και προσωπικό.