O Τραμπ, τα τιμολόγια και η φαντασίωση της «Κινηματογραφικής Αυτοκρατορίας»

Ο παρανοϊκός Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει τις εθνικοπατριωτικές φασιστικές κορώνες, αυτή τη φορά περιλαμβάνοντας στο μενού της τρέλας και το Χόλιγουντ. 

ΣΧΕΤΙΚΑΡόμπερτ Ντε Νίρο: «O επίδοξος βασιλιάς Ντόναλντ Α' θέλει να μας πάρει την δημοκρατία»

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ υπενθύμισε χθες την απόφασή του τον περασμένο Μάιο να επιβάλλει 100% δασμό στις ταινίες αμερικανικών κεφαλαίων που γυρίζονται εκτός ΗΠΑ.  Σε ανάρτησή του στο Truth Social, ο πρώην πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι «η κινηματογραφική μας βιομηχανία έχει κλαπεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες, από άλλες χώρες, όπως να κλέβεις καραμέλα από μωρό». Στην ίδια ανάρτηση επεσήμανε ότι «η Καλιφόρνια, με τον αδύναμο και ανίκανο Κυβερνήτη της, έχει πληγεί ιδιαίτερα σκληρά!» Ο Τραμπ δεν έδωσε λεπτομέρειες για το πώς θα εφαρμοστούν οι δασμοί, ούτε χρονοδιάγραμμα για την έναρξή τους.

Η αντίδραση στο Χόλιγουντ παραμένει συγκρατημένη αλλά ανήσυχη, καθώς οι πρακτικές συνέπειες αυτών των εξαγγελιών δεν είναι ακόμα σαφείς. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Motion Picture Association, η βιομηχανία απασχολεί πάνω από 2,3 εκατομμύρια εργαζόμενους και παρήγαγε πωλήσεις 279 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2022. Ωστόσο, μετά την πανδημία και τις μεγάλες απεργίες του 2023, το οικοσύστημα του αμερικανικού κινηματογράφου εξακολουθεί να προσπαθεί να ανακάμψει, με την τηλεόραση και τις πλατφόρμες streaming να έχουν απορροφήσει σημαντικό μέρος του κοινού.

Οι δηλώσεις του Τραμπ δεν ανέφεραν αν τα μέτρα θα επηρεάσουν και τις τηλεοπτικές σειρές, τομέα που αποδεικνύεται όλο και πιο κερδοφόρος και διεθνοποιημένος.

Η εξαγγελία αυτή του αλαζόνα Προέδρου μοιάζει περισσότερο με μια ρητορική φαντασίωση παρά με συγκεκριμένο οικονομικό σχέδιο. Και όμως, η δήλωση αυτή, όσο αόριστη κι αν είναι, εγγράφεται σε μια μακρά αμερικανική παράδοση: την αγωνία για το «χαμένο Χόλιγουντ», για την πτώση μιας άλλοτε αυτάρκους βιομηχανίας που τροφοδοτούσε τον κόσμο με εικόνες και μύθους. 

Όμως η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Τα τελευταία χρόνια, οι απεργίες, η πανδημία, η μεταστροφή του κοινού προς την οικιακή κατανάλωση περιεχομένου και η διεθνοποίηση της παραγωγής έχουν μεταβάλει ριζικά τη φυσιογνωμία του σινεμά. Σε αυτό το πλαίσιο, η απειλή του Τραμπ δείχνει να αγνοεί ότι το Χόλιγουντ υπήρξε πάντοτε παγκόσμιο: εισήγαγε κεφάλαια, ταλέντο, τοποθεσίες, ενώ η κυκλοφορία των ταινιών του στηρίζεται σε διεθνείς αγορές.

Αντί να μιλάμε λοιπόν για την «κλοπή» μιας βιομηχανίας, ίσως να βλέπουμε ένα είδος μεταμόρφωσης. Το Χόλιγουντ δεν χάνεται∙ απλώς δεν είναι πια μονοπώλιο. Κι αυτό είναι που μοιάζει αβάσταχτο σε μια ρητορική που επιμένει να θέλει να ξαναστήσει τα στούντιο σαν φρούρια —ένα Χόλιγουντ αυτάρκες, μα και απομονωμένο.