Δράμα 2025 - Οι ταινίες - Μέρος 6ο
Πλούσια η τέταρτη μέρα του Φεστιβάλ της Δράμας με back to back δεύτερη προβολη ταινιών του Εθνικού Διαγωνιστικού, έξι αυτή την φορά, και με θέματα όπως η τέχνη και η δημιουργικότητα, οι οικογενειακές σχέσεις και η καταπίεση, η απώλεια και η σχέση μας με την φύση.
ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Δράμας θέλει να σε εμπνεύσει να γράψεις το σενάριό σου
Requiem in Salt της Σύλβιας Νικολαΐδου και του Νικόλα Ιορδάνου-Εθνικό Διαγωνιστικό
Μετά τον θάνατο της αδελφής του, ο Ιάπωνας καλλιτέχνης Yamamoto εξερευνά την εφήμερη φύση της ζωής, δημιουργώντας περίτεχνες εγκαταστάσεις από αλάτι, στη μνήμη των αγαπημένων του που χάθηκαν. Μια ταινία για τον θάνατο, το αλάτι και την τέχνη.
Ο ιάπωνας καλλιτέχνης γνωστός για εγκαταστάσεις με αλάτι, Μοτόι Γιαμαμότο, γίνεται το επίκεντρο ενός ασπρόμαυρου ντοκιμαντέρ που ακολουθεί τον εικαστικό στην πορεία διαχείρισης του πένθους μέσω της τέχνης. Δύο χρόνια μετά τον θάνατο της αδερφής του, αποφάσισε να ασχοληθεί με μια τέχνη που με τον τρόπο της να μιλάει για την απώλεια και την μνήμη, τον θάνατο και την ανάμνηση σε μια κουλτούρα, όπως η ιαπωνική, που ο θρήνος για τον χαμό ενός κοντινού ανθρώπου πρέπει να είναι βουβός, σιωπηλός και μοναχικός, καμία σχέση με εκείνο της Μεσογείου και των Βαλκανίων. Μια περιήγηση στο έργο του αλλά και στην υπερβατική ιαπωνική κουλτούρα που πάντα θα μας γοητεύει ως κάτι μακρινό αλλά και τόσο μέσα μας βαθιά αποτυπωμένο, πιάνοντας μικρές στιγμές της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα ρέκβιεμ όπως λέει και ο τίτλος με το εφήμερο, μικροσκοπικό και σχεδόν άυλο αλλά και τόσο χειροπιαστό αλάτι.
Οι Λύκοι Επιστρέφουν του Στέλιου Μωραϊτίδη-Εθνικό Διαγωνιστικό
Ένα απόκοσμα λευκό τοπίο, ένας δρόμος σπαρμένος με κόκαλα και ένα μυστικό που όλοι γνωρίζουν και προσπαθούν να κρύψουν. Η ιστορία μιας κοινωνίας που βυθίζεται στο ηθικό κενό.
Δεύτερη ταινία μυθοπλασίας μικρού μήκους για τον Στέλιο Μωραϊτίδη και μας πηγαίνει στην ελληνική επαρχία σε δρόμους κλεισμένους από το χιόνι και κατοίκους μέσα στα μυστήρια και τα ανομολόγητα πάθη. Ένα αστυνομικό νουάρ καθώς οι τοπικές αρχές προσπαθούν (;) να ανακαλύψουν τι έγινε και παράλληλα να συγκαλύψουν τις προεκτάσεις και το βουητό. Σαν ένα ελληνικό True Detective αλλά στο πιο πολιτικό του, μια άρτια παραγωγή με υψηλή καλλιτεχνική αξία και με ένα επιτελείο ταλαντούχων ηθοποιών στο οποία συναντά κανείς και την sui generis σκηνοθέτρια και συγγραφέα Λένα Κιτσοπούλου. Χωρίς να μοιάζει με το σινεμά του Θόδωρου Αγγελόπουλου, συναντάμε όμως μια παρόμοια αναφορά στο συλλογικό παρελθόν και στα τραύματα μιας τοπικής κοινωνίας που επιλέγει την σιωπή και το κουκούλωμα αντί να έρθει αντιμέτωπη με αυτή μέσα σε χιονισμένα τοπία λιγομίλητων ανθρώπων που εκπροσωπούν διαφορετικούς αλλά και αλληλοεμπλεκόμενους κόσμους.
Ο άρρωστος 1789 της Ειρήνης Καραγκιοζίδου-Εθνικό Διαγωνιστικό
Ένας άρρωστος – καλλιτέχνης βρίσκεται ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου το οποίο σιγά σιγά περιβάλλουν τα αντικείμενα της «θεραπείας» του. Με τη βοήθεια της οικογένειάς του, θα εργαστεί σκληρά και θα κατασκευάσει το μεγαλύτερο έργο τέχνης της ζωής του: τον θάνατό του.
Ο θάνατος ως έργο τέχνης στην πρώτη ταινία της Ειρήνης Καραγκιοζίδου που αντλώντας έμπνευση από προσωπικά της βιώματα, συνθέτει έναν θίασο έτοιμο να ξεπροβοσίσει έναν άρρωστο καλλιτέχνη για το επέκεινα. Με ένα πολύ καλό καστ σε ρόλους συγγενών που βοηθούν τον άρρωστο να στήσει το τελευταίο του έργο, το κύκνειο άσμα, ο Άρρωστος 1789 είναι πολλά χωρίς να είναι σαφές τι από όλα θα ήθελε. Είναι κάπως χιουμοριστικό, σαν ένα μπουλούκι μιας άλλης εποχής, γίνεται σκληρό και μακάβριο και ανά ώρες μελό. Ίσως να απαιτούνταν ένα πιο συγκροτημένο σενάριο για να έχει μια κατεύθυνση η ιστορία.
Δώσε μου 5 λεπτά της Μαρθίλιας Σβάρνα-Εθνικό Διαγωνιστικό
Έχοντας να διαχειριστεί τα απανωτά τηλεφωνήματα της πεθεράς της, το άγχος της και τον χρόνο που τρέχει, η Πηνελόπη προσπαθεί να φτάσει στην ώρα της, κάπου πολύ σημαντικά. Εκείνη, το μόνο που θέλει, είναι να ξεκουραστεί.
Πρώτη ταινία μικρού μήκους για την σκηνοθέτρια και ηθοποιό Μαρθίλια Σβάρνα με την πολύ καλή Ελεάνα Στραβοδήμου στο τιμόνι της ταινίας ως Πηνελόπη που διψά για μια ανάπαυλα όσο η οργισμένη και ανυπόμονη πεθερά της δια του τηλεφώνου δεν την αφήνει σε ησυχία. Δώσε μου πέντε λεπτά θα ήθελε να ξεστομίσει, αλλά αρκείται να την καθησυχάζει καταπίνοντας τον θυμό της. Προσπαθεί με υπομονή και συγκατάβαση να πάει κόντρα στον χρόνο ικανοποιώντας τις πολλές απαιτήσεις. Μια γλυκιά ιστορία ρεαλισμού για τα σύγχρονα προβλήματα με τα τεράστια προβλήματα στην διαχείριση του χρόνου και των υποχρεώσεων που έχουμε και δεν μας φτάνει ένα 24ωρο, ειδικά όταν δεν είσαι ικανοποιημένος από την ίδια σου την ζωή.
Το Τίποτα και τα Πάντα της Λίας Τσάλτα-Εθνικό Διαγωνιστικό
Δύο γυναίκες ζουν τις τελευταίες στιγμές της σχέσης τους. Καθώς συλλογίζονται τον χωρισμό τους, βυθίζονται σε έναν κόσμο φροντίδας, απώλειας και παροδικότητας της ύπαρξης.
Τρίτη ταινία μικρού μήκους για την Λία Τσάλτα, που επιστρέφει στο Φεστιβάλ μετά το Μάγμα, με μια ιστορία απώλειας ή προετοιμασίας για αυτή. Δύο γυναίκες σε ένα σπίτι βγαλμένο από άλλη εποχή, θυμίζοντας περασμένα μεγαλεία δικά τους, προετοιμάζονται για το τέλος της σχέσης μέσα όμως από την φροντίδα και την επιμέλεια και όχι την σύγκρουση και τον θυμό. Ο αποχαιρετισμός γίνεται γλυκός και τρυφερός, μητρικός με βαθιά ενσυναίσθηση. Ίσως έτσι θα έπρεπε να είναι αν δεν έμπαιναν εμπόδια που επιβάλλει ο εγωισμός. Σε ένα σχεδόν άχρονο περιβάλλον, οι δύο γυναίκες μιλούν, συνυπάρχουν δίνοντας μια πιο υπαρξιακή διάσταση στην απώλεια είτε αυτή είναι λόγω χωρισμού είτε λόγω θανάτου είτε εξ αποστάσεως σχέσης. Άλλωστε το να καταλάβεις τους ανθρώπους, να τους νιώσεις ουσιαστικά και να συνδεθείς, και έτσι να αποδεχτείς την απουσία, μπορεί να γίνει λυτρωτικό. Μπορεί να είναι το τίποτα, μπορεί και τα πάντα.
Noi του Νεριτάν Ζιντζιρία-Εθνικό Διαγωνιστικό
Η εκδίκηση ψιθυρίζει: σε ποια θερμοκρασία βράζει το αίμα πάνω στο χιόνι; Όταν ο μεγαλύτερος αδερφός σκοτώνεται από το αγαπημένο του άλογο, ο μικρότερος πρέπει να αποφασίσει –μέσα από εφιάλτες και οράματα– αν θα σκοτώσει το ζώο ή θα το συγχωρέσει.
Με πλούσια εμπειρία στις ταινίες μικρού μήκους που έχουν ταξιδέψει και βραβευτεί στο εξωτερικό, ο σκηνοθέτης δεν εγκαταλείπει το βαλκανικό και ντοκιμαντερίστικης οξύτητας βλέμμα του. Σε ένα επαρχιακό μέρος, ορεινό και παγωμένο, ένα αγόρι καλείται να διαχειριστεί την απώλεια του αδερφού του και την συνύπαρξη με αυτό που το προκάλεσε: ένα άλογο. Το αγόρι βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι ενηλικίωσης ανάμεσα στην εκδίκηση και στην συγχώρεση, ανάμεσα στην λογική και στο θυμικό, υπερβαίνοντας την ηλικία του και την ενστικτώδη αντίδραση της αρσενικής φύσης του για εκδίκηση και υπεράσπιση των «δικών» μας, της αγέλης μας, αταβιστικά αισθήματα που όλοι μπορεί να έχουμε θαμμένα μέσα στα δικά μας ψυχικά χιόνια. Με εξαιρετική φωτογραφία της Χριστίνας Μουμούρη και με μια σκηνοθεσία που δείχνει να ξέρει και να ελέγχει απόλυτα την ιστορία του, χωρίς πολλούς διαλόγους- τα χλιμιντρίσματα μπορεί να είναι περισσότερα από τα ανθρώπινα λόγια- η φύση και ο άνθρωπος, το άλογο και το αγόρι έχουν να λύσουν τις διαφορές τους αν θεωρήσουμε ότι υπάρχουν. Θυμίζοντας το βουβό και σωματικό θέατρο απώλειας, πένθους, θανάτου και μνήμης με βαλκανικά λαϊκά στοιχεία του Μάριο Μπανούσι, το σινεμά του Ζιντζιρία έχει πολλά να πει και να μας απασχολήσει στο μέλλον.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων