Δράμα 2025: Οι ταινίες - Μέρος 1ο

Το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας επιστρέφει για 48η χρόνια. Ένας από τους σημαντικότερους θεσμούς στον κόσμο ξεκίνησε το 1978, ενώ από το 1995 απέκτησε πλέον διεθνές διαστάσεις και από το 2023 η νικήτρια ταινία αποκτά διαβατήριο για πιθανή υποψηφιότητα στην σχετική κατηγορία των Όσκαρ. Το Moveit βρίσκεται άλλη μια χρονιά στην Δράμα για να τιμήσει τις «μικρές» ταινίες, μικρές μόνο από πλευράς κινηματογραφικού χρόνου, μιας και τα πρώτα δείγματα που είδαμε από την πρώτη μέρα μας άφησαν θετικές εντυπώσεις αλλά και προσδοκίες για την συνέχεια. Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής, Γιώργος Αγγελόπουλος, υπόσχεται ένα νέο και ανανεωμένο φεστιβάλ που «αλλάζει, δοκιμάζεται, αμφισβητεί, και διερευνά τρόπους να εξελίσσεται και να παραμένει επίκαιρο» με ένα Εθνικό Διαγωνιστικό 35 ταινιών στις οποίες ανήκουν ταινίες με «τάσεις φυγής, ταξίδια του μυαλού και της φαντασίας, κόσμοι πλασμένοι διαφορετικά από τον δικό μας και χαρακτήρες ανοίκειοι δίνουν ένα στίγμα για την πραγματικότητα και την αγωνία των δημιουργών».

ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Δράμας θέλει να σε εμπνεύσει να γράψεις το σενάριό σου

Οι φιλόξενοι χώροι του κινηματογράφου Ολύμπια και του θερινού σινεμά Αλέξανδρος μας υποδέχονται για να μας συστήσουν μερικούς ενδιαφέροντες και ανήσυχους δημιουργούς. Η πρώτη μέρα ξεκίνησε με πέντε ταινίες μικρούς μήκους ενώ τις επόμενες μέρες θα ακολουθήσουν και άλλες πεντάδες ή εξάδες ταινιών, σε ένα Φεστιβάλ που γουστάρουμε να επιστρέφουμε κάθε Σεπτέμβρη σαν μια γνώριμη και καθόλου ανοίκεια αγκαλιά.

Μικρό Σώμα του Γιάννη Συμβώνη - Eθνικό Διαγωνιστικό

Ελλάδα, 1990. Μία συνάντηση που για τον έναν είναι απόλυτη ανάγκη, για τον άλλον προσμονή. Στην άκρη της επαρχίας, το αυτοκίνητο προχωρά. Ανάμεσα σε αναμνήσεις, ερωτήματα για το παρελθόν και προσδοκίες για αγάπη και αναγνώριση, ένας άντρας και ένα αγόρι διαπραγματεύονται όχι μόνο τη σχέση τους, αλλά και μια συναισθηματικά και σωματικά επώδυνη συναλλαγή.

Στην δεύτερη ταινία μικρού μήκους, ο Γιάννης Συμβώνης καταπιάνεται με ζητήματα απώλειας και επανασύνδεσης, πώς ένας γιος και ένας πατέρας έρχονται κοντά σε ένα ιδιάζον road trip, ο καθένας με τους δικούς του σκοπούς και επιδιώξεις που θα δυναμιτίσουν αυτή την επανασύνδεση έπειτα από χρόνια. Σε ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον ενός αυτοκινήτου εν κινήσει δύο άνθρωποι καλούνται να διαχειριστούν την ίδια την συγγένεια τους και την αγάπη τους που από ό,τι φαίνεται δεν είναι άνευ όρων. Ο Γιώργος Αγγέλκος ως γιος και ο Ιερώνυμος Καλετσάνος ως πατέρας μέσα από ήπιες ερμηνείες και γεμάτα συναίσθημα βλέμματα κρατούν το ενδιαφέρον του θεατή καθώς μιλούν ακόμα και με τις εκφράσεις του ή πολύ περισσότερο με αυτές σε ένα λιγομίλητο διάλογο που αποτυπώνει ρεαλιστικά τις αμήχανες συζητήσεις γιού και πατέρα που δεν είναι πολύ κοντά και πλέον είναι αργά (ή και όχι) να σπάσει ο ζυγός του ανοίκειου. Το ερώτημα άλλωστε που τίθεται είναι αν τελικά γνωρίζονται ουσιαστικά και τι σημαίνει τελικά να είσαι πατέρας, γιος ή όποιος άλλος βαρυσήμαντος τίτλος.

Last Tropics του Θανάση Τρουμπούκη - Eθνικό Διαγωνιστικό

Μια θαλάσσια αρρώστια απειλεί ένα απομονωμένο ελληνικό ψαροχώρι. Αντιμέτωποι με τη θαλάσσια κρίση, τρεις νεαροί ψαράδες καταφεύγουν στο παράνομο ψάρεμα με δυναμίτη.

Με θητεία σε φεστιβάλ διεθνούς κύρους για μικρού μήκους ταινίες, ο Θανάσης Τρουμπούκης μας ρίχνει μέσα στα νερά της Ελλάδας με ψαράδες που χρησιμοποιούν μια παραδοσιακή μεν, παράνομη δε τεχνική ψαρέματος με αυτοσχέδιο δυναμίτη και εκρήξεις εντός θάλασσας. Σε φιλμ 16mm με τετραγωνισμένα σφιχτά κάδρα παρακολουθούμε μια παρέα νεαρών σε σχέση με την φύση και την δυναμική που αναπτύσσεται. Μήπως το περιβάλλον αντιδρά και αυτό με τον τρόπο του; Με μια αισθητική που δεν θυμίζει τον τυπικό ελληνικό χώρο, μεταφέροντας μας στις ασιατικές παράκτιες πόλεις με τους πασσάλους και το ψάρεμα σε βάρκα, άλλωστε και με μια μυσταγωγική και απόκοσμη αισθητική που παραπέμπει συνειρμικά σε κάτι άλλο τροπικό, το Tropic Malady του ταϊλανδού auteur Απιτσατπόνγκ Βεερασεθάκουλ, μιας και διαθέτει μια παρόμοια ελεγειακή σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τον ανιμισμό της φύσης. Μια πολύ επιτυχημένη πρωταγωνιστική τριπλέτα των Νικολάκη Ζεγκίνογλου, Ζωής Σιγαλού και Βασιλη Κουτσογιάννη δίνει όλη την απαραίτητη πνοή σε μια ιστορία που όσα χάνει από το λιτό με αφηγηματικές υπερβάσεις σενάριο, κερδίζει σε αισθητική και ιδέα.

Αβαντάζ του Χρήστου Τάτση - Eθνικό Διαγωνιστικό

Μετά την εξαφάνιση του αφεντικού τους, καταζητούμενου για φόνο, οι εργαζόμενοι ενός παλιού σκυλάδικου συμμετέχουν σε ένα ντοκιμαντέρ που τους φέρνει αντιμέτωπους με τα γεγονότα της μοιραίας νύχτας.

Μετά την Εντροπία (2018), ο Χρήστος Τάτσης επιστρέφει στο Φεστιβάλ της Δράμας με ένα ψευδοντοκιμαντέρ ή κωμωδία ντοκιμαντέρ καθώς ταυτόχρονα αξιοποιεί και σαρκάζει μοτίβα του ντοκιμαντέρ και ειδικά των crime documentaries που βλέπουμε σωρηδόν στις απανταχού πλατφόρμες και καταναλώνουμε αδηφάγα. Με παλιά τηλεοπτικά ρεπορτάζ και συνεντεύξεις από άμεσα, ή και όχι τόσο, εμπλεκόμενους, στήνεται ένα πορτρέτο της σκληρής νύχτας των μαγαζιών, της παρανομίας, του υποκόσμου μέσα όμως από συχνά τραγελαφικές αναπαραστάσεις γεγονότων που προξενούν αβίαστα το γέλιο. Κάτι ανάμεσα σε αστυνομικό μυστήριο, ντοκιμαντέρ εγκλήματος και παρωδία του είδους που βλέπεται ευχαριστα και λόγω της μικρής διάρκειας του, καταναλώνει σωστά τον κινηματογραφικό χρόνο, μιας και σε μεγάλου μήκους τέτοιου είδους προσπάθειες δεν βγαίνουν συνήθως σωστά ακόμα και από μετρ της σάτιρας και της παρωδίας. Πολλές φορές φορτίζει την ιστορία με το απαιτούμενο μελό, την υπερβολή των μπουζουκιών και μια προσποιητή μα καλοδεχούμενη λαϊκότητα που αποτυπώνει πιστά αυτόν τον κόσμο ή τελοσπάντων αυτό που νομίζουμε για αυτόν τον κόσμο. Σαν να βλέπουμε το Μια Γυναίκα και ένα Αυτοκίνητο με meta ντοκιμαντερίστικη διάθεση.

Παντάξενος της Ευτυχίας Ιωσηφίδου - Eθνικό Διαγωνιστικό

Η μοναξιά που αισθάνεται ο ήρωας ζώντας σε μια απρόσωπη μεγαλούπολη, όπου ο ένας αδιαφορεί για τον άλλον, τον οδηγεί συχνά στους προσφυγικούς καταυλισμούς, όπου οι άνθρωποι έχουν αναπτύξει ισχυρότερους δεσμούς μεταξύ τους.

Τι εννοούμε λέγοντας ξένος; Ένας μποντλερικός flaneur της σύγχρονης εποχής, ο Πάνος Κρανιδιώτης ενσαρκώνει με εικόνες του σήμερα αν και με νοσταλγική super 8 που μας πάει σε αισθητική παλιάς βιντεοκασέτας ξεχασμένης στο πατάρι, την διάθεση του διηγήματος Μες στους Προσφυγικούς Συνοικισμούς του σπουδαίου Γιώργου Ιωάννου οι λέξεις του οποίου έρχονται με voice over της έμπειρης σε ταινίες μικρού μήκους Ευτυχίας Ιωσηφίδου (με συμμετοχές σε διεθνή φεστιβάλ) να μιλήσουν με τον παντάξενο. Η μοναξιά είναι μια συνθήκη που ο καθένας βιώνει με τον δικό του, μοναδικό τρόπο, όπως επίσης ο καθένας βρίσκει τις παρέες του και την συντροφικότητα σε μέρη που άλλοι δεν έχουν φανταστεί. Σε έναν κόσμο όπως ο σημερινός, που κανείς δεν ξέρει κανένα, κανείς δεν ενδιαφέρεται για κανένα και ο καθένας προτιμά να βιώσει την ατομικότητα του (καλώς ή κακώς, μιας και δεν είναι de facto κακό, ούτε οι παλαιότερες εποχές που δεν το είχαν ήταν ειλικρινείς ως προς αυτό), παρακολουθούμε έναν άνθρωπο που μάλλον βρήκε το πού ανήκει. Η ταινία αρκετά περιεκτική και σύντομη, ίσως λίγο περισσότερο από όσο θα θέλαμε μιας και δεν προλαβαίνει να αναπτύξει όλο το θέμα, παρόλα αυτά μια αξιόλογη δουλειά με μια ποπ-vintage αισθητική μιας και είναι της μόδας η αισθητικοποίηση του παρελθόντος.

Hopepunk της Βασιλικής Λαζαρίδου - Eθνικό Διαγωνιστικό

Η ατίθαση οδηγός Άντι και ένα νευρικό ζόμπι με το όνομα Πίνα, διασχίζουν τη μητρόπολη με ένα σκοτεινό μυστικό στο πορτμπαγκάζ και μια ομάδα εθνικιστών οδηγών ταξί στο κατόπι τους.

Ίσως η πιο ιδιαίτερη ταινία της πεντάδας, αν και με τα δικά της τρωτά σημεία που έχουν αναμενόμενα τα σκηνοθετικά ντεμπούτα είναι ένας αναπάντεχος αλλά ενδιαφέρων συνδυασμός ειδών με σαφείς σινεφίλ αναφορές από ταινίες ζόμπι, από το queer σινεμά του Bruce LaBruce, ακόμα και από το βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα Titane της Julia Ducournau. Τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει μια πιο δημιουργική πορεία σε ταινίες τρόμου με ζόμπι με πρόσφατο παράδειγμα το εξαιρετικό Sinners του Ryan Coogler, και το Hopepunk ανήκει σε αυτήν την πορεία βάζοντας ζητήματα αφενός κοινωνικής ελευθερίας, αυτονομίας και κοινωνικής εγγύτητας, αφετέρου φύλου, ταυτότητας, αυτοπροσδιορισμού. Το ζόμπι που ονομάζεται Πίνα παρηχώντας την ασίγαστη πείνα που είθισται να βλέπουμε στο σινεμά είδους και η σκληραγωγημένη οδηγός ταξί Άντι, ξεκινούν ένα road trip επιβίωσης, συμβίωσης και καταστροφής με μια συμμορία να τους καταδιώκει όσο στο πορτμπαγκάζ του ταξί βρίσκεται κάτι δικό τους. Η σύγκρουση δύο κόσμων είναι παραπάνω από επιτυχημένη με την μάχη να φτάνει να γίνεται σώμα με σώμα σε ένα τελευταίο μέρος το οποίο αδικείται από την υπερβολή του που ίσως θα χρειαζόταν έναν άλλο προϋπολογισμό για να λάμψει. Ίσως έτσι να μην χτυπούσε τόσο άτσαλα η υπερβολή του και ο υποκριτικός υπερτονισμός του μελοδραματισμού των ηθοποιών, οι οποίοι κατά τα άλλα δίνουν ρέστα στους ρόλους τους.