After.Life ( Μετά θάνατον ) - Κριτική

After.Life

Μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα η Άννα ξυπνάει στο κρεβάτι ενός γραφείου τελετών την στιγμή που ο ιδιοκτήτης του αρχίζει να την ετοιμάζει για την κηδεία της. Μόνο που η ίδια πιστεύει ότι δεν είναι νεκρή. Ή μήπως είναι;

Στην αιώνια ρουτίνα μας

Αν είσαι φαν του είδους, τότε μάλλον θα απογοητευτείς. Δεν πρόκειται για μια τρομακτική ταινία που θα σε κάνει να πεταχτείς από τον καναπέ σου. Αν πάλι σου αρέσουν τα φιλοσοφικά ερωτήματα και οι εσωστρεφείς αναζητήσεις τότε στην συνιστώ ανεπιφύλακτα. Γιατί από αυτό έχει μπόλικο.

Η Πολωνή σκηνοθέτιδα με το δύσκολο όνομα — δεν έχω ιδέα πως προφέρεται— με την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία θέλει να προβληματίσει σχετικά με το κατά πόσο ζούμε την ζωή μας. Κατά πόσον ξέρουμε δηλαδή τί είναι αυτό που ζητάμε, κατά πόσον το διεκδικούμε και κατά πόσον το απολαμβάνουμε, ή αν τριγυρνάμε σαν ζωντανοί νεκροί στην αιώνια ρουτίνα μας χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι η ζωή μας προσπερνάει.

Το εγχείρημα είναι δύσκολο και βαρύ. Παρόλα αυτά το Μετά Θάνατον σε κρατάει με την μυστηριώδη ατμόσφαιρα του (δεν ξέρεις ποτέ τι έγινε τελικά), με την ψυχρή μελαγχολία του και με την πάντα ενδιαφέρουσα και σκοτεινή Κριστίνα Ρίτσι.

Μάρω Κουμουνδούρου