Tribeca 2013: "Fresh meat" - REVIEW

Fresh Meat (6/10)

Σκηνοθεσία: Ντάνι Μάλερον. Ηθοποιοί: Τεμουέρα Μόρισον, Νικόλα Καβάνα, Χάνα Τέβιτα, Κέιτ Έλιοτ. Χώρα: Νέα Ζηλανδία. Έτος: 2012. Διάρκεια: 91’

ΣΥΝΟΨΗ: Μία συμμορία δυσλειτουργικών εγκληματιών καταφέρνει, μετά από πολύ κόπο και αίμα, να βρει καταφύγιο σε κάποιου είδους “Desperate Housewives”-προάστεια, στην μονοκατοικία μίας "ιδιαίτερης", μεγαλοαστικής οικογένειας απογόνων της ιθαγενούς φυλής Μαόρι, η οποία –ενώ η πρωτότοκη κόρη λείπει για σπουδές- άρχισε να τρώει ανθρώπινη σάρκα, με πρόφαση ένα αρχαίο έθιμο της φυλής! Η επιστροφή και προσπάθεια μύησης της κόρης στα νέα οικογενειακά δεδομένα συμπίπτει με την απρόσμενη κατ’οίκον παρενόχληση από τους κακοποιούς, και…το show αρχίζει…!

Grindhouse On Steroids…made in New Zealand

Βλέποντας την εναρκτήρια σεκάνς του Fresh Meat το πρώτο πράγμα που μπορεί κάποιος να σκεφτεί είναι «Α, οκ, κάποιος θέλει να γίνει Ταραντίνο στη θέση του Ταραντίνο», αλλά καθώς η ταινία προχωράει, συνειδητοποιείς ότι ο Ντάνι Μάλερον έχει κατασκευάσει ένα χοντροειδώς περίτεχνο, υβριδικά μεταμοντέρνο έπος καννιβαλιστικού παραλογισμού! Η συμμορία των κακοποιών και οι σκηνές δράσεις είναι βγαλμένες από ταινία του Ταραντίνο, από τα χρώματα και τη μουσική, μέχρι τα ρούχα του άγριου, θυληκού μέλους της συμμορίας, αλλά και την άπλετη βία και αιματοχυσία. Στη συνέχεια όμως, η οποία είναι ένα κινηματογραφικό τουρλού που διεστραμένα συνδυάζει στοιχεία που θυμίζουν από Φρανσουά Οζόν, Χάνεκε και Κιούμπρικ...μέχρι… Ίλαϊ Ροθ [Hostel] και SAW, έχει κάποια πολύ ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά, που κάνουν το Fresh Meat λίγο πιο…αξιόλογο ή…«αυθεντικό», καθώς δε σταματούν ποτέ να εκπλήσουν, να σοκάρουν και να αηδιάζουν το θεατή.

Αναμενόμενα σιχαμένο λοιπόν, αλλά και με απρόσμενα αστείες και πρωτότυπες σκηνές! Παίρνοντας ως δεδομένο ότι μία Grindhouse ταινία θα είναι υπερβολικά υπερβολική, το Fresh Meat, αν και πολύ συχνά το υπερπαρακάνει και καταφεύγει σε κακόγουστες gore καταστάσεις, βρίσκει τρόπους, αλλά και έξυπνες ανατροπές και δεν το βάζει κάτω, το «καίει» κι άλλο, μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο. Καννιβαλισμός τω όντι!

Παρολαυτά, μεγάλου ενδιαφέροντος είναι η ψυχολογική φόρτιση που αντιμετωπίζει η κόρη όταν μαθαίνει για τα νέα γούστα της οικογένειάς της και δεν μπορεί να το αποδεχτεί. Αλλά πριν προλάβεις να το καλοσκεφτείς, ο Ντάνι Μάλερον το έχει τραβήξει όσο πιο πολύ μπορούσε από τα μαλλιά και καταλήγει σε ένα τραγικών διαστάσεων κλείσιμο του κύκλου που απλά επιβεβαιώνει με τον καλύτερο –ή μήπως θα ‘πρεπε να πω με τον…χειρότερο..;!- τρόπο την αληθινή, πρωτόγονη φύση του έργου. Οι φαν του είδους θα συγκινηθούν!

Δεν θα κρύψω βέβαια το γεγονός ότι η άποψή μου για την ταινία επηρεάστηκε από το Q & A που ακολούθησε τη μεταμεσονύκτια αυτή προβολή του Tribeca Film Festival. Ο Ντάνι Μάλερον ήταν εκεί, όχι μόνο για να προλογήσει την ταινία και να απαντήσει σε ερωτήσεις μετά, αλλά και καθ’όλη τη διάρκειά της! Ο Ντάνι Μάλερον, λοιπόν, είναι…ένας απόλυτος Κάφρος! Προκλητικός, υπερβολικός, αστείος αλλά και πολύ θερμός και φιλικός, ο Ντάνι γουστάρει πάρα πολύ να το «καίει», και το κάνει με τέτοια…μαεστρία, κέφι και ειλικρίνεια που πραγματικά σε κερδίζει, δίνοντας κατ’αυτό τον τρόπο βάση σε πολλές από τις σκηνοθετικές και στυλιστικές του επιλογές!

Tάσος Κλειδωνόπουλος