"The witness": Ο παράγοντας του ανθρώπινου κόστους

Σύνοψη: Όταν ένα παιδί δύο ετών γίνεται μάρτυρας της στυγερής δολοφονίας της μητέρας του, ο πατέρας του καλείται όχι μόνο να διαχειριστεί την τεράστια απώλεια αλλά και να προστατεύσει τον γιο του από την έρευνα που ακολούθησε για την ανεύρεση του ενόχου.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Ripple": Ένα comfort watch παραμύθι ενήλικων

Γνώμη: Μέσα στη λαίλαπα των true crime σειρών και ντοκιμαντέρ που είτε ξεθάβουν ξεχασμένες υποθέσεις είτε μας εισάγουν στο μυαλό διαβόητων κακοποιών (γκουχ, γκουχ, Ράιαν Μέρφι, άσε τους serial killers ήσυχους), μοιάζει σαν να έχει ξεχαστεί ο παράγοντας του ανθρώπινου κόστους που έχει ένα έγκλημα στους οικείους του θύματος για χάρη του σασπένς ή του sensationalism, για τα οποίο ψοφάει το αδηφάγο και εκπαιδευμένο κοινό που δύσκολα σοκάρεται, αλλά πολλές φορές καταλήγουν οριακά ανήθικα και αηδιαστικά.

Μέσα, λοιπόν, σε αυτό το περιβάλλον το “The Witness”, η μίνι σειρά τριών επεισοδίων του Netflix, μοιάζει σαν τη μύγα μες στο γάλα, παρότι βασίζεται σε ένα έγκλημα που σόκαρε μια ολόκληρη χώρα. Το 1992, η 23χρονη Ρέιτσελ Νίκελ δολοφονήθηκε ενώ είχε βγει βόλτα στο πάρκο Wimbledon Common. Ο μόνος μάρτυρας ήταν ο δίχρονος γιος της, Άλεξ, ενώ η αστυνομική έρευνα που ακολούθησε ήταν ένα τεράστιο φιάσκο από το οποίο έπρεπε να προστατευτεί με τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του πατέρα του, Αντρέ.

Αποφεύγοντας την εύκολη παγίδα του εντυπωσιασμού, το “The Witness” δεν εστιάζει στο κυνήγι του δολοφόνου, αλλά επιλέγει να αναδείξει το συμβάν σαν αυτό που πραγματικά είναι: μια οικογενειακή τραγωδία, το τραύμα της οποίας συνεχίζει να υφίσταται ακόμα κι αφού ο ένοχος βρεθεί και τιμωρηθεί.

Η εμπλοκή του συζύγου και του γιου της Νίκελ, που ανέλαβαν χρέη συμβούλων, σίγουρα υπήρξε καθοριστική για αυτή την πιο συγκρατημένη προσέγγιση, η οποία όμως λειτουργεί γιατί εδώ ο θεατής γίνεται για μια φορά μάρτυρας μιας βαθιά συγκινητικής και ανθρώπινης ιστορίας και όχι μιας απλής αναπαράστασης ενός στυγερού εγκλήματος.

Παράλληλα, το “The Witness” καταφέρνει να σχολιάσει με ψυχραιμία την αποτυχία ενός συστήματος που, κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης και της ανάγκης για γρήγορες απαντήσεις, μπορεί να οδηγηθεί σε λάθη που έχουν ολέθριες συνέπειες.

Και παρότι μπορεί να ξενίσει τους φαν των παραδοσιακών true crime σειρών, η απόφαση να μην κινηθεί αποκλειστικά γύρω από το “ποιος” το έκανε, αλλά στο “πώς” ζει κανείς μετά από ένα τέτοιο συμβάν είναι και δίκαιη για τους πραγματικούς πρωταγωνιστές πίσω από τα πρωτοσέλιδα, αλλά και μια απαραίτητη ένεση ανθρωπιάς σε ένα είδος που, ενώ εξετάζει την απώλεια ανθρώπινων ζωών, πολλές φορές καταλήγει να απανθρωποποιεί όλους τους εμπλεκόμενους, από το θύμα και τον θύτη μέχρι τους συγγενείς και τους οικείους, για τους οποίους ο χρόνος πλέον χωρίζεται για πάντα σε “πριν” και “μετά”.