"Trying" season 1: Οι νευρώσεις των millennials

"Trying" season 1: Οι νευρώσεις των millennials
Δημοσίευση: 26 Μαΐου 2020, 13:07
Συντάκτης:

Σύνοψη: Η βρετανική σειρά “Trying” μας προσκαλεί στη ζωή της Nikki (Esther Smith) και του Jason (Rafe Spall), οι οποίοι μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα να συλλάβουν παιδί μέσω IVF, αποφασίζουν να κινήσουν τις απαραίτητες διαδικασίες για να υϊοθετήσουν. Είναι άραγε έτοιμοι να αντιμετωπίσουν αμέτρητες αδιάκριτες ερωτήσεις και να υποστούν την τεράστια πίεση που τους περιμένει;

defending jacobΣΧΕΤΙΚΑ"Defending Jacob" season 1: Υψηλών προδιαγραφών

Άποψη: Επιφανεικά, η σειρά φαίνεται σαν να είναι άλλη μια ρομαντική-κομεντί, τελικά όμως πρόκειται για μια πολύ διαφορετική (πράγματι ρομαντική αλλά όχι μελό) coming-of-age μοντέρνα ιστορία που αποτελείται από 8 τριαντάλεπτα επεισόδια. Ενώ συνήθως τα σενάρια που περιέχουν την υϊοθεσία σαν θεματολογία επικεντρώνονται στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η οικογένεια αφού έχει υϊοθετήσει κάποιο παιδί, το “Trying” ρίχνει φώς στις προσωπικές αλλά και τις ευρύτερες οικογενειακές δυσκολίες που αντιμετωπίζει (και τελικά, καλείται να αντιμετωπίσει κατα μέτωπον) ένα ζευγάρι.

H Nikki είναι 33 ετών δουλεύει στο τηλεφωνικό κέντρο μιας εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων, ενώ ο Jason, ετών 36, εργάζεται ώς καθηγήτης εκμάθησης Αγγλικών ως δεύτερη γλώσσα (με κάποιους χαρακτήρες να του εκφράζουν πως μια τέτοια δουλειά κάνει κανείς μετά το πανεπιστήμιο όσο «ψάχνεται»).

Όσο η σειρά προχωρά ο θεατής συνειδητοποιεί πως και οι δυο αισθάνονται μειονεκτικά είτε για τις δουλειές τους, είτε γιατί νοικιάζουν διαμέρισμα στο Λονδίνο, είτε γιατί δεν παρακολουθούν πανεπιστημιακές διαλέξεις, είτε γιατί δεν γνωρίζουν τις πολιτικές εξελίξεις, και η λίστα συνεχίζεται. Με άλλα λόγια, ο Jason και ιδίως η Nikki είναι δύο millennials με αρκετές νευρώσεις, που προσπαθούν να προσποιηθούν ευυπόληπτους πολίτες, άξιους να γίνουν γονείς, κάτι που το σενάριο παρουσιάζει συνήθως κωμικά.

Το “Trying” όμως πέρα από το γέλιο και το φιλήσυχο ρομάντζο του, έχει καταφέρει να εισάγει χωρίς να εφιστήσει την προσοχή του θεατή εκεί, ορισμένα πιο «βαριά» θέματα που αρμόζουν περισσότερο σε ένα δράμα. Οι χαρακτήρες μας ενίοτε αισθάνονται την απώλεια που δεν θα μπορέσουν να βιώσουν την εμπειρία της εγκυμοσύνης, ενώ σχεδόν συνεχώς αισθάνονται αγωνία για το αν είναι αρκετοί ο ένας για τον άλλον και οι δυό τους για τους κοινωνικούς λειτουργούς αλλά και για ένα παιδί.

Από την άλλη, ένα από τα αξιοσημείωτα της σειράς είναι το συναισθηματικό «μοίρασμα» της ζωής μεταξύ του ζευγαριού. Για αυτό και δεν αμφιβάλουμε για την ανθεκτικότητα της σχέσης τους, κάτι που είναι αναζωογονητικό κάθως έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε μη-ρεαλιστικές ιστορίες αγάπης που στον 21ο αιώνα έχουν πια μετουσιωθεί σε έναν απόηχο του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας.

Η Smith είναι εξαιρετική: ικανή να κινείται ως Nikki μεταξύ του ενθουσιασμού, της αγωνίας, της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας, χωρίς να εγκαταλείπει κάποιο από όλα αυτά τα συναισθήματα. Ο Spall από την άλλη είναι αρκετά ευχάριστος, αν και η εισαγωγή της κοινωνικής λειτουργού Penny (η θεά Imelda Staunton από τα “Vera Drake”, “Harry Potter and the Order of the Phoenix” κ.α.) τον εξυψώνει σε στιγμές που θα φαινόταν σαν έναν απόμακρο, αδιάφορο τσαπατσούλη άντρα.

Η Staunton όμως, είναι εκπληκτική καθώς σε κάθε πλάνο που εμφανίζεται είναι σαν να σκορπά λίγη από την μαγική νεραϊδόσκονή της, ενώ εναλλάσσεται από έναν σίφουνα ενέργειας σε μια πιο ήπια, σχεδόν μαμαδίστικη, καθησυχαστική παρουσία! Ελπίζουμε για περισσότερη νεραϊδόσκονη στην (επιβεβαιωμένη) δεύτερη σεζόν.

Δημοσίευση: 26 Μαΐου 2020, 13:07
Συντάκτης:
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

BOX OFFICE

Ταινία
4ημέρο
Tanweer
2200
Feelgood
1680