Το τελευταίο σενάριο του Τσάρλι Τσάπλιν «The Freak» βλέπει για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας

Στο ηλιοβασίλεμα της ζωής του, ο Τσάρλι Τσάπλιν — ο άνθρωπος που ανέβηκε από τις φτωχογειτονιές του βικτωριανού Λονδίνου για να γίνει ο πρώτος μεγάλος ποιητής του σινεμά — φανταζόταν μια ταινία για μια φτερωτή γυναίκα που θεραπεύει τους ανθρώπους και τρομάζει τον κόσμο. Το The Freak, το ανολοκλήρωτο σενάριό του που δημοσιεύεται για πρώτη φορά στα αγγλικά, μοιάζει να συνοψίζει όλη τη μελαγχολία, τη φαντασία και τη βαθιά ανθρωπιά του τελευταίου μεγάλου οραματιστή του βωβού κινηματογράφου.

ΣΧΕΤΙΚΑThe Great Dictator

Ο δημιουργός του Μεγάλου Δικτάτορα και του Limelight δούλευε πάνω στο The Freak μέχρι τον θάνατό του το 1977. Τώρα, το σενάριο που άφησε πίσω του, μαζί με σχέδια, σκίτσα, τεχνικά σημειώματα και ακόμη και οικονομικές προβλέψεις, συγκεντρώθηκε και εκδίδεται από τη Sticking Place Books. Το βιβλίο, σε επιμέλεια του επίσημου βιογράφου του Ντέιβιντ Ρόμπινσον και της Σεσίλια Τσεντσιαρέλι από το Cineteca di Bologna, περιλαμβάνει πάνω από 3.000 σελίδες υλικού — λεπτομέρειες που αποκαλύπτουν ότι ο Τσάπλιν βρισκόταν κυριολεκτικά ένα βήμα πριν από τα γυρίσματα.

Σύμφωνα με το σενάριο, η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τη Σαράφα, μια «όμορφη ύπαρξη με φτερά… ένα πουλί με ανθρώπινο σώμα», όπως έγραφε ο ίδιος. Το πλάσμα αυτό εμφανίζεται τραυματισμένο στην ταράτσα ενός Άγγλου καθηγητή, ο οποίος την περιθάλπει και τελικά τη συνδέει με τον κόσμο. Ο Τσάπλιν σκόπευε να κάνει και μια cameo εμφάνιση — έναν μεθυσμένο που τη βλέπει να πετά πάνω από το Λονδίνο.

Τη Σαράφα θα υποδυόταν η κόρη του, Βικτώρια, η οποία θυμάται τις ατελείωτες ώρες προετοιμασίας: «Μελετούσε τα πουλιά για μήνες… Ήθελε να βρει τον δικό του τρόπο να αποδώσει την πτήση. Νομίζω πως θα τον έβρισκε, αλλά ο χρόνος τού έκοψε τα φτερά...»

Ο Άρνολντ Λοζάνο, διαχειριστής της περιουσίας του Τσάπλιν, χαρακτηρίζει το The Freak «την πρώτη ολοκληρωμένη παρουσίαση του τελευταίου, ανολοκλήρωτου φιλμ του… Μοναδικό στο έργο του, αλλά γεμάτο από την τρυφερότητα και την ανθρωπιά που μόνο ο Τσάπλιν μπορούσε να αποδώσει».

Μισό αιώνα μετά, το The Freak αναδύεται από τα αρχεία σαν το φτερό ενός αγγέλου που καθυστέρησε να πέσει στη γη — η τελευταία, άπιαστη πτήση του ανθρώπου που μας έμαθε να γελάμε μέσα από τα δάκρυα. Το The Freak δεν είναι απλώς μια χαμένη ταινία. Είναι η τελευταία ανάσα ενός καλλιτέχνη που, ακόμη και στο τέλος, προσπαθούσε να πετάξει.