Το σινεμά ως κατοίκιση και οι ιστορικοί κινηματογράφοι υπό εξαφάνιση

Από τις 10 έως τις 12 Οκτωβρίου, ο ιστορικός κινηματογράφος Studio new star art cinema φιλοξενεί το τριήμερο εκδηλώσεων "Κατοικία σε Κρίση: Το σινεμά ως μια μορφή συλλογικής κατοίκησης και ο κίνδυνος εξαφάνισης ιστορικών κινηματογράφων". Το πρόγραμμα συνδυάζει προβολές ταινιών και συζητήσεις με δημιουργούς και ειδικούς από τον χώρο του κινηματογράφου, της αρχιτεκτονικής, των εικαστικών και των κινημάτων, προσφέροντας μια ευκαιρία να εξεταστεί ο ρόλος του σινεμά ως τόπος κοινότητας και αντίστασης. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Πώς είναι ένας καλλιτεχνικός χώρος σαν τόπος κατοικίας; Πως μπορεί ένα σινεμά να είναι σαν φωλιά; Τι ρόλο έχουν παίξει οι κινηματογράφοι στις γειτονιές της Αθήνας, στη δημιουργία αίσθησης κοινότητας; Και τι χάνεται όταν κλείνει ένα ιστορικό σινεμά;
Στο τριήμερο προβάλλονται ταινίες γυρισμένες από τη χούντα του 1967 ως σήμερα, αλλά και ταινίες που συνδέουν την κατοίκηση στην Αθήνα με την φυγή απ’ αυτήν. Ταινίες γυρισμένες από μπαλκόνια και ταράτσες, πλατείες και σοκάκια, σε οικόπεδα και καφενεία, ανάμεσα σε αμυγδαλιές και κεραίες συνδρομητικής τηλεόρασης, οικογενειακά άλμπουμ και αφροδιασπορικά αρχεία. Η κάθε ταινία είναι σαν μια φωνή ή και πολλές. Πολυφωνίες. Κάθε ταινία είναι σαν μια κατοικία  ή και  πολλές. Πολυκατοικίες. Το πρόγραμμα μας ταξιδεύει σε χωροχρόνους, γειτονιές, τόπους, φωνές. Κάθε ταινία λειτουργεί σαν μια ψηφίδα που φανερώνει όψεις της ιστορίας του σύγχρονο εξευγενισμού, της τουριστικοποίησης και της νεοαποικιοκρατικής πολιτικής.

Παρασκευή 10 Οκτωβρίου, 9.30 μ.μ.

Χαμένη Άνοιξη, πόλη υπό (ανα)κατασκευή

Συζήτηση

Βελισσάριος Κοσσυβάκης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Studio new star art cinema, "Μια σύντομη ιστορική αναδρομή για τα 58 χρόνια του Studio Κινηματογράφο Τέχνης"

Αναστασία Γεωργιάδη, αρχιτέκτων, αναστήλωση και αποκατάσταση μνημείων, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, "Σινεμά στην Αθήνα - Ιστορία, δυνατότητες διάσωσης και εναλλακτικοί τρόποι λειτουργίας"

Στέλιος Λεκάκης, αρχαιολόγος, σύμβουλος πολιτιστικής διαχείρισης, Ιόνιο Πανεπιστήμιο, εκπρόσωπος MONUMENTA, Παρουσίαση του έργου της MONUMENTA

Μέλος της Ομάδας της Κοινωνικής Παιδαγωγικής του ΣΚΑΣΙΑΡΧΕΙΟΥ, "Κοινωνική παιδαγωγική, σινεμά και δημόσιος χώρος"

Προβολή ταινιών

Ο Γιάννης και ο δρόμος, σκηνοθεσία: Τώνια Μαρκετάκη, 20’, 1967

Η ταινία "Ο Γιάννης και ο δρόμος” απεικονίζει το σιωπηλό χαρακτήρα του Γιάννη, που γυρνάει στην πόλη, συλλέγει εικόνες, αφουγκράζεται, χορεύει, μπλέκει σε καυγάδες.

Οικόπεδο, σκηνοθεσία: Θόδωρος Μαραγκός, 13’, 1971

Η ζωή σε ένα οικόπεδο των Πετραλώνων σε τρεις εποχές του χρόνου. Σε μια αλάνα το φθινόπωρο στήνεται ένα Λούνα Παρκ, το χειμώνα το οικόπεδο ερημώνεται και την άνοιξη χρησιμεύει σαν στάδιο όπου γίνονται οι γυμναστικές επιδείξεις του σχολείου.

Γιορτή στη Δραπετσώνα, σκηνοθεσία: Τάκης Παπαγιαννίδης, 31’, 1977  

Στο φιλμ αποτυπώνεται μια λαϊκή γιορτή στη Δραπετσώνα, γεγονός που λειτουργεί ως αφορμή για την καταγραφή της εξέλιξης μιας χαρακτηριστικής προσφυγικής συνοικίας.

Στα Τουρκοβούνια, σκηνοθεσία: Λευτέρης Ξανθόπουλος, 23’, 1982

Στην κορυφή των Τουρκοβουνίων στην Αθήνα, τα πρώτα αυθαίρετα εμφανίστηκαν τη δεκαετία του ’50, από οικογένειες εσωτερικών μεταναστών που αναζητούσαν στέγη. Το ντοκιμαντέρ του Λευτέρη Ξανθόπουλου, βασισμένο σε αφηγήσεις κατοίκων, ολοκληρώνει την τριλογία του πάνω στο μεταναστευτικό, μετά τα Ελληνική κοινότητα Χαϊδελβέργης και Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη Τάκη Παπαγιαννίδη.

Σάββατο 11 Οκτωβρίου, 9.30 μ.μ.

Γειτονιές, Φωνές, Διασπορές

Συζήτηση

Θέμις Αμάλλου, κριτικός κινηματογράφου, μέλος του Πολιτιστικού Δικτύου για την Παλαιστίνη, "Η λαϊκή κατοικία σε σταθερή ομηρία. Από τις παράγκες της Αβάνας και της Δραπετσώνας στους σύγχρονους πλειστηριασμούς και την ισοπεδωμένη Γάζα"

Λορέττα Μακόλεϋ, ακτιβίστρια, ιδρύτρια της Οργάνωσης Ενωμένων Γυναικών Αφρικής, "Να παίζουμε ταινίες που δείχνουν τι νιώθουν οι άνθρωποι στην κοινωνία, πως νιώθουμε ξένοι στη χώρα μας"

Ιλιρίντα Μουσαράι, υποψήφια διδακτόρισσα κοινωνιολογίας, "Θα ήθελα να ζω σε μια πολυκατοικία με όλες τις φίλες μου"

Κωνσταντίνα Θεοδώρου, αρχιτεκτόνισσα-ερευνήτρια, "Ανάφης, Νάξου, Αμοργού- Ανάφη, Νάξος, Αμοργός. Κάτω απ' το τσιμέντο η άμμος?"

Χριστίνα Φοίβη, εικαστικός-κινηματογραφίστρια, "Πως μπορεί μια ταινία να είναι σαν φωλιά / Σμιλεύοντας κινηματογραφικές φωλιές ως ζωτικός τ(ρ)όπος κοινοτικής κατοίκησης"

Προβολή ταινιών

Ι Am Afro Greek: Μαύρα πορτραίτα στην Ελλάδα, σκηνοθεσία: Αντεόλα Ναόμι Αντερέμι, 20’, 2022

Το 2018, πριν την πανδημία, η Adéọlá Naomi Adérè̩mí μαζί με την Jackie Abhulimen πήραν συνεντεύξεις από Αφροέλληνες πολίτες και κατοίκους, συζητώντας ιδέες γύρω από τον ρατσισμό, την ταυτότητα, την οικοδόμηση του έθνους αλλά και τις απόψεις τους σχετικά με αυτόν τον νεοσύστατο όρο.

ΜΑΛΘΑ: The Thrice Burnt Archives of Unreliable Prophecies, σκηνοθεσία: Μαρία Χριστοφορίδου, 15’, 2021

Το ΜΑΛΘΑ είναι ένα βίντεο-δοκίμιο που παραποιεί και κάνει εικασίες πάνω στην πολιτισμική μνήμη.

Αμυγδαλιά, σκηνοθεσία: Χριστίνα Φοίβη, 76’, 2019

Η Αμυγδαλιά είναι μια αναζήτηση για φωλιές στην Αθήνα, πόλη στο μεταίχμιο μεταξύ του οικείου και του ανοίκειου. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τις κινηματογραφική ομάδα της ταινίας "Αμυγδαλιά".

Κυριακή 12 Οκτωβρίου, 9.30 μ.μ.

Η πόλη μέσα και γύρω μας

Συζήτηση

Ντέπυ Βρεττού, παραγωγός, EΡΤ, "Ο ρόλος της κινηματογραφικής αίθουσας στη πόλη και η άνθιση των υπαίθριων αυτοδιαχειριζόμενων κινηματογράφων"

Ελένη Τζιρτζιλάκη, αρχιτεκτόνισσα, εικαστικός, "Δεν θέλουμε να χαθούν από την Αθήνα όλα τα μικρά τα διαφορετικά, όλα τα κρυμμένα, δεν θέλουμε να χαθούν τα σινεμά. Ο εξευγενισμος και οι εκτοπισμοί στο κέντρο της πόλης”

Εύη Στάμου, κινηματογραφίστρια-παραγωγός, "Η πολυκατοικία ως ζωντανός οργανισμός"

Διονυσία Κοπανά, κινηματογραφίστρια, "Πάνω και μέσα από την πόλη"

Θάλεια Ραυτοπούλου, εικαστικός, "Spoilers"

Ντόρις Χακίμ, εικαστικός, "Οι καλλιτεχνικοί χώροι ως κατοικίες και χώροι αντίστασης"

Προβολή ταινιών

NovaMax SkyLand, σκηνοθεσία: Διονυσία Κοπανά, 78’, 2025

Γυρισμένη μέσα στην πανδημία σε μια ταράτσα ανάμεσα στα αθηναϊκά μπαλκόνια, θραυσματικές εικόνες, ήχοι, φευγαλέες, ανολοκλήρωτες ιστορίες.

Liwan: Μια ιστορία πολιτιστικής αντίστασης, σκηνοθεσία: Ντόρις Χακίμ, 29’, 2021

Η ταινία "Liwan" (Λιγουάν) αφορά ένα "πολιτιστικό καφέ" στη Ναζαρέτ, το οποίο άνοιξε το 2016, όταν η παλιά αγορά της Ναζαρέτ αποτελούσε απροσπέλαστη περιοχή, ρημαγμένη από την εφαρμογή ενός σχεδίου "ανάπλασης".

Θα ακολουθήσει συζήτηση με την κινηματογραφίστρια Διονυσία Κοπανά και την εικαστικό Ντόρις Χακίμ.

Περισσότερα εδώ