Πολ Τόμας Άντερσον και Τζόνι Γκρίνγουντ vs Universal και "Melania"
Ο Πολ Τόμας Άντερσον και ο Τζόνι Γκρίνγουντ δεν χάρηκαν καθόλου όταν ανακάλυψαν ότι μουσική από το “Phantom Thread” χρησιμοποιείται στο ντοκιμαντέρ “Melania” χωρίς, όπως λένε, να έχει προηγηθεί καμία διαβούλευση με τον συνθέτη..Και ναι, ζητούν την άμεση αφαίρεσή της — αν και οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο είναι, ρεαλιστικά, σχεδόν μηδενικές.
ΣΧΕΤΙΚΑΌταν το Φεστιβάλ της Τραϊμπέκα απέρριψε το "There will be blood"
Η αντίδρασή τους ήταν άμεση και απολύτως ξεκάθαρη. Σε κοινή τους δήλωση, που δημοσιεύτηκε μέσω Variety, αναφέρουν: «Μας έγινε γνωστό ότι ένα κομμάτι μουσικής από το Phantom Thread χρησιμοποιήθηκε στο ντοκιμαντέρ “Melania”. Παρότι ο Τζόνι Γκρίνγουντ δεν κατέχει τα πνευματικά δικαιώματα της μουσικής, η Universal απέτυχε να συμβουλευτεί τον Τζόνι για αυτή τη χρήση από τρίτους, κάτι που συνιστά παραβίαση της συμφωνίας του ως συνθέτη. Ως αποτέλεσμα, ο Τζόνι και ο Πολ Τόμας Άντερσον ζήτησαν την αφαίρεσή του από το ντοκιμαντέρ».
Το κομμάτι που προκάλεσε όλη τη φασαρία είναι το “Barbara Rose”, μία από τις πιο αναγνωρίσιμες συνθέσεις του (εγκέφαλου των πολύ αγαπημένων Radiohead) Γκρίνγουντ για το “Phantom Thread”. Τυπικά, τα δικαιώματα ανήκουν στην Universal, η οποία —σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις— έδωσε κανονικά άδεια για τη χρήση του στο φιλμ του Μπρετ Ράτνερ.
Και εδώ ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα. Γιατί το “Melania” δεν είναι ένα χαμηλών τόνων ντοκιμαντέρ. Με προϋπολογισμό 40 εκατομμυρίων δολαρίων, το φιλμ έχει επενδύσει βαριά στη μουσική του. Ο ίδιος ο Ράτνερ δήλωσε στην πρεμιέρα: «Ξοδέψαμε περισσότερα χρήματα για μουσική σε αυτό απ’ ό,τι ξόδεψα στο Rush Hour». Εκτός από το “Barbara Rose”, στο “Melania” ακούγονται επίσης το “Gimme Shelter” των The Rolling Stones, το “Billie Jean” του Michael Jackson και το “It’s a Man’s Man’s Man’s World” του James Brown.
Το πρόβλημα για τον Άντερσον και τον Γκρίνγουντ είναι ότι το φιλμ ήδη προβάλλεται στις αίθουσες. Ούτε η Amazon/MGM, ούτε ο Ράτνερ δείχνουν διατεθειμένοι να πειράξουν κάτι εκ των υστέρων. Αν υπάρχει κάπου ευθύνη, αυτή —όπως σημειώνουν και οι ίδιοι— βαραίνει την Universal, η οποία φέρεται να πούλησε τα δικαιώματα χωρίς να ενημερώσει τον συνθέτη.
Ρεαλιστικά μιλώντας, η μουσική δεν πρόκειται να αφαιρεθεί. Αλλά το θέμα άνοιξε ξανά τη συζήτηση για το ποιος ελέγχει τελικά την καλλιτεχνική χρήση ενός έργου, όταν τα νομικά δικαιώματα έχουν αλλάξει χέρια. Και σε μια εποχή όπου τα πάντα επανακυκλοφορούν, remixάρονται και επαναπλαισιώνονται, το ξέσπασμα των Άντερσον και Γκρίνγουντ μοιάζει λιγότερο με ιδιοτροπία και περισσότερο με μια σπάνια, δημόσια γραμμή άμυνας. Το αποτέλεσμα μπορεί να μην αλλάξει. Το μήνυμα, όμως, στάλθηκε — δυνατά και καθαρά.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων