Όταν ο Αλ Πατσίνο έπαθε πλάκα με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και το "Raging Bull"

Η επιστολή που απέστειλε ο Αλ Πατσίνο στον Ρόμπερτ Ντε Νίρο μετά την πρώτη θέαση του Raging Bull (1980) του Μάρτιν Σκορσέζε, δεν αποτελεί απλώς μια ιδιωτική επικοινωνία μεταξύ δύο "ιερών τεράτων" της υποκριτικής. Είναι μια οντολογική παραδοχή της ανωτερότητας της τέχνης έναντι του εγώ, μια στιγμή όπου η μέθοδος συναντά το δέος. Μέσα από τις λίγες αυτές γραμμές, ο Πατσίνο "διαβάζει" την ερμηνεία του Ντε Νίρο όχι ως μια απλή τεχνική επίδοση, αλλά ως μια υπερβατική εμπειρία που επαναπροσδιορίζει τα όρια του κινηματογραφικού ορίζοντα.

ΣΧΕΤΙΚΑNetflix, Ρόμπερτ Ντε Νίρο και ένας serial killer με ψίθυρους

Στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου, ο "ανταγωνισμός" και η σύγκλιση μεταξύ του Αλ Πατσίνο και του Ρόμπερτ Ντε Νίρο λειτούργησαν ως οι δύο πόλοι μιας ηλεκτρισμένης αισθητικής. Ωστόσο, το 1980, η κυκλοφορία του Raging Bull δημιούργησε μια ανωμαλία στο καλλιτεχνικό συνεχές. Ο Πατσίνο, παρακολουθώντας την ταινία, δεν είδε απλώς έναν συνάδελφο να υποδύεται έναν ρόλο· είδε μια μνημειώδη αποδόμηση της ανθρώπινης φύσης. Η επιστολή του είναι μια σπάνια στιγμή "διάρρηξης" της επαγγελματικής απόστασης.

Το Raging Bull κέρδισε τελικά δύο Όσκαρ (Α' Ανδρικού για τον Ντε Νίρο και Μοντάζ για την Θέλμα Σουνμέικερ), αλλά αυτό το σημείωμα του Πατσίνο μάλλον αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε χρυσό αγαλματίδιο.

«Γεια σου Μπόμπι, πρέπει απλώς να σου πω – είδα το “Raging Bull” σου για πρώτη φορά το Σάββατο. Είμαι ακόμη σε έκσταση από αυτό… Είναι ένα μνημειώδες έργο τέχνης, μια έμπνευση για μένα. Δεν το κάνω ποτέ αυτό, όπως ξέρεις, απλώς επειδή, αν αρχίσω τώρα με ό,τι κάνεις, αν δεν σου γράψω σημείωμα θα νομίζεις ότι δεν μου αρέσει. Αυτό φυσικά δεν ισχύει, αλλά έπρεπε να το κάνω. Συγγνώμη αν σε έφερα σε δύσκολη θέση – ‘είσαι πέρα από κάθε κόσμο, αδιανόητος Μπόμπι’ Με αγάπη, Αλ»

Αυτή η επιστολή παραμένει εμβληματική γιατί αποδεικνύει ότι οι μεγάλοι καλλιτέχνες τρέφονται από το μεγαλείο των ομοίων τους. Ο Πατσίνο, ένας άνθρωπος που είχε ήδη κατακτήσει την κορυφή με τον The Godfather, στέκεται ως μαθητής μπροστά στο έργο του Ντε Νίρο. Είναι μια υπενθύμιση ότι ο κινηματογράφος, στην πιο αγνή του μορφή, είναι μια συνομιλία μεταξύ ψυχών που αναζητούν την αλήθεια μέσα από το φακό.