Ματ Ντέιμον: "Το Netflix θέλει οι χαρακτήρες να εξηγούν την ταινία 3-4 φορές"

Μερικά χρόνια μετά το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του N+1 Magazine, που περιέγραφε πώς στελέχη του Netflix ζητούσαν από σεναριογράφους και σκηνοθέτες να κάνουν τους χαρακτήρες να «ανακοινώνουν τι κάνουν», ο Ματ Ντέιμον ήρθε να βάλει την τελική σφραγίδα επιβεβαίωσης. Και το έκανε σχεδόν λέξη προς λέξη.

ΣΧΕΤΙΚΑΤο Νetflix σε πλήρη ρήξη με τις αίθουσες

Μιλώντας στο The Joe Rogan Experience, ο Ντέιμον είπε ξεκάθαρα ότι, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Netflix, μια ταινία πρέπει να «επαναλαμβάνει την πλοκή τρεις ή τέσσερις φορές μέσα στους διαλόγους, επειδή ο κόσμος είναι στα κινητά του». Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Η ταινία πρέπει να λειτουργεί ακόμη κι αν παίζει στο background, σαν podcast με εικόνα.

Ο Ντέιμον επιβεβαίωσε επίσης κάτι που πολλοί υποψιάζονταν: το Netflix θέλει δράση από το καλημέρα. Όπως το έθεσε ο ίδιος: «Ένας κλασικός τρόπος να φτιάξεις μια ταινία δράσης είναι να έχεις τρία set pieces και να κλιμακώνονται προς το μεγάλο με όλες τις εκρήξεις… Τώρα όμως σου λένε: “Μπορούμε να έχουμε ένα μεγάλο στα πρώτα πέντε λεπτά; Θέλουμε ο κόσμος να μείνει συντονισμένος”».

Με άλλα λόγια, αν δεν ανατιναχτεί κάτι άμεσα, ο θεατής μπορεί να φύγει — ή απλώς να ξεκλειδώσει το κινητό του. Ο Ντέιμον παραδέχεται ότι σειρές όπως το Adolescence αποτελούν «την εξαίρεση», ενώ ο Μπεν Άφλεκ, που βρέθηκε μαζί του στο podcast (για να προωθήσουν το RIP του Τζο Κάρναχαν), σχολίασε πως η συγκεκριμένη σειρά "αποδεικνύει ότι δεν χρειάζεται να κάνεις αυτά τα κόλπα για να τραβήξεις το κοινό".

Ωστόσο, σεναριογράφοι που έχουν δουλέψει για την πλατφόρμα λένε εδώ και καιρό ότι μια από τις πιο συνηθισμένες σημειώσεις από τα στελέχη είναι να υπάρχει έκθεση μέσα στον διάλογο — επίτηδες. Όχι για να εξυπηρετηθεί η ιστορία, αλλά «ο περιπλανώμενος θεατής». Άλλωστε, το να αφιερώσει κανείς 90 λεπτά αδιάσπαστης προσοχής σε μια ταινία δεν θεωρείται δεδομένο για το τυπικό κοινό του Netflix.

Το Netflix, σύμφωνα με παλαιότερα ρεπορτάζ, κατηγοριοποιεί το περιεχόμενό του σε χιλιάδες μικρο-είδη, ανάμεσά τους και το «casual viewing» — έργα δηλαδή φτιαγμένα για να καταναλώνονται χωρίς πλήρη προσοχή. Κάτι που εξηγεί γιατί το «show, don’t tell» μοιάζει να έχει αντικατασταθεί από το «πες τα όλα, και πες τα ξανά».

Πρόκειται για την ίδια πλατφόρμα που, μόλις την προηγούμενη δεκαετία, επέλεξε να επενδύσει στο Roma και στο The Irishman. Ταινίες που απαιτούν αφοσίωση, υπομονή και βλέμμα κολλημένο στην οθόνη. Σήμερα, το Netflix φαίνεται να έχει αποδεχτεί ότι το βλέμμα αυτό σπάνια είναι εκεί — και έχει προσαρμόσει το σινεμά του αναλόγως.