Δράμα 2025: Οι ταινίες - Μέρος 4ο

Την τρίτη ημέρα του φεστιβάλ της Δράμας παρακολουθήσαμε μια ακόμα πεντάδα ταινιών του Εθνικού Διαγωνιστικού Προγράμματος που μιλούν για το ουσιαστικό νόημα που βρίσκει ο καθένας/η καθεμία μέσα του/της είτε αυτό είναι η επαφή, είτε η μητρότητα, είτε το ίδιο μας το σώμα είτε η ύπαρξη μας σε ένα ευρύτερο και μεγαλύτερο ημών σύμπαν.

ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Δράμας θέλει να σε εμπνεύσει να γράψεις το σενάριό σου

Πλανήτες της Φίλης Ολσέφσκι-Εθνικό Διαγωνιστικό

Η Μαρία αγαπάει τη Γη. Αγαπάει επίσης τον συνάδελφό της και αστροφυσικό Ξενοφώντα. Όταν η σχέση τους διαλύεται, με φόντο την περιβαλλοντική καταστροφή της Γης, η Μαρία ανακαλύπτει εξωγήινο σήμα που δίνει λύση στη διάσωση του πλανήτη και της ανθρωπότητας.

Προσωπική μελαγχολία και αδιέξοδο παράλληλα με την καταστροφή του πλανήτη λόγω κλιματικής κρίσης μας οδηγούν συνειρμικά στην Μελαγχολία του Τρίερ, αν και στους Πλανήτες κατευθύνεται περισσότερο στο sci-fi και στην αναζήτηση της ύπαρξης της κάπου αλλού, σε κάτι πιο μακρινό. Δεν βλέπουμε συχνά έλληνες δημιουργούς να καταπιάνονται με το είδος και ως εκ τούτου είναι μια φιλότιμη προσπάθεια, φιλόδοξη να αφηγηθεί κάτι μεγαλύτερο από αυτό που χωράει στην μικρού μήκους αλλά και πάλι οπτικά εντυπωσιακό και συναισθηματικά γεμάτο. Χειροποίητο και αταξινόμητο, με τα οπτικά εφέ να βοηθούν σε εικόνες απείρου κάλλους που καμιά φορά σκεπάζουν την αφήγηση ενώ μάλλον είναι αρκετά της μόδας φέτος στην Δράμα η χρήση υποτίτλων και μεσότιτλους ως αγωγή στην αφήγηση που στις περισσότερες περιπτώσεις, όπως και στους Πλανήτες, δεν αποδεικνύεται η πλέον κατάλληλη επιλογή. Παρόλα αυτά η αγάπη που ταξιδεύει σε ηλιακά συστήματα και η ανάγκη να βρεις αυτό που είσαι και θέλεις αποτυπώνονται με πολύ όμορφο τρόπο.

3 Εκατοστά Πολυπλοκότητας της Άννας Βάσωφ-Εθνικό Διαγωνιστικό

Το 3 Εκατοστά Πολυπλοκότητας μιλάει μέσα από έργα τέχνης για ένα στομάχι και την προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων του μέσω συστημάτων που δεν νοιάζονται ούτε για τον άνθρωπο ούτε για το στομάχι του.

Μια άκρως πειραματική δουλειά μιας εικαστικού και σκηνοθέτριας που συνδέει σινεμά μικρού μήκους με video art, και ίσως αν ήταν το δεύτερο να το δεχόμασταν με μεγαλύτερη εύκολη. Τώρα πέφτει λίγο πιο βαριά στο στομάχι, με το οποίο άλλωστε καταπιάνεται και η ίδια έπειτα από την δική της προσωπική περιπέτεια με διαφραγματοκήλη και τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στο στομάχι. Ένας συνδυασμός βίντεο, performance, αυτοσχέδιων δημιουργιών βγαλμένα από σουρεαλιστικό stop motion φτιάχνει αυτά τα τρία εκατοστά πολυπλοκότητας που αναφέρει και ο τίτλος σε ένα ιδιότυπο ημερολόγιο, χιουμοριστικό και αυτουπονομευτικό που δύσκολα μπορεί κάποιος να απολαύσει, μάλλον περισσότερο να θαυμάσει για την τόλμη και την φαντασία του.

Performer του Γιάννη Μπερέτσου-Εθνικό Διαγωνιστικό

Μια χορεύτρια σύγχρονου χορού παραλαμβάνει από μια κούριερ ένα δέμα που δεν προορίζεται γι’ αυτήν. Παρόλο που θα το επιστρέψει, αυτό θα συνεχίσει να της παραδίδεται από την ίδια κούριερ, επηρεάζοντας την καθημερινότητά της με απροσδόκητο τρόπο.

Μια παράλογη ιστορία παιδί του σκοτεινού σουρεαλισμού του David Lynch και του παραλόγου, αμήχανου και ευρυγώνιου κόσμου του Λάνθιμου αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα και ξεχωριστή δουλειά, αν και ημιτελή στα νοήματα της. Ίσως θα του ταίριαζε το αφηγηματικό οκτάρι που κάνει ο Lynch στην Χαμένη Λεωφόρο, αν και τότε θα μιλάγαμε για αντιγραφή, ωστόσο θα του πήγαινε περισσότερο. Μια χορεύτρια που υποδύεται εξαιρετικά η Φλομαρία Παπαδάκη και μια κούριερ με τον deadpan τρόπο της Ιούς Λατουσάκη μπλέκονται περίεργα στην πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Γιάννη Μπερέτσου που αν και δεν κρύβει επιρροές, φτιάχνει κάτι που αξίζει να δει κανείς και ας είναι η αίσθηση του ανολοκλήρωτου κυρίαρχη μετά το τέλος της προβολής. Η άσκηση ύφους πάντα πάει κόντρα στην ίδια την αφηγηματική δύναμη της ιστορίας, αν και η ιστορία έχει πολύ ζουμί από κάτω και για αυτό σε προκαλεί να την παρακολουθήσεις. Αρκετά κοντά ως προς την αίσθηση ανοίκειου και εισβολής στην προσωπική ζωή κάποιου με το επίσης μικρού μήκους Nimic του Λάνθιμου.

Οι Κύκλοι της Ρο της Μυρτούς Αποστολίδου-Εθνικό Διαγωνιστικό

Η σύνθετη, λατρευτική και παθιασμένη ιστορία του να είσαι μητέρα.

Η φωτογράφος Μυρτώ Αποστολίδου με την καθοριστική παρουσία της πρωταγωνίστριας και συνδημιουργού που καταγράφει στο ντοκιμαντέρ της, την Ρόζα Προδρόμου, μιλάει ρεαλιστικά και βαθιά ανθρώπινα για την έννοια της μητρότητας με την οποία κάθε γυναίκα έρχεται αντιμέτωπη είτε ως κόρη είτε ως μάνα είτε ως και τα δύο. Ρόλοι, συμβάσεις και απαιτήσεις φανερώνονται οργανικά μέσα από την προσωπική και ταυτοχρόνως οικουμενική εμπειρία της Ρόζας που έχει γίνει μητέρα και καλείται να το διαχειριστεί με τρόπους που η ίδια πρέπει να βρει. Άλλοτε με τρυφερότητα απέναντι στο παιδί της, άλλοτε με χιούμορ σε συζητήσεις και άλλοτε με μια απόγνωση για το τι καλείται να υπηρετήσει βάσει των προαιώνιων απαιτήσεων που έχουν χαραχτεί μέσα σε αυτό το σύμβολο που λέμε ΜΗΤΕΡΑ, τα οποία ξορκίζει με τον παγανιστικό χορό της, με τον οποίο συνδέεται αταβιστικά με ο,τι υπάρχει μέσα της που δεν είναι άλλο από την ίδια την ανθρωπότητα του παρελθόντος. Στο DNA μας τρέχουν όλες οι περασμένες εποχές επομένως τις φέρουμε, τις εμπερικλείουμε. Οι ιδέες βέβαια πολλές φορές προδίδουν την οποία αφηγηματική συνοχή με αποτέλεσμα να δικαιολογείται το είναι μικρού μήκους περισσότερο γιατί μοιάζει με σπαράγματα μιας ταινίας παρά ταινία μικρού μήκους

Χίλιες Λεύγες Κάτω από τη Θάλασσα της Νατάσσας Ξύδη-Εθνικό Διαγωνιστικό

Ένα πλοίο κάνει την ίδια διαδρομή. Ένα ψάρι ζει στον βυθό κι ένα στην επιφάνεια. Άραγε συναντιούνται κάπου οι διαδρομές της ζωής τους;

Στην τρίτη μικρού μήκους ταινίας της, η Νατάσσα Ξύδη μας ταξιδεύει στους χώρους των πλοίων, σε αυτές τις ετεροτοπίες όπως τις αποκαλούσε ο Φουκώ που ως τέτοιους μαγικούς χώρους τα αντιμετωπίζει και η σκηνοθέτρια. Η Μαρία Φιλίνη στον ρόλο μιας μοναδικής ταξιδιώτισσας που πηγαίνει χωρίς προορισμό, χωρίς κατεύθυνση και χωρίς παρέα, εκτός της φαντασίας και των ονείρων της. Την ξέρουν στα πλοία ως εκείνη που δεν λέει να φύγει και πρέπει να της υπενθυμίσουν ότι το πλοίο έφτασε. Έτσι θα «γνωρίσει» έναν τύπο που δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα αλλά συνεννοούνται μια χαρά σαν την Μαρκορά με την Μαρούσκα στους Δυο Ξένους. Ονειρικό και ατμοσφαιρικό που εξαντλεί γρήγορα μεν την ιδέα του, αλλά και πάλι θέλεις να σε ταξιδέψει μέχρι τέλους και ας μην οδηγεί κάπου μοναδικά που δεν έχουμε ξαναπάει κινηματογραφικά. Είναι όμως η καλοπροαίρετη πρόθεση, οι καλές ερμηνείες και η εμπειρία του να προκύπτουν φίλοι εκεί που δεν το περιμένεις. Μπορεί να μην ταξιδεύει χίλιες Λεύγες Κάτω από τη θάλασσα καθώς η ιστορία μένει σε αβασάνιστους διαλόγους, δίνουν όμως όλη την ουσία των ηρώων.