"Legends": Οι κατασκοπικές ζωές που δανειζόμαστε

Το Legends παίρνει μια αληθινή ιστορία από τη Βρετανία των αρχών της δεκαετίας του ’90 και τη μετατρέπει σε ένα σφιχτοδεμένο αστυνομικό θρίλερ που ξέρει πότε να διασκεδάζει και πότε να σκοτεινιάζει. Με τον Στιβ Κούγκαν σε έναν από τους καλύτερους δραματικούς ρόλους της καριέρας του και τον Τομ Μπερκ να κουβαλά μεγάλο μέρος του συναισθηματικού βάρους, η σειρά αποδεικνύει ότι το Netflix μπορεί ακόμη να επενδύει σε τηλεόραση παλιάς κοπής χωρίς να μοιάζει ξεπερασμένη.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Mating season": Σεξ και σχέσεις στο ζωικό βασίλειο

Υπάρχει κάτι αναζωογονητικό εδώ. Όχι επειδή προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει το είδος του αστυνομικού δράματος. Το αντίθετο. Η σειρά γνωρίζει ακριβώς τι είναι και δεν χάνει χρόνο προσπαθώντας να πείσει το κοινό ότι παρακολουθεί το επόμενο τηλεοπτικό θαύμα. Δεν προσπαθεί να μιμηθεί τις υπαρξιακές φιλοδοξίες ενός κατασκοπικού δράματος τύπου Slow Horses. Θέλει απλώς να αφηγηθεί μια καλή ιστορία και το κάνει με αξιοσημείωτη αυτοπεποίθηση.

Ο Νιλ Φόρσαϊθ χτίζει τη σειρά γύρω από μια απλή αλλά αποτελεσματική ιδέα. Αντί να στρατολογήσει επαγγελματίες πράκτορες, το βρετανικό τελωνείο επιστρατεύει συνηθισμένους ανθρώπους και τους στέλνει να διεισδύσουν σε δίκτυα διακίνησης ηρωίνης. Από μόνο του αυτό αρκεί για να δημιουργήσει ένταση, διότι οι πρωταγωνιστές μοιάζουν να βρίσκονται συνεχώς ένα βήμα πριν από την καταστροφή. Το έξυπνο στοιχείο είναι ότι η σειρά δεν αντιμετωπίζει αυτούς τους χαρακτήρες ως υπερήρωες. Είναι άνθρωποι που μέχρι χθες συμπλήρωναν χαρτιά, έκαναν ελέγχους αποσκευών ή περνούσαν απαρατήρητοι σε δημόσιες υπηρεσίες. Ξαφνικά καλούνται να πείσουν εγκληματίες ότι ανήκουν στον κόσμο τους. Και το απολαμβάνουν περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.

Ο Τομ Μπερκ βρίσκεται στο επίκεντρο της αφήγησης και παραδίδει μια ερμηνεία που πιθανότατα θα διχάσει. Η εξαιρετικά χαμηλότονη προσέγγισή του, σχεδόν μονότονη σε ορισμένες στιγμές, μοιάζει αρχικά παράξενη για έναν χαρακτήρα που εξελίσσεται σε βασικό παίκτη του υποκόσμου. Όσο όμως προχωρά η σειρά, γίνεται σαφές τι επιχειρεί. Ο Γκάι είναι ένας άνθρωπος που ανακαλύπτει για πρώτη φορά ότι μπορεί να είναι χρήσιμος. Και ο Μπερκ μεταφέρει αυτή τη σταδιακή αφύπνιση με αξιοθαύμαστη ακρίβεια. Δίπλα του, ο Στιβ Κούγκαν εκπλήσσει ευχάριστα. Έχοντας περάσει μεγάλο μέρος της καριέρας του ανάμεσα στην κωμωδία και σε πιο σκοτεινούς χαρακτήρες, εδώ βρίσκει μια ενδιαφέρουσα ισορροπία. Ο Ντον Κλαρκ δεν είναι ούτε μέντορας ούτε πατρική φιγούρα με τη συμβατική έννοια. Είναι ένας άνθρωπος που κουβαλά εμπειρία και κούραση σε ίσες δόσεις. Ο Κούγκαν αποφεύγει κάθε ηρωισμό και κάνει τον χαρακτήρα πιο ανθρώπινο.

Η σειρά λειτουργεί ιδιαίτερα καλά όταν οι χαρακτήρες επιστρέφουν από τις αποστολές τους και συγκεντρώνονται στο αυτοσχέδιο επιχειρησιακό κέντρο. Εκεί αναπτύσσεται μια χημεία που θυμίζει τις καλύτερες βρετανικές τηλεοπτικές παραγωγές. Υπάρχει χιούμορ, αλληλοπειράγματα, ανταγωνισμός και η αίσθηση ότι αυτή η παράξενη ομάδα ανθρώπων έχει αρχίσει να λειτουργεί σαν οικογένεια. Ταυτόχρονα, το Legends δεν ξεχνά ποτέ το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται. Η Βρετανία που παρουσιάζει δεν είναι η λαμπερή εικόνα των πολιτικών λόγων αλλά μια χώρα με πληγές. Το Λίβερπουλ, οι εργατικές συνοικίες, οι κοινότητες μεταναστών, οι περιοχές που εγκαταλείφθηκαν οικονομικά, όλα αυτά υπάρχουν στο φόντο χωρίς η σειρά να τα μετατρέπει σε διάλεξη κοινωνιολογίας. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της. Καταφέρνει να μιλήσει για ταξικές ανισότητες, πολιτική υποκρισία και θεσμική αδιαφορία χωρίς να σταματά την αφήγηση για να μας εξηγήσει τι πρέπει να σκεφτούμε. Οι πολιτικοί εμφανίζονται συχνά σαν άνθρωποι που ενδιαφέρονται περισσότερο για τα πρωτοσέλιδα παρά για την πραγματική δουλειά. Και η σειρά δεν χάνει ευκαιρία να τους τσιγκλήσει.

Αν υπάρχει αδυναμία, αυτή βρίσκεται στο ότι ορισμένες φορές η αφήγηση απολαμβάνει τόσο πολύ τις μυστικές ταυτότητες και τις επιχειρήσεις ώστε ξεχνά να εμβαθύνει σε κάποιους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Ορισμένα μέλη της ομάδας θα μπορούσαν να έχουν μεγαλύτερο δραματικό βάρος. Όμως το γρήγορο τέμπο και η συνεχής αίσθηση κινδύνου δεν επιτρέπουν στο ενδιαφέρον να χαθεί. 

Στο τέλος, το Legends πετυχαίνει κάτι που μοιάζει όλο και πιο σπάνιο πλέον. Είναι συναρπαστικό χωρίς να γίνεται φανταχτερό, πολιτικό χωρίς να γίνεται διδακτικό και διασκεδαστικό χωρίς να θυσιάζει τις συνέπειες των πράξεων των ηρώων του. Κυρίως, θυμίζει ότι οι καλύτερες ιστορίες κατασκοπείας δεν αφορούν μυστικά έγγραφα ή υπερσύγχρονα γκάτζετ, αλλά ανθρώπους που παίζουν ρόλους τόσο πειστικά, ώστε κάποια στιγμή ξεχνούν ποιοι ήταν πριν φορέσουν τη μάσκα. Και το Legends καταλαβαίνει αυτή την αλήθεια καλύτερα από τις περισσότερες σύγχρονες σειρές του είδους.