Δράμα 2025: Οι ταινίες - Μέρος 2o

Αν η πρώτη μέρα του Φεστιβάλ στο Εθνικό Διαγωνιστικό ήταν αφιερωμένη στην αποξένωση, το ανοίκειο, την ταυτότητα και την αποκάλυψη του εαυτού, η δεύτερη είναι μια απόδραση στην παιδική ηλικία, την παιδικότητα και αθωότητα, καθώς και την ενηλικίωση και την ωριμότητα. Πέντε διαφορετικοί δημιουργοί με πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις που ανέβασαν πολύ τον πήχη του φεστιβάλ, μιας και κάθε Φεστιβάλ το ορίζουν και το αναβαθμίζουν (ή όχι) οι ταινίες του.

ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Δράμας θέλει να σε εμπνεύσει να γράψεις το σενάριό σου

Μικρές Ζωές του Δημήτρη Τσαλαπάτη-Εθνικό Διαγωνιστικό

Η  Εύα (11) ζει μαζί με τη μητέρα της Αλεξάνδρα (35) χωρίς σπίτι, χωρίς νόμους. Την ημέρα εξασφαλίζουν χρήματα με μικροκλοπές και το βράδυ κοιμούνται μακάρια στο αμάξι τους, ζώντας στη δική τους ουτοπία. Ώσπου τα όρια αυτής της ουτοπίας θα δοκιμαστούν.

Στην τρίτη του μικρού μήκους ταινία και έπειτα από ένα βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στην Δράμα, ο Τσαλαπάτης, μαζί με τον αδερφό του, Θωμά στο σενάριο, αφηγείται την ιστορία μίας μάνας με την κόρη της ενώ ζουν μια νομαδική ζωή σαν να είναι βγαλμένη από την τελευταία ταινία του Κεκάτου, Άγριες Μέρες μας. Με τρυφερότητα και βαθιά ενσυναίσθηση, βλέπουμε δύο ηρωίδες εκτός των πλαισίων του νόμου και κόντρα στην εύκολη καταγγελία μιας νεοφιλελεύθερης οπτικής που θα αντιμετώπιζε τους συγκεκριμένους χαρακτήρες ως εχθρούς αλλά και κόντρα στην εύκολη συναισθηματική προσέγγιση ενός σινεμά κοινωνικού ρεαλισμού. Σε μια Ελλάδα βουτηγμένη στην οικονομική κρίση, δύο γυναίκες κλέβουν αν χρειαστεί από ένα σούπερ μάρκετ ζητώντας το αυτονόητο δικαίωμα για ζωή και ελευθερία. Ευχάριστο μέσα στην ουτοπία του και σκληρό της πιο ρεαλιστικές στιγμές του. Παράλληλα η μικρή Εύα μαθαίνει την ζωή, τι εστί περίοδος, τι σημαίνει να μεγαλώνεις και μία μάνα μαθαίνει τι πρέπει να κάνει για το παιδί της. Η ούτως ή άλλως πολύ καλή ηθοποιός, Δήμητρα Βλαγκοπούλου κρατά την ταινία πολύ ψηλά, ενώ η μικρή Έβελυν Λύτρα είναι αποκάλυψη με ένα φυσικό, αβίαστο και πολλές φορές χιουμοριστικό παίξιμο.

Η Μέρα που Γίναμε Ήρωες της Σελήνης Παπαγεωργίου-Εθνικό Διαγωνιστικό

Με στόχο να γίνουν ήρωες, τρία εννιάχρονα αψηφούν τις προειδοποιήσεις των γονιών τους και αποφασίζουν να βοηθήσουν τον περιθωριοποιημένο του χωριού, τον οποίο βρίσκουν λιπόθυμο στο δάσος.

Μία από τις πιο δυνατές ταινίες του φετινού εθνικού διαγωνιστικού, που μετά χαράς θα βλέπαμε και ως μεγάλου μήκους, η πέμπτη ταινία της Σελήνης Παπαγεωργίου, σε σενάριο της Ευδοξίας Χασάπη, φέρνει τρεις μικρούς πρωταγωνιστές αλλά με μεγάλη καρδιά και μεγάλο ταλέντο μέσα σε ένα δάσος όπου αντί να παίξουν καταλήγουν να μεταφέρουν έναν λιπόθυμο άντρα σε μία προσπάθεια να τον σώσουν. Τα τρία παιδιά, Τάλια Αλκάν, Νικόλας Αλειφάκης και Δημήτρης Μπογδανίδης, κλέβουν την παράσταση με την φυσικότητά τους, το χιούμορ τους, το θάρρος τους, πού λίγες φορές έχουμε δει αντίστοιχο στο ελληνικό σινεμά. Αν το Stand by me είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα ιστορίας ενηλικίωσης στο αμερικάνικο σινεμά, η Μέρα που Γίνανε Ήρωες είναι από τα καλύτερα αντίστοιχα παραδείγματα στο ελληνικό σινεμά, ένα είδος που τουλάχιστον στο μεγάλου μήκους σινεμά δεν φαίνεται να έχει αγαπήσει ιδιαίτερα η εγχώρια κινηματογραφική κοινότητα.  Παρότι με μικρό μπάτζετ και με λίγες μέρες γυρισμάτων, τίποτα δεν το προδίδει μιας και φαίνεται πολύ καλογυρισμένη με υψηλής ποιότητας εικόνα και τεχνική αρτιότητα, με μια πολύ έξυπνη και επιτυχημένη σύνδεση περιπέτειας αλλά και αθωότητας που συναντούμε στην παιδική ηλικία και η οποία δυστυχώς χάνεται αργότερα, με το ηθογραφικό στοιχείο της τοπικής κοινωνίας και τις πιο παραδοσιακές και συντηρητικές αντιλήψεις των μεγαλύτερων.

Μίτση της Γεύης Δημητρακοπούλου-Εθνικό Διαγωνιστικό

H Mίτση, ένα 13χρονο αγοροκόριτσο, έρχεται αντιμέτωπη με ένα τοπικό έθιμο όταν της έρχεται για πρώτη φορά περίοδος. «Για να έχεις τη δύναμη να αντέχεις τον πόνο τώρα που έγινες γυναίκα», της λέει η γιαγιά της. Ίσως το παρεξήγησε.

Η δεύτερη ταινία μικρού μήκους της Γεύης Δημητρακοπούλου ενώνει την εφηβεία με την παράδοση και τις προκαταλήψεις, τον ρεαλισμό με την μαγεία, ένα κορίτσι με την γιαγιά της. Στην 13χρονη πρωταγωνίστρια έρχεται για πρώτη φορά περίοδος, ενώ δεν βιώνει την θηλυκότητα με τον παραδοσιακό κοινωνικά κατασκευασμένο τρόπο και η γιαγιά της μαθαίνει πώς μέσα από την βία θα σκληραγωγηθεί και θα βιώσει την ταυτότητά της. Ευαίσθητο και ταυτόχρονα σκληρό, μας μιλάει περισσότερο για τη μετάβαση από έφηβο κορίτσι σε γυναίκα και τι σημαίνει αυτό στην σύγχρονη εποχή, πώς βιώνει κάποια αυτήν την αλλαγή, τι σηματοδοτεί στο σώμα της αλλά και στην πρόσληψή της από τους άλλους. Τι περιμένουν άραγε οι άλλοι από εκείνη τώρα που έγινε γυναίκα, όπως μας δηλώνει η χαρακτηριστική σκηνή στο τραπέζι με τον άντρα που ζητά από τη γιαγιά να του κρατήσει καβάτζα μία από τις εγγονές της. Οι τρεις πρωταγωνίστριες, η γιαγιά και οι δύο εγγονές (Φίλια Παπαγγελίδη, Αγάπη Ζωή Σαλτογιάννη και Καίτη Μανωλιδάκη) δίνουν μια ανεπιτήδευτη εικόνα της σχέσης ανάμεσα σε διαφορετικές ηλικίες και σε διαφορετικούς κόσμους.

Κάνε αυτό που Πρέπει του Μάνου Παπαδάκη-Εθνικό Διαγωνιστικό

Υπάρχει άχαστη ατάκα στο φλερτ; Υπάρχει ρακέτα που δε χάνει ποτέ; Στον κόσμο των χαμένων μπορεί να είναι κανείς νικητής;

Η εποχή των μνημονίων και της διακυβέρνησης Τσίπρα (με τη φωνή του να είναι παρούσα) ζωντανεύει μέσα από μία κωμωδία ενηλικίωσης και τις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στο προπονητή του Μινώταυρου  στο Ηράκλειο και δύο αγοριών, του Γιάννη και του Ιάσονα που παλεύουν για το ετήσιο τουρνουά ενώ παράλληλα έχουνε να διαχειριστούν τα δικά τους θέματα όπως τον ενδιαφέρον του ενός για τη μικρή Αρχοντούλα. Ο χώρος της εξάσκησης πινγκ πονγκ γίνεται μια αλληγορία για την σύγχρονη Ελλάδα, την οικονομική κρίση, τα μνημόνια και την οικονομική κατοχή της χώρας από ξένους φορείς για τις επόμενες δεκαετίες όπως έγινε στην πραγματικότητα με τα μνημόνια και όπως γίνεται στην ταινία με το Μινώταυρο στη χαρακτηριστική σκηνή όπου ένας Γερμανός ανακοινώνει την εκμετάλλευση του χώρου χα για τα επόμενα 99 χρόνια. Με χιούμορ και μία ελαφριά διάσταση παρωδίας από χαρακτήρες που μιλάνε με τσιτάτα και εκπροσωπούν μία πιο λούμπεν εκδοχή της ελληνικής κοινωνίας, ο Παπαδάκης κοιτά με ανοιχτή καρδιά τις προσωπικές και εθνικές ήττες σε μία ταινία που παρόλες τις ευκολίες της και τον πληθωρισμό στοιχείων πλοκής γίνεται μία ευχάριστη αγκαλιά για τον καθένα μας.

ΛΟΥΔΙΑΣ του Άκη Πολύζου-Εθνικό Διαγωνιστικό

Τα ήρεμα νερά του ποταμού Λουδία διαταράσσονται από έναν απρόσμενο επισκέπτη. Ο μικρός Μηνάς μαγεμένος από τον τοπικό θρύλο, αναζητά εμμονικά το μυστηριώδες πλάσμα που σκορπά τον φόβο και τον τρόμο στη μικρή ταβέρνα.

Ο ποταμός Λουδίας ή Λυδίας ρέει κατά βάση στην Πέλλα μέχρι τις εκβολές του Θερμαϊκού Κόλπου. Ο έμπειρος μικρομηκάς Άκης Πολύζος, βραβευμένος το 2013 στη Δράμα με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη ενώ έχει συμβάλει σκηνοθετικά και στο Maestro του Παπακαλιάτη, επιστρέφει σε παιδικά βιώματα και παιδικές ανανήσεις μέσα από μία ιδιαίτερη ιστορία υψηλής σκηνοθετικής ποιότητας. Φως και σκοτάδι, ρεαλισμός και μαγεία, γήινο και απόκοσμο, όλα μαζί συσστρέφονται και ενώνονται. Με φόντο μία ταβέρνα στα Γιαννιτσά της δεκαετίας του ´90 (έχει αρχίσει να γίνεται αγαπημένη συνήθεια των ελλήνων σκηνοθετών η επιστροφή στις προσωπικές τους ρίζες και η νοσταλγία ενός χαμένου αναλογικού παρελθόντος μέσα στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή). Ο μικρός Παύλος Καραλής στον ρόλο του Μήνα που μαζί με τους γονείς του επιστρέφει στα πάτρια τα οποία ο ίδιος βλέπει μέσα από το παιδικό πρίσμα γεμάτο από φαντασία, μεγέθυνση των λεπτομερειών και υπερβολή του άγνωστου στοιχείου, με τον σκηνοθέτη να ακολουθεί πιστά αυτήν την οπτική και να αναδεικνύει μια φαινομενικα απλή ιστορία σε κάτι παράξενο και μαγικό, σαν ο ρεαλιστικός και σκληρός κόσμος μας να μην έγινε ταινία φαντασίας στα μάτια ενός παιδιού. Και πόσο δεν θα θέλαμε να δούμε ξανά και εμείς τον κόσμο ως μια νέα, ανεξερεύνητη εμπειρία.

Eδώ μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένες όλες τις ανταποκρίσεις μας από τη φετινή διοργάνωση