"Her private hell" Ο νέος εφιάλτης του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν

Μετά από μια δεκαετία τηλεοπτικών πειραματισμών, ο Νικόλας Βίντινγκ Ρεφν επιστρέφει στο φυσικό του περιβάλλον με το Her Private Hell, που έκανε πρεμιέρα στις Κάννες εκτός διαγωνιστικού, σηματοδοτεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Δανού δημιουργού μετά το “The Neon Demon”. Mια ακόμη ταινία όπου όμορφοι άνθρωποι κοιτάζουν απειλητικά μέσα σε ροζ φωτισμούς ενώ κάτι τρομερό συμβαίνει εκτός κάδρου.

ΣΧΕΤΙΚΑΌταν ο Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν πέθανε για 25 λεπτά — Η στιγμή που λυγίζει στις Κάννες

O Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν δεν υπήρξε ποτέ δημιουργός του μέτρου. Ακόμη κι όταν γυρίζει κάτι σχετικά “προσβάσιμο” όπως το “Drive”, καταφέρνει να μετατρέψει μια crime ιστορία σε δίωρη νυχτερινή φαντασίωση πάνω στην αντρική μοναξιά, τη synth μουσική και τα σατέν μπουφάν. Οπότε κανείς δεν έπεσε ακριβώς από τα σύννεφα όταν άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες ότι το νέο του φιλμ είναι σχεδόν πειραματικό, με ελάχιστη συμβατική πλοκή και έμφαση αποκλειστικά στην ατμόσφαιρα.

Το teaser του “Her Private Hell” επιβεβαιώνει αμέσως ότι ο Ρεφν δεν έχει αλλάξει ούτε χιλιοστό αισθητικά. Νέον παντού. Φουτουριστικά τοπία. Πρόσωπα λουσμένα σε κόκκινο και μπλε φως. Μια πόλη που μοιάζει σαν το “Blade Runner” να πέρασε κρίση πανικού. Και άνθρωποι που μιλούν ελάχιστα αλλά κοιτάζουν ο ένας τον άλλον σαν να πρόκειται να ερωτευτούν ή να αλληλοσφαγούν.

Η ιστορία ακολουθεί μια νεαρή γυναίκα που ψάχνει τον πατέρα της μέσα σε μια μυστηριώδη μητρόπολη τυλιγμένη στην ομίχλη. Στην πορεία συναντά έναν Αμερικανό στρατιώτη ο οποίος προσπαθεί να σώσει την κόρη του από την Κόλαση.

Η Σόφι Θάτσερ, που έχει εξελιχθεί σε δυνατή screaming queen (Cimpanion,Boogeyman) πρωταγωνιστεί δίπλα στον Τσαρλς Μέλτον (May December, Riverdale, Beef s2), δύο πρόσωπα που μοιάζουν σαν να γεννήθηκαν για να φωτίζονται από το αισθητικό σύμπαν του Ρεφν.

Ο ίδιος είχε περιγράψει το φιλμ ως μια ιστορία γεμάτη «γκλίτερ, σεξ και βία». Δηλαδή, για να είμαστε δίκαιοι, αυτό θα μπορούσε να είναι και tagline ολόκληρης της φιλμογραφίας του. Αλλά αυτή είναι και η γοητεία του. Ο Ρεφν δεν προσπαθεί ποτέ να γίνει “αρεστός”. Κάθε ταινία του μοιάζει σχεδόν σχεδιασμένη για να διχάσει. Το “Only God Forgives” αντιμετωπίστηκε στις Κάννες σαν κινηματογραφικός εμφύλιος. Το “The Neon Demon” προκάλεσε αποχωρήσεις, γιουχαΐσματα και αποθέωση ταυτόχρονα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι το “Her Private Hell” ίσως σηματοδοτεί μια πραγματική επιστροφή του Ρεφν στον κινηματογραφικό χάρτη μετά από χρόνια τηλεοπτικών projects. Από το “Too Old to Die Young” μέχρι το “Copenhagen Cowboy”, ο σκηνοθέτης έμοιαζε να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το mainstream σινεμά και να βυθίζεται σε ένα είδος υπνωτικής arthouse αυτοπαρωδίας. Κάτι ανάμεσα σε μεγαλοφυΐα και άνθρωπο που πιθανότατα βλέπει τον κόσμο αποκλειστικά μέσα από LED φώτα.

Δείχνει να συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε: ακραίος, αυτάρεσκος, οπτικά εμμονικός και εντελώς αδιάφορος για το αν το κοινό θα τον ακολουθήσει.