Με αφορμή την ΕΡΤ

Αν πάρουμε κατά γράμμα το Μακλουανικό μότο «το μέσο είναι το μήνυμα», μπορεί εύκολα να ειπωθεί ότι το μαύρο της οθόνης της ΕΡΤ αποτελεί ένα από τα πιο ξεκάθαρα μηνύματα που έχουν σταλεί στην ελληνική τηλεοπτική ιστορία. Μαύρο λοιπόν, επικοινωνιακό σκότος και αφορμή για να χωριστούν ακόμα μια φορά οι σχολιαστές σε δύο στρατόπεδα.

Από τη μία εκείνοι που επικροτούν το βίαιο κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης μέχρι νεωτέρας με το επιχείρημα πως δεν πήγαινε άλλο κι από την άλλη όσοι εξωραϊζουν τα κακώς κείμενα εν μέρει δικαιολογημένα και σοκαρισμένοι από τον τρόπο με τον οποίο συνέβη. Στο μέσον βρίσκεται το φιλοθεάμον κοινό να παρακολουθεί υστερικές τοποθετήσεις εκατέρωθεν.

Γερές δόσεις κυνισμού και μελοδράματος είναι τα όπλα των δύο αντιπαρατιθέμενων πλευρών, αλλά όλ’ αυτά μοιάζουν λίγο μάταια και πιθανότατα υποκριτικά αν κανείς λάβει υπόψιν ότι οι στάσεις και οι απόψεις που ακούγονται και γράφονται τις τρεις τελευταίες μέρες εκπορεύονται κυρίως μέσα από την πολιτική στάση του καθενός και τη σχέση που είχε με το μέσο παρά από μια διαλογική διάθεση που να εξηγεί το γιατί βρεθήκαμε προ τετελεσμένων και να προτείνει ένα σχέδιο για το μέλλον.

Δεν πρόκειται για χούντα λοιπόν αλλά ούτε για επανάσταση. Δεν είναι μια νέα αρχή, αλλά ούτε ξεπούλημα. Δεν είναι οι κακοί από τη μία πλευρά και οι καλοί από την άλλη. Επειδή ακριβώς οι Έλληνες καταδυναστευόμαστε από ιδεολογικά δίπολα αντί να βρίσκουμε κοινά σημεία δημιουργικής σύνθεσης, επειδή η έλλειψη ενημέρωσης και οι εκ των υστέρων διαπιστώσεις οδηγούν σε φαύλους κύκλους κι επειδή ακριβώς πίσω από το λεπτό πέπλο της εκάστοτε σύγκρουσης φανερώνονται οι ίδιες τυχοδιωκτικές επιδιώξεις και ιδιοτέλειες, είμαστε καταδικασμένοι να παρακολουθούμε πανομοιότυπα επεισόδια μιας κάκιστης σαπουνόπερας, έναν αντιπερισπασμό απέναντι στην ουσία για την οποία λίγοι τολμούν να μιλήσουν.

Ένα γνώριμο παιχνίδι πινγκ πονγκ στο οποίο το μπαλάκι σήμερα τυχαίνει να είναι η ΕΡΤ, αύριο κάτι άλλο αρκεί να μη χρειαστεί ποτέ να καθίσουμε εγκαίρως να μιλήσουμε μεταξύ μας όχι μόνο για το τί είδους δημόσια τηλεόραση θέλουμε, αλλά κυρίως για το τί είδους χώρα θέλουμε. Και ώσπου να αποφασίσουμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την πορεία μας, το «μαύρο» θα συνεχίσει να τυφλώνει πρώτα τη λογική και την ορθή μας κρίση και μετά την τηλεοπτική μας οθόνη...

*το άρθρο αποτελεί προσωπική άποψη του Μιχάλη Κωνταντέλλη