Θα το βρείτε: Cinobo

Σύνοψη: Ο Μπινγκ Λιου, ένας κοινός έφηβος από το άσημο Ρόκφορντ του Ιλινόις, ξεκίνησε να καταγράφει με μια κάμερα τους γείτονες και φίλους συν-skateboarders του, αρχικά για να αποτυπώσει την πρόοδο (κι αρκετά συχνά τις τούμπες) που σημείωναν στο αγαπημένο τους χόμπι. Εν τέλει η κινηματογράφηση διήρκεσε 12 ολόκληρα χρόνια (μέχρι περίπου τα mid 20s τους) κι έτσι ανάχθηκε σε ένα ευρύτερο coming of age χρονικό, φτάνοντας μέχρι και τις οσκαρικές υποψηφιότητες του 2019.

Άποψη: Το «Minding the gap» πολύ εύκολα παραλληλίζεται με το «Boyhood» του 2014, αν υποθέσουμε πως το οσκαρικό φιλμ του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ διαθέτει ένα ντοκιμαντερίστικο flip side.

Αν και τελικά αυτό δεν τιμήθηκε με το χρυσό αγαλματίδιο (χάνοντας από το «Free Solo»), κατάφερε να συγκεντρώσει αρκετά παράσημα. Όπως, το να γίνει η πρώτη ταινία του Criterion Collection με τη σφραγίδα παραγωγής της Hulu και να συμπεριληφθεί από τον Μπάρακ Ομπάμα στις αγαπημένες του ταινίες της χρονιάς.

Εύλογα αναρωτιέται κανείς ως προς το τελευταίο αν η επιδοκιμασία ενός ντοκιμαντέρ σκεϊτάδων από έναν απερχόμενο πρόεδρο των Η.Π.Α. μπορεί σημειολογικά να φανερώνει κάτι παραπάνω από μια προσπάθεια του τελευταίου να προσεταιριστεί την «νεολαία», οικοδομώντας το επικοινωνιακό προφίλ του πολιτικού που αφουγκράζεται τον παλμό και τις ανησυχίες της.

Παρακολουθώντας, λοιπόν, το «Minding the gap» μέχρι τέλους, εύκολα κανείς διαπιστώνει πως η σύνδεσή του με την πολιτική δεν είναι τόσο επιπόλαιη, καθώς, δίχως ποτέ να το κραυγάζει, αποτελεί ένα «πλάγιο» πορτραίτο μη προνομιούχων ατόμων, έναν ευρύ καμβά κοινωνι(ολογικ)ών και συστημικών παθογενειών. Πολλές από τις οποίες ο Ομπάμα είχε δεσμευτεί να αμβλύνει επί προεδρίας του, ευαγγελιζόμενος ισότητα για όλους τους πολίτες.

Οικογένειες (προέλευσης ή δημιουργίας των ίδιων των ηρώων) μαστιζόμενες από περιστατικά βίας εις βάρος των γυναικών και των παιδιών που τις συγκροτούν, ανεργία ή πενιχρά κοστολογημένη εργασία της νέας γενιάς, ανάγκη διαφυγής από το ταπεινό Ρόκφορντ που βαλτώνει ποικιλοτρόπως τους κατοίκους του, όλα συνθέτουν το δύσκολο ψηφιδωτό της ενηλικίωσης των αιώνιων skaters.

Ιδιαίτερη θεματική εστίαση δεν υπάρχει, η ουσία του ντοκιμαντέρ θα μπορούσε κάλλιστα να συνοψίζεται στο «adulthood sucks» και γύρω από αυτό ταλαντεύεται, άλλοτε για να ξορκίσει ο σκηνοθέτης του τους προσωπικούς του δαίμονες κι άλλοτε για να φωτίσει κι εκείνους των σχολικών του φίλων. Μέσα σε 93 λεπτά οπτικοποιούνται τα πάντα και τίποτα σ’ένα slice of life ημερολόγιο.

Τελικά, το «Minding the gap» αξίζει το hype που δημιούργησε αρχής γενομένης από το Sundance του 2018, χάρη κυρίως στην -σε στιγμές συγκινητική- ειλικρίνειά του και την πάντα ευπρόσδεκτη δημιουργία coming of age αφηγήσεων στη βάση αυτοβιογραφικών κι όχι τεχνητών καταθέσεων

Πρώτη δημοσίευση: 20 Απριλίου 2022, 13:12
Ενημέρωση: 20 Απριλίου 2022, 13:12
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Συντάκτης: 
Τίτλος:
Minding the gap
Σκηνοθεσία: 
Χώρα: 
Έτος: 
Διάρκεια: 
93
Εταιρία διανομής: 
Πλατφόρμα Streaming: 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

BOX OFFICE

Ταινία
4ημέρο