Beach rats

Σύνοψη: Ο νεαρός Frankie ζει στις εργατικές συνοικίες του Brooklyn και η καθημερινότητά του περιλαμβάνει βόλτες και μαστούρωμα με τους φίλους του, ραντεβού με μια κοπέλα στην ηλικία του και κρυφές συναντήσεις με μεγαλύτερους άντρες που γνωρίζει σε gay websites.

Κριτική: “Ι don’t really know what I like” είναι το mantra που επαναλαμβάνει μηχανικά ο Frankie, o κεντρικός χαρακτήρας του “Beach Rats”, όταν τον ρωτάνε για τις σεξουαλικές προτιμήσεις του. Η εξερεύνηση της σεξουαλικότητας ενός νεαρού άντρα που ασφυκτιεί σε ένα macho κοινωνικό περιβάλλον, που απαιτεί από αυτόν να είναι o straight επιβήτορας και σε ένα θλιβερό οικογενειακό σκηνικό, όπου έχει απομείνει ο μοναδικός άντρας του σπιτιού μετά τον θάνατο του πατέρα του από καρκίνο, είναι το υλικό της δεύτερης  μεγάλου μήκους ταινίας της Eliza Hittman, μετά το “It felt like love” του 2013, όπου εξερευνούσε τη σεξουαλική αφύπνιση από τη γυναικεία σκοπιά.

“Beach Rats” είναι το παρατσούκλι των νεαρών αντρών που μένουν στο Gerritsen Beach του Brooklyn, προέρχονται από χαμηλά κοινωνικά στρώματα και αναλώνουν τον χρόνο τους ψάχνοντας για ναρκωτικά, πάρτυ και κορίτσια. Ο Frankie (Harris Dickinson) είναι ένας από αυτούς, όμορφος, γυμνασμένος και λιγομίλητος, συνδυασμός που τον κάνει αμέσως γοητευτικό στα μάτια της Simone (Madeline Weinstein), αλλά και alpha male στην παρέα των «αρουραίων». Όμως, ο ίδιος δεν είναι αυτό που φαίνεται και η μοναδική του εκτόνωση είναι οι συναντήσεις που κανονίζει online με άντρες μεγαλύτερης ηλικίας, ένα μυστικό που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει κρυφό, αφού όπως του λέει και η Simone «όταν φιλιούνται δυο κοπέλες είναι σέξι, ενώ όταν φιλιούνται δυο άντρες είναι απλά gay».

Η επίδραση του κοινωνικού περίγυρου στην έκφραση της σεξουαλικότητας των νεαρών ανδρών είναι ένα ζήτημα που κινηματογραφικά καλύφθηκε με ποιητικό τρόπο στο περσινό “Moonlight” και το “Beach Rats” έρχεται με φόρα, μετά το βραβείο σκηνοθεσίας της Hittman στο φετινό Sundance, για να γίνει η τολμηρή και άκρως ρεαλιστική queer ταινία του 2017.

Αυτό οφείλεται σε δύο παράγοντες. Αρχικά, στην ερμηνεία του Harris Dickinson, o οποίος παρότι μοιάζει με μοντέλο της Abercrombie έχει, ευτυχώς το ερμηνευτικό βάθος, την άνεση και τη φυσικότητα που απαιτούνται για να ζωντανέψει αποτελεσματικά έναν τόσο μπερδεμένο χαρακτήρα, που αποκαλύπτει πολλά μιλώντας ελάχιστα. Την αποκαλυπτική του ερμηνεία συνεπικουρεί η υποδειγματική προσέγγιση της Hittman στο σεναριακό υλικό της, με τις εναλλαγές στο φωτισμό, από το έντονο νέον ενός πάρτυ μέχρι το ημίφως του δωματίου του Frankie, τα κοντινά πλάνα στο νεανικό δέρμα, που είναι αισθησιακά εύθραυστα χωρίς να γίνονται ποτέ χυδαία και την υπνωτιστική φωτογραφία της Hélène Louvart (την οποία είχαμε απολαύσει και στο “Xenia” του Πάνου Κούτρα).

Αν ψάχνατε μια ταινία που να συνδυάζει τον ρεαλισμό του “Kids” με τον λυρισμό του “Moonlight”, μόλις τη βρήκατε.

Δημοσίευση: 7 Mar 2018, 17:22
Συντάκτης: 
Τίτλος:
Beach rats (Beach rats)
Είδος: 
Σκηνοθεσία: 
Χώρα: 
Έτος: 
Διάρκεια: 
99
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ