Berlinale 2020: "White Riot" - Κριτική

Berlinale 2020: "White Riot" - Κριτική
Δημοσίευση: 28 Φεβ. 2020, 23:53
Συντάκτης:

Σύνοψη: Το κίνημα Rock Against Racism ήταν ένα πολιτικό και πολιτιστικό κίνημα που εμφανίστηκε στο Λονδίνο το 1976 ως αντίδραση στον αυξημένο αριθμό ρατσιστικών επιθέσεων και της δημοφιλίας του φασιστικού κόμματος του Εθνικού Μετώπου. Και η συναυλία που έλαβε χώρα στις 30 Απριλίου 1978 στο Victoria Park, στο Χάκνεϊ του Λονδίνου, με συμμετοχή των The Clash, Steel Pulse, X-Ray Spex, Tom Robinson Band, Patrik Fitzerald και Jimmy Pursey (Sham 69) έμεινε στην ιστορία.

ΣΧΕΤΙΚΑΔάφνη Χαριζάνη: "H τέχνη είναι πολιτική"

Γνώμη: "Come on Eric... Own up. Half your music is black... Who shot the Sheriff, Eric? It sure as hell wasn't you!" Αυτό ήταν το αποστομωτικό κλείσιμο ενός γράμματος που έστειλαν στο περιοδικό NME to 1976 οι ακτιβιστές Red Saunders, Roger Huddle, Jo Wreford και Pete Bruno. Ο Eric είναι φυσικά ο Eric Clapton, ο οποίος σε ένα διάσημο πλέον μεθυσμένο παραλήρημά του είχε εκφράσει τον φόβο του για τη μετατροπή του Ηνωμένου Βασιλείου σε μια “αποικία μαύρων”, καθώς και την υποστήριξή του προς τον βρετανό πολιτικό Eunoch Powell, μέλος του Συντηρητικού Κόμματος και γνωστό για τις ρατσιστικές του τοποθετήσεις εναντίον των μεταναστών. Στο τέλος του γράμματος, καλούσαν τον κόσμο να βοηθήσει στη δημιουργία του κινήματος Rock Against Racism. Τα εκατοντάδες γράμματα που έλαβαν ως απάντηση ήταν η επιβεβαίωση που χρειάζονταν για να συνεχίσουν…

Η Βρετανο-Αυστραλή Rubika Shah μετέτρεψε το μικρό μήκους ντοκιμαντέρ της “White Riot: London” στο μεγάλου μήκους “White Riot”, το οποίο παρακολουθήσαμε στα πλαίσια της ενότητας Generation 14plus της φετινής Berlinale και μας ταξίδεψε πίσω σε μια εποχή που η μουσική μπορούσε να κάνει τη διαφορά! Τι χρειάζεται ένα ντοκιμαντέρ που έχει ως κινητήρια δύναμή του το punk; Νεύρο, ρυθμό, μια αίσθηση του επείγοντος και ένα στακάτο μοντάζ που να ακολουθεί τα τρία ακόρντα του soundtrack. Βάλτε σε όλα check!

Το “White Riot” χρησιμοποιεί μια επιτυχημένη μίξη μεταξύ τωρινών συνεντεύξεων με τους πρωτεργάτες του κινήματος, αρχειακού υλικού από το Λονδίνο των 70s και την πιο γνωστή συναυλία του Rock Against Racism (RAR) μαζί με animated στοιχεία, τα οποία εμπνέονται από την αισθητική του Temporary Hoarding, του fanzine του κινήματος. Δίκαια βραβευμένο στο BFI London Film Festival του 2019, επιχειρεί έναν παραλληλισμό ανάμεσα στα όσα συνέβησαν τότε με τη σημερινή, παγκόσμια άνοδο της ακροδεξιάς, χωρίς όμως να τον τρίβει στα μούτρα του θεατή, αφήνοντάς τον να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Δημιουργεί ένα συνεκτικό πορτρέτο των λόγων που οδήγησαν στην άνοδο της βρετανικής ακροδεξιάς και μεταδίδει το πάθος των ανθρώπων πίσω από το RAR να ξεσκεπάσουν την υποκρισία και τις σκιώδεις τακτικές με τις οποίες το Εθνικό Μέτωπο μετέδιδε τα ρατσιστικά μηνύματά του. Μας θυμίζει επίσης πόσο λείπουν αυτή τη στιγμή από τη μουσική σκηνή προσωπικότητες όπως ο Τζο Στράμερ των The Clash, που κλέβει την παράσταση στα αρχειακά πλάνα που εμφανίζεται, και ότι παρότι έχουμε πλέον τα social media στη διάθεσή μας, χρειάζεται πραγματική αφοσίωση για να καταφέρεις να κάνεις το μήνυμά σου να ακουστεί ηχηρό, κι όχι ένα post και μερικά like.

8 / 10

Το 70ο Φεστιβάλ του Βερολίνου διεξάγεται 20 Φεβρουαρίου με 1 Μαρτίου 2020, το MOVE IT βρίσκεται εκεί με την πολυπληθέστερη αποστολή για ελληνικό μέσο και σας μεταφέρει για 10η συνεχή χρονιά όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες της αγαπημένης μας ευρωπαϊκής πόλης, στο ειδικά διαμορφωμένο section μας.

Δημοσίευση: 28 Φεβ. 2020, 23:53
Συντάκτης:
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ