Berlinale 2020: "Pari" - Κριτική

berlinale 2020 pari
Δημοσίευση: 25 Φεβ. 2020, 19:27
Συντάκτης:

Σύνοψη: Η Ιρανή Παρί έρχεται στην Αθήνα με τον άνδρα της για να επισκεφθούν τον γιο τους που σπουδάζει εδώ. Όταν όμως συνειδητοποιεί ότι αγνοείται η τύχη του, θα ξεκινήσει να τον αναζητά στις πιο σκοτεινές γωνιές της πόλης, αλλά και στα  άγνωστα βάθη της ψυχής της, μέχρι να βιώσει την απόλυτη ελευθερία.

ΣΧΕΤΙΚΑΔάφνη Χαριζάνη: "H τέχνη είναι πολιτική"

Άποψη: Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Σιαμάκ Ετεμάντι έχει ως επίκεντρο την Παρί από το Ιράν και ως φόντο μια πιο σκοτεινή και βρώμικη  πλευρά της Αθήνας. Ο γεννημένος στην Τεχεράνη σκηνοθέτης που εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια ζει στην Ελλάδα αποφασίζει να τοποθετήσει την δράση του μέσα στην καθημερινότητα της Αθήνας, σε δρόμους της Ομόνοιας και του Μεταξουργείου, της Πανεπιστημίου και των Εξαρχείων, με φοιτητικές καταλήψεις και πορείες με επεισόδια. Η Παρί με τον σύζυγό της έχουν έρθει για να δουν τον γιο τους που σπουδάζει στην Αθήνα, μόνο που όταν φτάνουν μαθαίνουν ότι έχει αφήσει το σπίτι που έμενε και έχει παρατήσει την σχολή.

Τι σημαίνουν άραγε όλα αυτά? Ένα ταξίδι αναζήτησης με κεντρικό πρόσωπο την Παρί που την υποδύεται μοναδικά η Melika Foroutan και ένα ψηφιδωτό της Αθήνας γεμάτο ειλικρίνεια και ρεαλισμό από έναν άνθρωπο που προφανώς έχει δει την πλήρη και πολύπλευρη εικόνα της. Η Ελλάδα δεν είναι ένας τουριστικός παράδεισος ως συνήθως σε ταινίες ξένης παραγωγής, αλλά η πρωταγωνίστρια αλληλεπιδρά με την Αθήνα, στην ουσία είναι η σχέση ανάμεσα σε αυτές τις δύο, με την μία να προσπαθεί να μάθει και να ανακαλύψει την άλλη.

Αυτό που απουσιάζει από την ταινία είναι το πολιτικό σχόλιο, κάτι το οποίο έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. Στα θετικά είναι ότι επιτρέπει στους ήρωες και κυρίως στους δύο γονείς να αναπτυχθούν ως δύο αυτόφωτοι ήρωες χωρίς να εντάσσονται στα πλαίσια μιας εύκολης, μανιχαϊστικής λογικής καλών και κακών χαρακτήρων, τέτοιου είδους ηθικές κρίσεις απουσιάζουν μιας και δεν στρέφεται στο να δείξει πώς η ντόπια κοινότητα τους (υπο)δέχεται.

Και αυτό είναι το αρνητικό ή αν όχι αρνητικό, κάτι που στερεί από την ταινία την δυναμικότητα, το ότι παραμένει απολιτίκ χωρίς σχόλιο παρά μόνο παρουσίαση των όσων εξελίσσονται. Παρακολουθούμε την πορεία και τις δυσκολίες των δύο ανθρώπων να εντοπίσουν τον γιο τους αλλά πολλές φορές μοιάζουν σαν να μην εντάσσονται χωρικά κάπου αλλά όλα εξελίσσονται σε ένα ακατοίκητο υπερπέραν παρεκτός λιγοστών κατοίκων, όπως η Σοφία Κόκκαλη, ο Αργύρης Πανταζάρας και η Λένα Κιτσοπούλου που συμμετέχουν στην ταινία.

Έχει ενδιαφέρον βέβαια πώς αλληλεπιδρούν με τους Έλληνες, με τον καθένα με διαφορετικό τρόπο σε μια ταινία που πάνω από όλα αναζητά και διεκδικεί για την κεντρική ηρωίδα το δικαίωμα στην δική της ταυτότητα, μια ταυτότητα η οποία αμφισβητείται, αναιρείται ή επαναπροσιορίζεται συνεχώς μέσα στην ταινία με επιτυχημένο τον παραλληλισμό του παραδοσιακού ενδύματος από το Ιράν μέσα σε ένα κόσμο που αλλάζει.

5,5 / 10

Το 70ο Φεστιβάλ του Βερολίνου διεξάγεται 20 Φεβρουαρίου με 1 Μαρτίου 2020, το MOVE IT βρίσκεται εκεί με την πολυπληθέστερη αποστολή για ελληνικό μέσο και σας μεταφέρει για 10η συνεχή χρονιά όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες της αγαπημένης μας ευρωπαϊκής πόλης, στο ειδικά διαμορφωμένο section μας.

 

Ακολουθήστε το Move It στο Google News και μάθετε πρώτοι όλα τα νέα του σινεμά!
Πρώτη δημοσίευση:: 25 Φεβ. 2020, 19:27
Ενημέρωση: 25 Φεβ. 2020, 19:52
Συντάκτης:
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

BOX OFFICE

Ταινία
4ημέρο
Tanweer
1228
Spentzos
1170
Tanweer
1135
Spentzos
870