Νύχτες 18: "Σόπι, μια ημέρα ακόμη" - Κριτική

Δημοσίευση: 21 Σεπτεμβρίου 2018, 19:33
Συντάκτης:

«Θα τα παρατήσω όλα και θα πάω να ζήσω σε ένα χωριό!»

ΣΧΕΤΙΚΑTα "Πορτραίτα" 19 γυναικών από τον Χρήστο Πυθαρά

«Απορώ τι κάνουν κάθε μέρα αυτοί που μένουν σε χωριά!»

Δύο όψεις του νομίσματος που λέγεται συζήτηση μεταξύ ατόμων που ζουν σε μεγάλες πόλεις σχετικά με τη ζωή στα χωριά της Ελλάδας. Οι πρώτοι αντιμετωπίζουν τη ζωή στο χωριό ως μια ουτοπία που θα τους γλιτώσει από τα δεινά της αστικοποίησης, ενώ οι δεύτεροι δεν μπορούν ούτε να διανοηθούν πώς θα πέρναγαν έστω και μία ημέρα στην ελληνική ύπαιθρο.
Και οι δυο αυτές κατηγορίες ανθρώπων πρέπει να δουν το «Σόπι – Μια Ημέρα Ακόμη», το νέο ντοκιμαντέρ του Χρήστου Πυθαρά («Ευτυχία»), που μετά την προβολή του στο περσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, έκανε την πρεμιέρα του στην Αθήνα, στο πλαίσιο της ενότητας των ελληνικών ντοκιμαντέρ των φετινών Νυχτών Πρεμιέρας.

Η ιδέα πίσω από το ντοκιμαντέρ είναι (φαινομενικά) απλή: ο Χρήστος Πυθαράς μαζί με το συνεργάτη του Γρηγόρη Ξηρό, επισκέφτηκαν το 2010 το Σόπι, το ορεινό χωριό κοντά στον Πύργο Ηλείας, όπου πέρασε τα νεανικά του καλοκαίρια ο Πυθαράς, για να αποτυπώσουν κινηματογραφικά μια μέρα από τη ζωή στο χωριό την περίοδο του τρύγου.  Όμως, περίπου το 30% του υλικού που μαζεύτηκε έμελλε να μείνει αχρησιμοποίητο, καθώς είχε χαθεί ο ήχος που είχε κινηματογραφηθεί.

Κάθε εμπόδιο για καλό μπορεί να πει κανείς εδώ, καθώς σχεδόν μια δεκαετία μετά, το «αργοπορημένο ραβασάκι» στο Σόπι ολοκληρώθηκε και βρέθηκε να φωλιάσει στις καρδιές όσων το παρακολούθησαν στη χτεσινή προβολή. Μέσα στα 59 λεπτά του, ο Πυθαράς κατάφερε να χωρέσει ένα 24ωρο από την ήσυχη ρουτίνα του χωριού και να αποδείξει τη γνωστή ρήση ότι «κάθε τόπος είναι οι άνθρωποί του».

Εστιάζοντας με τρυφερότητα σε τρεις κυρίως από τους κατοίκους του, ο Πυθαράς έδωσε ένα ντοκιμαντέρ που μιλάει μεν για ένα συγκεκριμένο χωριό, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι 100% οικείο σε όποιον έχει περάσει έστω και μια ημέρα σε οποιοδήποτε άλλο χωριό της ελληνικής επαρχίας.

Τα τοπία του χωριού είναι άψογα φωτογραφημένα (με τη συμβολή του Ξηρού), μα οι άνθρωποι είναι αυτοί που κλέβουν την παράσταση: από τον 76χρονο πρώην πρόεδρο του χωριού που εκστομίζει τη μία ατάκα μετά την άλλη, στη γιαγιά με το πιο γάργαρο γέλιο που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου και τον Διονύση, τον άκακο «τρελό» του χωριού που λέει τις πιο απίθανες ιστορίες με την πιο σοβαρή έκφραση, αυτοί είναι άνθρωποι μοναδικοί, αλλά αντιπροσωπεύουν όλη την απλότητα, τη σκληρή σοφία και την εγκαρδιότητα που θα βρει κανείς εάν προσεγγίσει τους κατοίκους ενός οποιοδήποτε χωριού ή ακόμα και νησιού.

Το αποτέλεσμα είναι μια φέτα πραγματικής ζωής που σφύζει από ειλικρίνεια, συναίσθημα, χιούμορ και μια υποβόσκουσα μελαγχολία: ακριβώς όπως και η ζωή στο χωριό!

Bαθμολογία: 8 / 10

Δημοσίευση: 21 Σεπτεμβρίου 2018, 19:33
Συντάκτης:
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ