Ο Δράκουλας του 1958 επιστρέφει με τις κομμένες σκηνές που έκαναν θεατές να λιποθυμούν

Πριν το σινεμά τρόμου γεμίσει CGI αίματα, δαιμονισμένες καλόγριες και τέρατα που πετάγονται κάθε δέκα λεπτά για jump scare, υπήρχε ο Κρίστοφερ Λι. Και το 1958 αρκούσε ένα λίγο πιο έντονο δάγκωμα στον λαιμό για να αρχίσουν οι λιποθυμίες στις αίθουσες. Ο κλασικός “Dracula” της Hammer Films επιστρέφει φέτος στους κινηματογράφους σε νέα αποκατάσταση 4K, φέρνοντας μαζί του τρία λεπτά λογοκριμένου υλικού που δεν είχαν προβληθεί ποτέ σε Ηνωμένο Βασίλειο και ΗΠΑ επειδή θεωρήθηκαν υπερβολικά σοκαριστικά.

Η νέα επανέκδοση του “Dracula”, σε σκηνοθεσία Τέρενς Φίσερ, επαναφέρει σκηνές που είχαν αφαιρεθεί μετά τις πρώτες προβολές στην Ιαπωνία. Σύμφωνα με αναφορές της εποχής, αρκετοί θεατές λιποθύμησαν όταν είδαν τις πιο αιματηρές στιγμές της ταινίας. Σήμερα αυτό ακούγεται σχεδόν χαριτωμένο, δεδομένου ότι ο μέσος θεατής έχει ήδη δει δώδεκα αποκεφαλισμούς τουλάχιστον, αλλά το 1958 η κατάσταση ήταν διαφορετική.

Ο “Dracula” της Hammer ήταν η στιγμή που ο τρόμος πέρασε από το ασπρόμαυρο στο εκτυφλωτικό κόκκινο. Το “Nosferatu” του Μουρνάου και το “Dracula” του Τοντ Μπράουνινγκ είχαν ήδη κάνει τον βρικόλακα κινηματογραφικό μύθο, όμως η εκδοχή με τον Κρίστοφερ Λι ήταν η πρώτη που εκμεταλλεύτηκε πλήρως το χρώμα για να κάνει το κοινό να νιώσει άβολα. Οι σκηνές που αποκαθίστανται περιλαμβάνουν μια πιο «σεξουαλική» επίθεση του Δράκουλα προς το θύμα του — κάτι που το 1958 θεωρήθηκε μάλλον υπερβολικά θερμό για το συντηρητικό κοινό — καθώς και επιπλέον πλάνα από τον αιματηρό θάνατό του. 

Το χαμένο υλικό θεωρούνταν για δεκαετίες εξαφανισμένο μέχρι που ανακαλύφθηκε πρόσφατα σε αποθήκη της Warner Bros. Ο επικεφαλής της Hammer Films, Τζον Γκορ — όνομα σχεδόν υπερβολικά τέλειο για άνθρωπο που μιλά για splatter horror — δήλωσε: «Είναι κομμάτι της βρετανικής κινηματογραφικής ιστορίας που το κοινό πίστευε ότι είχε χαθεί για πάντα. Έκοψαν αρκετά επειδή είπαν “είναι πολύ φρικτό”. Τώρα όμως όλα αυτά επιστρέφουν. Όλα τα κρίσιμα σημεία που είχαν αφαιρεθεί μπήκαν ξανά μέσα».

Η Hammer ουσιαστικά ξαναέχτισε τον κινηματογραφικό τρόμο στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Μέσα από έντονα χρώματα, γοτθικά σκηνικά και μια σχεδόν απροκάλυπτα ερωτική προσέγγιση στο αίμα και την επιθυμία, δημιούργησε ολόκληρη αισθητική σχολή. Χωρίς τον “Dracula” του Φίσερ, δύσκολα θα υπήρχε ο μεταγενέστερος ευρωπαϊκός τρόμος των ’60s και ’70s. Και βέβαια, οικονομικά, η ταινία ήταν τεράστια επιτυχία. Με προϋπολογισμό μόλις 81.412 λίρες, έφτασε τα 2,6 εκατομμύρια παγκοσμίως — νούμερα που για την εποχή ισοδυναμούσαν με θρίαμβο. Ουσιαστικά απέδειξε ότι το horror μπορούσε να γίνει σοβαρή εμπορική βιομηχανία και όχι απλώς φτηνό πρόγραμμα μεταμεσονύχτιας προβολής.