«Ντροπή στο Χόλιγουντ»: ο Πολ Λάβερτι τίναξε στον αέρα τη βιτρίνα των Καννών

Υπάρχουν στιγμές όπου ένα φεστιβάλ σταματά να είναι απλώς τόπος προβολών και μετατρέπεται σε καθρέφτη της ιστορικής στιγμής που το περιβάλλει. Η φετινή συνέντευξη Τύπου της επιτροπής των Καννών είχε ακριβώς αυτή τη ρωγμή. Όχι επειδή ειπώθηκε κάτι πρωτόγνωρο, αλλά επειδή ειπώθηκε δημόσια, καθαρά, χωρίς τη συνηθισμένη διπλωματική ομίχλη του διεθνούς κινηματογραφικού κυκλώματος. Ο Πολ Λάβερτι — ο μόνιμος σεναριακός συνοδοιπόρος του Κεν Λόουτς — μίλησε σαν κάποιος που εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο κινηματογράφος δεν είναι διακόσμηση του κόσμου αλλά σύγκρουση μαζί του.

ΣΧΕΤΙΚΑ“Hell Grind”: H πρώτη AI ταινία εμφανίστηκε στην Αγορά των Καννών

Ο Λάβερτι, μέλος της φετινής κριτικής επιτροπής μαζί με τη Ντέμι Μουρ, τον Στέλαν Σκάρσγκαρντ, τη Ρουθ Νέγκα και τη Κλόε Ζάο, έκλεισε τη συνέντευξη Τύπου με ευθεία επίθεση στο Χόλιγουντ. «Δεν είναι συναρπαστικό να βλέπεις ανθρώπους όπως η Σούζαν Σάραντον, ο Χαβιέρ Μπαρδέμ, ο Μαρκ Ράφαλο να μπαίνουν σε blacklist εξαιτίας των απόψεών τους, επειδή αντιτίθενται στη δολοφονία γυναικών και παιδιών στη Γάζα; Ντροπή στο Χόλιγουντ που το κάνει αυτό! Και έτσι, εκφράζω τον σεβασμό μου και την απόλυτη αλληλεγγύη μου σε αυτούς. Είναι οι καλύτεροι από εμάς, και καλή τους τύχη».

Και κάπου εκεί, μπορείς σχεδόν να φανταστείς τους υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων να παθαίνουν ομαδικό μικρό εγκεφαλικό.

Γιατί οι Κάννες λατρεύουν την πολιτική — αρκεί να είναι αρκετά αφηρημένη ώστε να χωράει σε αφίσα και αρκετά ακίνδυνη ώστε να μη χαλάει συμφωνίες διανομής. Ο Λάβερτι όμως δεν έμεινε σε γενικόλογες διακηρύξεις περί «ανθρωπισμού». Κατονόμασε πρόσωπα και κατηγόρησε ευθέως τη βιομηχανία για αποκλεισμό καλλιτεχνών λόγω των φιλοπαλαιστινιακών τους θέσεων. Και δεν σταμάτησε εκεί. Αποθέωσε και την επίσημη αφίσα των Καννών με το Thelma & Louise, χαρακτηρίζοντάς τη «απολύτως εμβληματική». Μόνο που αμέσως μετά πρόσθεσε με δηλητηριώδη ειρωνεία: «Τουλάχιστον τώρα δεν θα μας βομβαρδίσουν επειδή έχουμε αυτή την αφίσα στις Κάννες. Ευχαριστούμε».

Κάτι τέτοιες στιγμές θυμίζουν γιατί ο άνθρωπος γράφει ακόμη σαν να βρίσκεται σε πολιτική συνέλευση κι όχι σε λόμπι ξενοδοχείου γεμάτο χορηγούς σαμπάνιας.

Το φεστιβάλ βέβαια βρίσκεται ήδη μέσα σε άλλη μία παράλληλη κρίση: τις κατηγορίες περί έλλειψης γυναικείας εκπροσώπησης στο διαγωνιστικό πρόγραμμα. Μόλις πέντε από τις 22 ταινίες της φετινής διοργάνωσης σκηνοθετούνται από γυναίκες, με γαλλικές φεμινιστικές οργανώσεις να κατηγορούν τις Κάννες για «φεμινιστικό ξέπλυμα» πίσω από την αισθητική του Thelma & Louise.

Οπότε κάπως έτσι το φεστιβάλ καταφέρνει το ακατόρθωτο: να δέχεται πυρά ταυτόχρονα από όσους το θεωρούν υπερβολικά πολιτικοποιημένο και από όσους πιστεύουν ότι δεν είναι αρκετά πολιτικό.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται όλη η σημασία αυτής της αμήχανης, σχεδόν χαοτικής συνέντευξης Τύπου: για λίγα λεπτά, το φεστιβαλικό θέαμα σταμάτησε να λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή δημοσίων σχέσεων. Και θύμισε ότι πίσω από τα κόκκινα χαλιά υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν πως το σινεμά δεν είναι μόνο βιομηχανία εικόνων, αλλά και χώρος πολιτικής μνήμης.