"The bear" s05: To τέλος που άξιζε στη σειρά

Σύνοψη: Η ομάδα του The Bear παλεύει να κρατήσει το εστιατόριο όρθιο, να κερδίσει ένα αστέρι Michelin, και να επιβιώσει στην πιο δύσκολη βάρδια της ζωής της.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Devil in disguise": Μια διαφορετική προσέγγιση στο true crime

Άποψη: Στο βιβλίο που έγραψε το 1976 ο παιδοψυχολόγος Bruno Bettelheim, με τίτλο “The Uses of Enchantment - The Meaning and Importance of Fairy Tales” βρίσκουμε την εξής ρήση του Γερμανού ποιητή και φιλοσόφου Friedrich Schiller: “Πιο βαθιά νοήματα κρύβονται μέσα στα παραμύθια της παιδικής μου ηλικίας, από όλες τις αλήθειες που διδάχτηκα στη ζωή.”

Στην τελευταία σεζόν του The Bear, επί 8 μισάωρα παρακολουθούμε τη μια καταστροφή πίσω από την άλλη να πέφτει πάνω στο εστιατόριο σαν τις 7 πληγές του Φαραώ, όσο η ομάδα αγωνίζεται να αποφύγει την κατάρρευση, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο χρόνος πιέζει αφόρητα (σήμα κατατεθέν της σειράς), η ένταση μετά την παραίτηση του Carmy έχει χτυπήσει ταβάνι, και τα οικονομικά πιέζουν τους πάντες από όλες τις πάντες. Παράλληλα, Syd και Carmy περιμένουν τον άνθρωπο που θα αποφασίσει αν θα κατακτήσουν το πολυπόθητο αστέρι Michelin - και όλα αυτά, στη χειρότερη ίσως βάρδια που έχουν αναγκαστεί να βγάλουν στη ζωή τους.

Το δυνατό χαρτί του Bear δεν ήταν ποτέ ο ρεαλισμός. Μα αυτό δεν είναι ποτέ το δυνατό χαρτί των παραμυθιών. Αν και μπορούμε, μάλλον, να συμφωνήσουμε πως το τέλος για το Bear σαν σειρά έπρεπε να έχει έρθει πολύ νωρίτερα, αν και, όπως πολύ συχνά στη βιομηχανία του θεάματος και δη της τηλεόρασης συμβαίνει, στο βωμό του κέρδους μια εξαίσια σειρά κατέληξε στην καλύτερη περίπτωση ένα θέαμα λίγο άνω του μετρίου, αν και ήδη η τέταρτη σεζόν φαινόταν μια υπερβολή τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά, τα τελευταία οχτώ επεισόδια του The Bear δίνουν στην ομάδα του εστιατορίου, την οικογένεια Berzatto και σε (κάποιες, έστω) fans της σειράς, το τέλος που χρειάζονταν - και, μεταξύ μας, άξιζαν κιόλας.

Τα κουμπιά που πατάει το Bear εδώ και τέσσερα χρόνια, είναι λίγο-πολύ γνωστά· φόβος αποτυχίας, άγχος, δυσλειτουργική οικογένεια, παιδικό τραύμα. Είναι αντιληπτό (και σαφώς δεκτό) πως αν δεν σε ακουμπάει σε πολύ βαθύ επίπεδο κάποιο από τα παραπάνω, η σειρά - δημιούργημα του Christopher Storer ίσως σου φανεί ένα συνονθύλευμα εξωφρενικών ιστοριών, ανθρώπων που φωνάζουν, στρεσάρονται και βρίζουν χωρίς λόγο, και υπερβολικών χαρακτήρων που βγάζουν χιούμορ αλλά δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα. Ίσως να μην κάνεις λάθος.

Το The Bear, όμως, είναι παράλληλα και ένα παραμύθι για ενήλικες, με υποδειγματικό soundtrack (στους τίτλους της 5ης σεζόν φιγουράρει το όνομα του Hans Zimmer), υποβλητική εικόνα, και αποτελεσματική -αν μη τι άλλο- σκηνοθεσία. Τα σφιχτά κάδρα, τα κοντινά στα πρόσωπα, ο υποβλητικός φωτισμός, η πόλη του Σικάγο, όλα αυτά είναι στοιχεία που το Bear εκμεταλλεύεται σωστά. Οι ηθοποιοί του ξέρουν να παίζουν με την κάμερα και η κάμερα ξέρει να παίζει με τους ηθοποιούς της. Όλα μαζί, παίζουν με τις καρδιές μας, ειδικά αν οι διαταραχές/ καταστάσεις που αναφέρθηκαν πιο πάνω αγγίζουν τις ζωές μας σοβαρά.

Το The Bear εξελίσσει τους χαρακτήρες του, επιδιορθώνει τις σχέσεις μεταξύ τους, αποκαθιστά τις απώλειές τους, επιβραβεύει τις (αγωνιώδεις) προσπάθειές τους. Ό,τι θα θέλαμε να συμβαίνει και στην πραγματική (μας) ζωή. Το The Bear καταλήγει, έτσι, ένα όμορφο παραμύθι που μέσα από τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα του μας αγκαλιάζει με ανακούφιση και μια κάποια -απαραίτητη- ελπίδα.