Οctober country

Τη στιγμή που το σινεμά μυθοπλασίας δείχνει να ανακυκλώνει χιλιοειπωμένες θεματικές που μοιάζουν να γλυκοκοιτάζουν πιο updated κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις, με ένα λαό να ακολουθεί κατά πόδας τη λογική ενός επίκαιρου κινηματογράφου, ταινίες κοσμήματα σαν το October Country εξορίζονται στα μαύρα κατάστιχα της διανομής ως αντιεμπορικές ή ακόμα και γκρινιάρικες. Και είναι κρίμα που το αψεγάδιαστο χρονικό αισιοδοξίας και παλινόρθωσης της οικογένειας Μόσερ δε βρήκε ούτε καν ψηφιοποιημένο πάτημα να επικοινωνήσει με το ελληνικό κοινό που θα του αναλογούσε, τη στιγμή που απίθανα δημιουργήματα που απευθύνονται στον Κανένα βρίσκουν τη θέση τους σε κάποιο ράφι.
Mε το εύρημα μιας κηδείας που δε κατάφερε να ολοκληρωθεί όπως της έπρεπε, η Ντότι Μόσερ μας εισάγει στις τύχες της οικογενείας της, σκανδαλωδώς καταδικασμένης να κληροδοτεί στα μέλη της τα γονικά λάθη αυτής. Άθλιες επιλογές συζύγων, ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες που δε καταλήγουν σε έκτρωση, εμπιστοσύνη που μαθηματικά οδηγεί σε προδοσία. Με χαρακτήρες βγαλμένους από το ιδανικότερο fiction και contrast συναισθημάτων στη βάση των οποίων ο πόνος αυτοσαρκαζόμενος σε κάνει δυο φορές άνθρωπο, οι Μόσερ σε μια πορεία ενεργούς αισιοδοξίας και διαρκούς πίστης δε τα βάζουν με τη τύχη τους, μονάχα με τη ζωή τους να συμφιλιωθούν προσπαθούν. Art ρεαλισμός, καλλιεργημένη προσέγγιση και πρωτότυπη οπτική που κρατά θαυμάσιες ισορροπίες ανάμεσα στο μουντό της εργατικής Αμερικής και τις κωμικές στιγμές που σε κρατάνε ζωντανό.

Παναγιώτης Ευσταθιάδης