Masters of the universe

Σύνοψη: Ο Πρίγκιπας Άνταμ ανακαλύπτει ότι η πατρίδα του, η Ετέρνια, έχει καταστραφεί υπό τη σκληρή κυριαρχία του Σκέλετορ. Για να σώσει την οικογένειά του και τον κόσμο του, πρέπει να ενώσει τις δυνάμεις του με τους στενότερους συμμάχους του, την Τίλα και τον Ντάνκαν.

Άποψη: Πίσω στα 80s, το είδος «σπαθί και μαγεία» (sword and sorcery), ταινίες δηλαδή με δαιμόνιες πολεμιστές που με το σπαθί και την φυσική τους ρώμη πηγαίνουν κόντρα σε υπεράνθρωπες δυνάμεις ήταν πολύ δημοφιλές.

Ο Κόναν, η Red Sonja, το Excalibur, ο Ηρακλής και βεβαίως το Masters of the Universe. Το τελευταίο επιστρέφει ανανεωμένο με μια πιο φρέσκια οπτική που πατά ωστόσο σε απελπιστικά γνώριμα μονοπάτια.

Από την μάτσο αντρίλα του Ντολφ Λούντγκρεν στην εκδοχή του 1987, στην πιο εύθραυστη αλλά πάντα εμφανίσιμη αντρίλα του Νίκολας Γκάλιτζιν, ο σκηνοθέτης Τράβις Νάιτ θέλει να φέρει νέους προβληματισμούς στο διάσημο έπος.

Ένας άντρας που είναι φυσικά πανέμορφος, είναι σωματικά εντυπωσιακός και δυνατός, όμως πίσω από αυτό κρύβονται ανασφάλειες που η  πατριαρχία έχει απαγορεύσει στους άντρες να έχουν ή να δείχνουν πως έχουν. Παρόλα αυτά δεν παύει να είναι ο He-Man με ένα όνομα διπλής αρρενωπότητας, κάτι που τον κάνει να αποδείξει πως είναι πράγματι ο Κυρίαρχος του Σύμπαντος κόντρα στον κακό Σκέλετορ.

Περιττό να αναφερθεί πόσο προσχηματικοί είναι οι χαρακτήρες, με μια μανιχαϊστική αντιπαράθεση Καλού-Κακού, σαν παιδικό κόμικ περασμένης δεκαετίας, ενώ η θητεία του σκηνοθέτη στα κινούμενα σχέδια είναι εμφανής στο υπερβολικά κατασκευασμένο σύμπαν.

Πολλά εφέ, πολύ ψεύτικο πράγμα, καλοστημένο μεν και θεαματικό αλλά τόσο μαξιμαλιστικό που καταλήγει κουραστικό.

Πέρα από τους ηθοποιούς, σχεδόν τίποτα άλλο δεν είναι φυσικό. O Ίντρις Έλμπα και παραδόξως ο Τζάρεντ Λέτο είναι ευχάριστες παρουσίες στην ταινία, ενώ και ο πρωταγωνιστής επιβάλλεται διά της παρουσίας του. Αποτυγχάνει εντούτοις να πείσει ως ένας νέρντουλας παρότι το νερτούλικο χιούμορ του πετυχαίνει κάποια ωραία σημεία στην ταινία.

Η Mattel, η εταιρεία που διαχειρίζεται το ευρύτερο franchise των Κυρίαρχων του Σύμπαντος, δεν πέτυχε αυτό που κατάφερε με την Barbie της, να καθαρίσει, να ξεπλύνει ένα επιβαρυμένο από την φθορά του χρόνου προϊόν και να φτιάξει κάτι fun (ασχέτως αν είχε τα δικά του προβλήματα).

Οι Κυρίαρχοι μοιάζουν βγαλμένοι από κάποιο ξεχασμένο βιντεοκλαμπ που έχεις πάει να νοικιάσεις ταινίες σε κασέτα.

Πιο ιλουστριασιόν μπορεί, πιο χαβαλέ σίγουρα, πιο σύγχρονο και μακριά από τοξικές αρρενωπότητες και αδιάφορα αμίλητους γυναικείους χαρακτήρες ίσως να το προσπάθησε, αλλά δεν αρκεί για να νεκραναστηθεί κάτι που μόνο για πλάκα με την παρέα που είναι κολλημένη με βιντατζιές μπορεί να ιδωθεί.