Scary movie

Είκοσι έξι χρόνια μετά την απόδρασή τους από έναν ύποπτα γνωστό μασκοφόρο δολοφόνο («Ghostface»), οι Βασικοί Τέσσερις βρίσκονται και πάλι στο στόχαστρο του δολοφόνου και καμία ταινία τρόμου δεν είναι ασφαλής. Οι Marlon Wayans («Shorty»), Shawn Wayans («Ray»), Anna Faris («Cindy») και Regina Hall («Brenda») ξανασυνεργάζονται στην ταινία Scary Movie και μαζί με τους αγαπημένους χαρακτήρες που επιστρέφουν, έρχονται και νέα πρόσωπα για να καταστρέψουν reboot, remake, requel, prequel, sequel, spin-off, elevated horror, origin stories, οτιδήποτε περιέχει τη λέξη «κληρονομιά» και κάθε «τελικό κεφάλαιο» που σίγουρα δεν είναι τελικό.

Οι αδελφοί Γουέιανς επιστρέφουν στη χρυσή τους αγελάδα, στήνοντας ένα σατιρικό πανηγύρι που βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην αντοχή του Scream. Υπάρχουν μερικές πετυχημένες στιγμές, αρκετές αναλαμπές χυδαίου χιούμορ και ένα καστ που κάνει ό,τι μπορεί, όμως η ταινία μοιάζει περισσότερο με ανακύκλωση παλιών ιδεών παρά με ανανέωση ενός κουρασμένου είδους. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα υπερφορτωμένο σίκουελ που πασχίζει να χωρέσει κάθε σύγχρονη τάση του τρόμου, καταλήγοντας να κουράζει περισσότερο παρά να διασκεδάζει.

Η ταινία έχει ενέργεια, έχει ρυθμό, έχει άπειρες αναφορές στην ποπ κουλτούρα και μια διάθεση να σατιρίσει τα πάντα, από το «Scream» μέχρι το «The Substance». Αυτό που της λείπει είναι η αίσθηση ότι ανακαλύπτει κάτι καινούργιο.

Υπάρχουν στιγμές που λειτουργούν. Όταν η ταινία σταματά να εξηγεί το αστείο και αφήνει την υπερβολή να δουλέψει μόνη της, θυμίζει γιατί το πρώτο «Scary Movie» είχε γίνει επιτυχία. Το μεγαλύτερο μέρος της διάρκειας, όμως, μοιάζει με καταιγισμό αναφορών χωρίς κλιμάκωση. Κάθε λίγα λεπτά εμφανίζεται μια νέα φιγούρα, ένα νέο cameo, μια νέα παρωδία κάποιου πρόσφατου horror hit. Αντί να χτίζει σκηνές, η ταινία πετάει αστεία στον τοίχο και ελπίζει ότι κάποια θα κολλήσουν. Μερικά το κάνουν. Τα περισσότερα πέφτουν στο πάτωμα.

Η Άννα Φάρις επιστρέφει ως Σίντι Κάμπελ και εξακολουθεί να διαθέτει την ίδια ανεπιτήδευτη κωμική στόφα που την έκανε αγαπητή στο κοινό. Δίπλα της, η Ρετζίνα Χολ αποδεικνύει ξανά ότι μπορεί να αποσπάσει γέλιο ακόμη και από μέτριο υλικό. Οι δυο τους παραμένουν η συναισθηματική ραχοκοκαλιά του franchise.

Εκεί που η ταινία πραγματικά δείχνει την ηλικία της είναι στη σχέση της με το σύγχρονο horror. Τα τελευταία χρόνια το είδος έχει στραφεί προς πιο ψυχολογικές, υπαρξιακές και σωματικές μορφές τρόμου. Το «Scary Movie» αναγνωρίζει επιφανειακά αυτή την αλλαγή, αλλά δεν ξέρει πως να την σατιρίσει. 

Δυστυχώς η ταινία ενδιαφέρεται περισσότερο να προσθέσει ακόμη ένα αστείο παρά να χτίσει μια ολοκληρωμένη σκηνή. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στο τελευταίο μέρος, όπου οι αποκαλύψεις, οι ανατροπές και οι εμφανίσεις γνωστών προσώπων διαδέχονται η μία την άλλη τόσο γρήγορα ώστε χάνουν μεγάλο μέρος της επίδρασής τους.

Η μεγαλύτερη αδυναμία βρίσκεται αλλού. Το νέο Scary Movie έρχεται σε μια εποχή όπου οι ίδιες οι ταινίες τρόμου έχουν γίνει πολύ πιο αυτοσυνείδητες από ό,τι ήταν το 2000. Το Scream αυτοσαρκάζεται. Το The Substance σχολιάζει τον εαυτό του. Το M3GAN γνωρίζει ακριβώς πόσο παράλογο είναι. Όταν τα ίδια τα πρωτότυπα λειτουργούν ήδη ως σχόλια πάνω στο είδος τους, η δουλειά της παρωδίας γίνεται πολύ δυσκολότερη. Και αυτό φαίνεται σε κάθε σκηνή. Η ταινία προσπαθεί συνεχώς να ξεπεράσει την πραγματικότητα σε υπερβολή, αλλά η πραγματικότητα έχει ήδη φτάσει εκεί πρώτη.