Berlinale 2026: Το MOVE IT γράφει για το Διαγωνιστικό - Μέρος 6ο
H ομάδα του MOVE IT βρίσκεται στο Βερολίνο και ζει την 76η Βerlinale από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα διεξαγωγής της.
ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι
Ανάμεσα στις δεκάδες ταινίες που παρακολουθούμε συνολικά, είδαμε και σχεδόν όλα τα φιλμ του Επίσημου Διαγωνιστικού. Σε αυτό το σημείωμα θα αναφερθούμε στο "The loneliest man in town" των Τίζα Κόβι & Ράινερ Φρίμελ και το Flies του Φερνάντο Έιμπκε
The loneliest man in town
Σύνοψη: Ο Αλ Κουκ ζει περιτριγυρισμένος από αναμνήσεις. Το διαμέρισμά του και το στούντιο στο υπόγειό του είναι γεμάτα βιβλία, βιντεοκασέτες και δίσκους βινυλίου – ό,τι έχει απομείνει από μια ζωή που κάποτε είχε ζήσει πλήρως. Όταν μια αδίστακτη εταιρεία ακινήτων στοχεύει το σπίτι του για κατεδάφιση, το καταφύγιό του αφαιρείται, αφήνοντάς τον να αντιμετωπίσει τα ερείπια της ζωής του. Πώς προχωράς μπροστά όταν οι αναμνήσεις είναι το μόνο που σου έχει απομείνει;
Άποψη: Το σκηνοθετικό ζευγάρι της Ιταλίδας Tizza Covi και του Αυστριακού Rainer Frimmel με κοινή αφετηρία τα ντοκιμαντέρ και την φωτογραφία, επιστρέφει στο είδος του docufiction, του ψευδοντοκιμαντέρ μετά το Vera (2022) όπου η Vera Gemma υποδυόταν τον εαυτό της. Στο Loneliest Man in Town, ο αυστριακός Άλοις Κοχ, γνωστός ως Αλ Κουκ, μουσικός της μπλουζ, τραγουδιστής, πιανίστας και κιθαρίστας, μεγάλος θαυμαστής του Έλβις, σε μια μυθοπλαστική εκδοχή του εαυτού του, αναρωτιέται για ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη και την μοναξιά μέσα από ένα ήρεμο, μινιμαλιστικό, ευαίσθητο σινεμά παρατήρησης.
Το ευτυχές με αυτήν την αναπάντεχη έκπληξη του φετινού διαγωνιστικού της Μπερλινάλε που μακάρι να το δούμε να βραβεύεται, είναι η feelgood διάθεση που έχει, feelgood σαν του Καουρισμάκι, ένα ψύχραιμα κωμικό και υπόγεια κεφάτο σινεμά που κρύβει και πολλή θλίψη. Όπως είναι δομημένο, δεν χρειάζεται ο θεατής να ξέρει τίποτα για τον συγκεκριμένο μουσικό, ούτε καν να του αρέσει η μουσική του καθώς δεν είναι ντοκιμαντέρ, δεν μαθαίνουμε κάτι ιδιαίτερο για την δική του ζωή, αλλά μέσα από την προσπάθεια ενός ηλικιωμένου ανθρώπου να κρατηθεί από τις αναμνήσεις του χάρη στα υλικά αποτυπώματα που αφήνουν, γινόμαστε συμμέτοχοι στην πανανθρώπινη εμπειρία της σχέσης του ανθρώπου με το παρελθόν του, με το τι μένει και τι χάνεται αλλά και την προσαρμοστικότητα του ανθρώπινου είδους. Εν προκειμένω ο Αλ καλείται να διαχειριστεί έναν καπιταλιστικό κόσμο που δεν σέβεται καμία ανθρώπινη ζωή και αξία κόντρα στο κέρδος με το οποίο να παλεύει να κρατήσει την ζωή του ώστε να μην γίνει και αυτή παρελθόν διά της λήθης.
Αυτό άλλωστε, είναι και το επιμύθιο της ταινίας. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει παρελθόν αν δεν επιτρέψουμε να το παρασύρει η λήθη. Μέσα από την καθημερινότητα και την ρουτίνα του, μέσα από συζητήσεις με φίλους του παρελθόντος αλλά και μέσα από την μοναχική ζωή του, που τον αφήνει έκθετο σε όσους θέλουν να τον εκμεταλλευτούν, ο Αλ Κουκ δεν παύει να ονειρεύεται ένα ταξίδι στην Αμερική και να μαθαίνει αλλά και να μας μαθαίνει για την ζωή (7,5/10)
Flies
Σύνοψη: Η Όλγα ζει μια αυστηρά ρυθμιζόμενη ζωή χωρίς φίλους ή σχέσεις σε μια τεράστια πολυκατοικία. Όταν, λόγω οικονομικής ανάγκης, αναγκάζεται να νοικιάσει ένα δωμάτιο, ένας άντρας μετακομίζει εκεί, ο οποίος φέρνει κρυφά στο διαμέρισμα και τον εννιάχρονο γιο του. Προς έκπληξή της, η Όλγα αρχίζει να δημιουργεί έναν απίθανο δεσμό με το παιδί. Ο προσεκτικά ελεγχόμενος κόσμος της αρχίζει να αλλάζει και, εντελώς ενάντια στη θέληση της Όλγας, αυτές οι τρεις ζωές αρχίζουν να αλληλοσυνδέονται.
Άποψη: Πέρyσι ο Μεξικανός Fernando Eimbcke συμμετείχε στην Μπερλινάλε στο Πανόραμα και φέτος αναβαθμίστηκε και μπήκε στο Επίσημο Διαγωνιστικό με μια ταινία στα χνάρια του Κλέφτη Ποδηλάτων και του η Ζωή είναι ωραία χωρίς βέβαια την μοναδικότητα τους που τις έκανε κλασικές. Μια ιστορία για την δύναμη της πατρότητας και την σχέση πατέρα γιου σε δύσκολες συνθήκες, αν και εδώ δεν διακυβεύεται ούτε η ηθική διάσταση και υπόσταση του πατέρα όπως στην ταινία του ντε Σίκα ούτε η αποτρόπαιη συνθήκη ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης όπως στου Μπενίνι. Εστιάζει κυρίως στην οικονομική ανέχεια σε μια φτωχοποιημένη χώρα, με έναν πατέρα που αναζητά διαρκώς ένα υγιές περιβάλλον για τον γιο του, ακόμα και αν χρειαστεί να εκμεταλλευτεί την φιλοξενία της Όλγας. Εκεί που η ιστορία φεύγει εκτός πλαισίου και αποδυναμώνει την θεματική της είναι σε σχέση με την Όλγα και το παιδί και την δυναμική που αναπτύσσεται.
Είναι πολύ πιο αδιάφορο δραματουργικά να παρακολουθήσουμε το πώς τους ανακαλύπτει η σπιτονοικοκυρά και πώς προσπαθεί να τους κατανοήσει από την ίδια την σχέση της οικογένειας που σταδιακά περνάει στο περιθώριο ενώ θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον να αναπτυσσόταν ακόμα περισσότερο μιας και έχει το προνόμιο να έχει ένα τρομερό παιδί στο κεντρικό ρόλο εφάμιλλο της αθωότητας και ανεπιτήδευτης παρουσίας του μικρού στον Κλέφτη Ποδηλάτων. Επιπλέον, ακόμα και η αισθητική ομοιότητα της ασπρόμαυρης φωτογραφίας εδώ μοιάζει άτοπη και επιτηδευμένη σε μια ταινία πιο χαλαρή και με κωμικές διαθέσεις (4,5/10).
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων