"Tόμος 7": Ελληνικό sci-fi για τον χρόνο ως κλειστό κύκλο μνήμης

Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους μυθοπλασίας του δίδυμου Πάνου Παππά-Δέσποινας Χαραλάμπους «Τόμος 7»,  μία υπαρξιακή ταινία επιστημονικής φαντασίας, θα πραγματοποιήσει την πρεμιέρα της στο 66ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης,  στις 5 Νοεμβρίου, ώρα 19.00 (αίθουσα Τζον Κασσαβέτης) και 8 Νοεμβρίου ώρα 14.00  (αίθουσα Σταύρος Τορνές).

ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τιμά εμβληματικούς ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά

Μια ταινία για έναν άντρα που επιστρέφει ξανά και ξανά, πάντα νέος, για να σημαδέψει τη ζωή μιας θαρραλέας γυναίκας σε ένα μετα-αποκαλυπτικό σύμπαν.

Μία ελεγεία για τον έρωτα, την εξέγερση και τη λαχτάρα της απόδρασης, που ξεδιπλώνεται μέσα από τον υποβλητικό σχεδιασμό του διάσημου Βέλγου αρχιτέκτονα François Schuiten, τη φωτογραφία του Ρουμάνου διευθυντή φωτογραφίας Ioan Meltzer και την πρωτότυπη μουσική του καταξιωμένου συνθέτη Νίκου Κυπουργού.

Η ταινία φωτίζεται από τη μαγνητική παρουσία της Στέλας Φυρογένη και τις ερμηνείες του Κωστή Μπούντα και της Κρίστελ Καπερώνη, τους οποιους πλασιώνουν μεταξύ άλλων οι Λάμπρος Τσάγκας, Βασίλης Κουκαλάνι, Πάνος Κρανιδιώτης, Αγγελική Λεμονή, Γιώργος Σύρμας, Νίκος Παντελίδης, Μάριος Κρητικόπουλος, Ντέμπορα Οντόγκ, Τάκης Σακελλαρίου και Σταύρος Καλλιγάς.

Το σενάριο υπογράφει η Δέσποινα Χαραλάμπους και την παραγωγή ο Νίκος Μουστάκας και η Νάνσυ Κοκολάκη.

Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη: Το μέλλον δεν είναι παρά ένα ακόμη παρελθόν. Στο απομονωμένο Κτίριο-Πόλη που φέρει τον αριθμό 7, εκεί όπου η ανθρώπινη γνώση διατηρείται στη μνήμη των χαρισματικών και ο χρόνος κυλά σε ατέρμονες κύκλους, ένας νέος άντρας εμφανίζεται ξανά και ξανά, αναμετρώμενος με τον έρωτα, την εξέγερση και την απατηλή υπόσχεση της διαφυγής. Μια γυναίκα που τον συναντά κάθε φορά, γίνεται ο καθρέφτης αυτής της επανάληψης, κρατώντας ζωντανή την ελπίδα πως κάτι μπορεί να αλλάξει.

Οι σκηνοθέτες μιλούν για την ταινία τους

Ο «ΤΟΜΟΣ 7» είναι μια ταινία υπαρξιακής επιστημονικής φαντασίας για το χρόνο, όχι ως ευθεία, αλλά ως κλειστός κύκλος μνήμης, ταυτότητας και αποτυχημένων επαναστάσεων. Στο επίκεντρο βρίσκεται το Κτίριο-Πόλη: απομονωμένο, φθαρμένο, μα εμμονικό με τη διατήρηση της τάξης και της ψευδαίσθησης ενός ανώτερου σκοπού.
Ο Νίμων είναι ένα φαινόμενο που επιστρέφει ξανά και ξανά, η αμνησιακή «αιώνια νεότητά» του δεν τον απελευθερώνει, τον εγκλωβίζει και δείχνει την αδυναμία κάθε συστήματος να δώσει πραγματικές απαντήσεις.
Η ταινία παίζει με την ιδέα ότι η επανάσταση, όπως και η αγάπη, ίσως είναι μια αναπόφευκτη αυταπάτη: όμορφη, τραγική και μάταιη. Και μέσα σε όλα, υπάρχει και το χιούμορ. Καμιά φορά, το μεγάλο σου σχέδιο απόδρασης είναι φτιαγμένο από άνοστο βρώσιμο σκοινί.
Αυτή η ταινία δεν υπόσχεται λύσεις. Όπως η μνήμη, τρεμοπαίζει. Όπως η ιστορία, επαναλαμβάνεται λίγο πιο μετατοπισμένη. Και όπως η ίδια η ζωή, παραμένει αμφίσημη.