28o ΦΝΘ: Το MOVE IT γράφει για τις ταινίες - Μέρος 7o
Το 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται 5 έως 15 Μαρτίου 2026.
ΣΧΕΤΙΚΑ45 ελληνικά ντοκιμαντέρ από το 28ο ΦΝΘ ταξιδεύουν σε όλη την Ελλάδα
Όπως κάθε χρόνο, με βάση την εξαιρετική μας συνεργασία με το Φεστιβάλ, στο MOVE IT παρακολουθούμε και γράφουμε για όσες περισσότερες ταινίες μπορούμε. Μη ξεχνάτε πως όσες θα διαβάσετε στα καθημερινά μας ποστ, είναι διαθέσιμες online στην πλατφόρμα του φεστιβάλ.
Δεν κοστίζει τίποτα, της Μαίρης Μπούλη
Η Δανάη, ύστερα από αρκετή σκέψη, αποφασίζει να γίνει δότρια ωαρίων. Η κάμερα την ακολουθεί σε όλη τη διάρκεια της μακρόχρονης διαδικασίας, με το σώμα και την ψυχολογία της να δοκιμάζονται στο ενδιάμεσο διάστημα και την ίδια να προσπαθεί να προσαρμόσει την καθημερινότητά της γύρω από την προσπάθειά της να φέρει εις πέρας τον στόχο της.
Η ματιά της Μαίρης Μπουλή γύρω από το θέμα που καλύπτει δεν είναι αποστασιοποιημένη, εν είδει ενός ρεπορτάζ που απλά καταγράφει, αλλά αντιθέτως είναι σαν να παρέχει και η ίδια μια στήριξη στη Δανάη, μέσα από μια κινηματογράφηση που είναι σαν να συμπάσχει με το πρόσωπο που παρατηρεί, πέρα και από κάποια οπτικά ευρήματα που δίνουν μια ζωντάνια και που αποφεύγουν την παγίδα μιας πιο τηλεοπτικής αισθητικής. Επομένως δεν είναι και παράξενο που το φιλμ λειτουργεί καλύτερα ως ένα πορτρέτο παρά ως μια μελέτη του πώς αντιμετωπίζεται η εξωσωματική γονιμοποίηση στην Ελλάδα.
Εκεί λοιπόν που ίσως λείπει ένα βάθος παραπάνω, υπάρχει σίγουρα αυθορμητισμός κι ένας νεανικός παλμός (όπως και χιούμορ, που αποδεικνύεται στην πορεία ότι είναι ένα συστατικό ιδιαίτερα σημαντικό με τον τρόπο του), καθώς και μια φεμινιστική ματιά αρκούντως συνειδητοποιημένη που πιάνει συχνότητες οι οποίες συχνά ξεφεύγουν από αρκετά εγχώρια δείγματα ντοκιμαντέρ. Στην πορεία θίγονται και κάποια άλλα ευρύτερα ζητήματα που έχει να αντιμετωπίσει η Gen Z κυρίως εντός της χώρας μας, σε κοινωνικό και σε προσωπικό επίπεδο.
Ενδεχομένως το κομμάτι του απολογισμού στα τελευταία λεπτά να ήθελε μια μεγαλύτερη ανάπτυξη για να βγουν περισσότερα συμπεράσματα, ώστε να σχηματιζόταν και μια συνολική εικόνα ακόμη πιο ξεκάθαρη και σύνθετη (6/10) - Πάρης Μνηματίδης.

Exiles, οι ιστορίες ενός νησιού, του Γιώργου Ηλιόπουλου
Είναι μια παλιά ιστορία που δυστυχώς συνεχίζεται. Οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τους πολίτες ως πιόνια, οι άνθρωποι χάνουν τις ρίζες, τη σταθερότητα και τις ελπίδες τους, οι τόποι ερημώνουν. Οι κυβερνήσεις συνεχίζουν στον επόμενο στόχο. Αυτό έγινε και στην Ίμβρο, περίπου 40 χρόνια πριν. Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη συνθήκη της Λωζάνης, ο Γιώργος Ηλιόπουλος στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του εξερευνεί αυτή την ιστορία - και δεν φοβάται να δείξει τις συνέπειες.
Προσεγγίζοντας το θέμα του με συγκινητική ευαισθησία και, κυρίως, ανοιχτό μυαλό, ο Ηλιόπουλος, σε ένα σπάνιας επιτυχίας one man show (σκηνοθεσία, σενάριο, μουσική επένδυση, κάμερα, μοντάζ), μας ταξιδεύει στον χώρο και τον χρόνο, διαμέσου κατεστραμμένων ονείρων, ζωών που υπέφεραν, αναμνήσεων που κλαίνε ακόμα, απελευθέρωσης, ελπίδας και αγάπης.
Η λυρική κινηματογράφηση σε συνδυασμό με την ατμοσφαιρική μουσική, λειτουργούν προς όφελος του εγχειρήματος, που ακροβατεί ανάμεσα στη θλίψη και την ομορφιά, πανταχού παρούσα για όσα έχουν μάτια να τη δουν. Ο Ηλιόπουλος καδράρει τα θέματά του διατηρώντας μια απόσταση (και την αντικειμενικότητά του), πλησιάζει όμως τρυφερά, όπου χρειάζεται. Δίνει τον χώρο και τον χρόνο στα συντευξιαζόμενα άτομα να ορίσουν τον ρυθμό της κουβέντας, να μονολογήσουν, να κλάψουν, ακόμα και να φύγουν από την εμβέλεια της κάμερας, αν το χρειαστούν. Ακούει προσεκτικά, πού και πού θέτει ερωτήσεις, καμιά φορά κάνει σχόλια. Πάντα, όμως, με προσοχή, φροντίζοντας να μην επανατραυματίσει τους ανθρώπους που έχει μπροστά του, να μην εντείνει τη στενοχώρια τους.
Δεν αποτελεί, λοιπόν, ιδιαίτερη έκπληξη το γεγονός πως στην παραγωγή συναντάμε τη Σοφία Εξάρχου (σκηνοθέτρια του συγκλονιστικού Animal). Το δίδυμο Εξάρχου - Ηλιόπουλος λειτουργεί εδώ εκπληκτικά, και σίγουρα από πλευράς μας ελπίζουμε να δούμε μια μελλοντική συνεργασία. Προς το παρόν, αντί επιλόγου, κρατάμε τα λόγια μιας κατοίκου της Ίμβρου: “Το νησί σε καλεί κι έρχεσαι. Αν το νησί σε αγαπήσει, μένεις. Αν δεν σε αγαπήσει, σε διώχνει”. (8,5/10) - Ερμίνα Δημητρίου













ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων