The things you kill

Σύνοψη: Ο Άλι, καθηγητής πανεπιστημίου, στοιχειώνεται από τον ύποπτο θάνατο της άρρωστης μητέρας του και αναγκάζει τον μυστηριώδη κηπουρό του να διαπράξει μια πράξη ψυχρής εκδίκησης. 

Καθώς παλιά, θαμμένα οικογενειακά μυστικά έρχονται στην επιφάνεια και η αστυνομία σφίγγει τον κλοιό γύρω του, οι αμφιβολίες αρχίζουν να κλονίζουν τη συνείδησή του.

Ο Άλι δεν έχει άλλη επιλογή από το να κοιτάξει κατάματα την άβυσσο της ίδιας του της ψυχής.

Άποψη: Ο Ιρανοκαναδός σκηνοθέτης Alireza Khatami ξεκίνησε την κινηματογραφική του πορεία ως βοηθός του Ασγκάρ Φαραντί και στην νέα του ταινία, η οποία είναι και η υποψηφιότητα του Καναδά στα φετινά Όσκαρ, φανερώνει αυτές τις επιρροές τις οποίες ενώνει με τον λινστεϊκό σουρεαλισμό.

Για την ακρίβεια θυμίζει μια συγκεκριμένη ταινία του Αμερικανού δημιουργού, την οποία θα αφήσουμε να την ανακαλύψετε μόνοι σας για να μην σας προδώσουμε τα μυστικά της.

Η εμμονή στα θαμμένα μυστικά, στο οικογενειακό παρελθόν και στην ενοχή, σταθερές θεματικές στο σινεμά του βραβευμένου με Όσκαρ συμπατριώτη του, από τα μέσα της ταινίας και μετά δίνουν περισσότερο χώρο σε μια ονειρική καταβύθιση με θολά τα όρια πραγματικότητας και φαντασίας, όσο η βία και η εκδίκηση γιγαντώνονται.

Και ενώ ο θεατής έχει ένα διαρκές ερωτηματικό για την εξέλιξη και την κατάληξη, ο σκηνοθέτης κινείται με τόσο βραδύκαυστους ρυθμούς, που μόνο αν τον παρασύρει μαζί του μπορεί να την παρακολουθήσει, ειδάλλως θα αφεθεί και θα παραδοθεί.

Μια ενδιαφέρουσα πρόταση, ωστόσο δύσπεπτη και με υποχρέωση υπομονής που ανταμείβει στο τέλος, αν και κάπου το έχουμε ξαναδεί-και σίγουρα πολύ καλύτερα. Στα θετικά της ταινίας είναι ότι μπολιάζει την πλοκή της με ηθογραφικά σχόλια για την τουρκική κοινωνία, αναφορικά με τις έμφυλες σχέσεις, την πατριαρχία, την οικογένεια και τους ρόλους που καλείται κανείς να υπηρετήσει αλλά και την πρόσληψη της λογοτεχνίας που ακόμα και ακαδημαϊκά δεν θεωρείται τόσο απαραίτητη και χρήσιμη, με τον κεντρικό ήρωα να είναι καθηγητής λογοτεχνίας και να βρίσκει τα δικά του εμπόδια σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα σε παρακμή και μια κοινωνία βασισμένη και χτισμένη πάνω στα θεμέλια ενός αρχηγικού μεσσιανισμού.

Αυτό που εν τέλει μας λέει ο Khatami είναι ότι αυτά που σκοτώνεις έρχονται και σε βρίσκουν διότι αν το σώμα είναι θνητό, η μνήμη είναι απέθαντη.