Το δείπνο του Φράνκο

Σύνοψη: Λίγο μετά τη λήξη του Ισπανικού Εμφυλίου, ο στρατηγός Φράνκο αποφασίζει να γιορτάσει τη νίκη του με ένα λαμπρό δείπνο στο εμβληματικό Hotel Palace της Μαδρίτης. Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα: οι σεφ που καλούνται να ετοιμάσουν το μενού είναι πολιτικοί κρατούμενοι του καθεστώτος και βλέπουν στο επίσημο γεύμα την τελευταία τους ευκαιρία για απόδραση.

Γνώμη: “Το Δείπνο του Φράνκο” είναι μια κωμωδία που δεν θα μπορούσε, δυστυχώς, ποτέ να γυριστεί στην Ελλάδα, όπου ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να μιλήσουμε για τις πληγές του εμφυλίου χωρίς να καταφεύγουμε σε εμφυλιακή ρητορική. Οι Ισπανοί, από την άλλη, φαίνονται πιο συμφιλιωμένοι με την Ιστορία, κι αυτό φαίνεται στην κωμωδία του Μανουέλ Γκόμεζ Περέιρα που σάρωσε τα ισπανικά ταμεία, απέσπασε συνολικά 8 υποψηφιότητες στα Γκόγια, για να κερδίσει τελικά αυτό του Διασκευασμένου Σεναρίου.

Και είναι αλήθεια ότι το μεγάλο της ατού είναι το σενάριο, το οποίο αξιοποιεί δημιουργικά το ιστορικό του πλαίσιο, χτίζοντας ένα παιχνίδι αγωνίας, όπου το χιούμορ γεννιέται οργανικά μέσα από τις καταστάσεις, χωρίς να εκβιάζεται. Οι ήρωές του, ως επί το πλείστον, δεν λειτουργούν ως απλές καρικατούρες (αν και αυτές δεν λείπουν) μιας σκοτεινής εποχής, αλλά ως άνθρωποι που καλούνται να επιβιώσουν μέσα σε ένα ασφυκτικό καθεστώς.

Η σάτιρα, ωστόσο, δεν είναι τόσο δηκτική όσο ίσως προϊδεάζει η θεματική της ταινίας. Παρότι η ταινία σχολιάζει τον φασισμό και τον παραλογισμό της δικτατορίας, επιλέγει να μην ακονίσει μέχρι τέλους τα βέλη της, μένοντας συχνά στην επιφάνεια των ιδεών που θίγει.

Κοινώς, αν περιμένετε μια αμείλικτη πολιτική σάτιρα στο στυλ του “Θανάτου του Στάλιν”, δεν θα τη βρείτε εδώ.

Από την άλλη, όμως, αυτή η επιλογή λειτουργεί και υπέρ της, αφού εστιάζει με μια πιο ανθρώπινη ματιά στους διχασμένους ιδεολογικά χαρακτήρες της, αντιμετωπίζοντάς τους με σεβασμό, χωρίς να ολισθαίνει στη γελοιότητα ή στα εύκολα αστεία, αλλά χωρίς όμως και να αφήνει απ’ έξω τις στιγμές όπου φαίνεται το σκοτάδι που είχε πέσει πάνω από την Ισπανία.

Το αποτέλεσμα είναι μια καλογραμμένη και καλοκουρδισμένη κωμωδία που μπορεί να μην εξαντλεί τις δυνατότητες της σάτιρας, αλλά αποζημιώνει με τον ρυθμό, τις ανατροπές, αλλά και το πάντα επίκαιρο μήνυμά της υπέρ της ανάγκης για ελευθερία, αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη.