"From": Η πιο βαθιά μορφή οικειότητας γεννιέται όταν ο τρόμος αφήνει τον έρωτα στο περιθώριο

Σε μια τηλεοπτική εποχή όπου η συναισθηματική ένταση ταυτίζεται συχνά με το ερωτικό στοιχείο και πολλές σειρές αντιμετωπίζουν τη σωματική οικειότητα σχεδόν ως υποχρεωτικό αφηγηματικό συστατικό, το From επιλέγει μια εντελώς διαφορετική διαδρομή. Έπειτα από τέσσερις σεζόν, η σειρά έχει παρουσιάσει μόλις μία σκηνή σεξ. Κι όμως, ελάχιστες σύγχρονες τηλεοπτικές παραγωγές έχουν κατορθώσει να αποδώσουν τόσο πειστικά το βάθος των ανθρώπινων σχέσεων. Και ίσως γι' αυτό οι σχέσεις των ηρώων του μοιάζουν πιο αληθινές, πιο επώδυνες και τελικά πολύ πιο ουσιαστικές από όσες βασίζονται αποκλειστικά στον ρομαντισμό. Η οικειότητα εδώ δεν γεννιέται από τη σωματική έλξη, αλλά από την κοινή εμπειρία της απώλειας, του φόβου και της επιβίωσης. Είναι μια σειρά που μετατρέπει το τραύμα σε κινηματογραφική γλώσσα και την ανθρώπινη εγγύτητα σε πράξη αντίστασης απέναντι στον θάνατο.

Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσει σήμερα μια σειρά τρόμου. Το κοινό έχει δει σχεδόν τα πάντα: ακραία βία, ατελείωτες ανατροπές, μεταφυσικά τέρατα, δυστοπικούς κόσμους και ιστορίες που προσπαθούν συνεχώς να σοκάρουν. Το From, ωστόσο, κατάφερε να αποκτήσει ένα φανατικό κοινό όχι επειδή θυμήθηκε κάτι που η σύγχρονη τηλεόραση συχνά ξεχνά: ο μεγαλύτερος φόβος δεν είναι το τέρας. Είναι η απώλεια του ανθρώπου δίπλα σου. Εδώ οι σχέσεις αποκτούν αξία όταν επιλέγουν να συνεχίσουν μαζί, παρότι γνωρίζουν ότι ίσως να μην επιβιώσουν μέχρι το επόμενο πρωί. Η σειρά οικοδομεί σχεδόν κάθε σημαντικό συναισθηματικό δεσμό μέσα από τον φόβο, το πένθος, την ενοχή και τη συλλογική προσπάθεια επιβίωσης. Οι χαρακτήρες δεν ενώνονται επειδή ερωτεύονται. Ενώνονται επειδή κουβαλούν ο ένας το βάρος του άλλου.

Αυτό είναι ίσως το πιο έξυπνο αφηγηματικό εύρημα της σειράς. Αντί να μετατρέπει κάθε δυνατή χημεία σε ειδύλλιο, επιτρέπει στις σχέσεις να παραμείνουν ανοιχτές, αμφίσημες και πολυεπίπεδες. Έτσι αποκτούν μεγαλύτερο ενδιαφέρον και μεγαλύτερη διάρκεια.

Το FROM δείχνει επίσης αξιοσημείωτη αυτοσυγκράτηση. Σε μια εποχή όπου πολλές παραγωγές χρησιμοποιούν το σεξ ή τον ρομαντισμό για να επιταχύνουν τη συναισθηματική εμπλοκή του κοινού, η σειρά επιλέγει τον δυσκολότερο δρόμο. Χτίζει εμπιστοσύνη ανάμεσα στους χαρακτήρες μέσα από μικρές καθημερινές πράξεις: κάποιον που κάθεται σιωπηλά δίπλα σε έναν άνθρωπο που πενθεί, κάποιον που επιμένει να πιστεύει έναν φίλο όταν όλοι οι υπόλοιποι τον θεωρούν τρελό, κάποιον που θυσιάζει τη δική του ασφάλεια για να δώσει σε έναν άλλον μια ακόμη ευκαιρία να ζήσει. Αυτές οι στιγμές είναι που μένουν τελικά στη μνήμη του θεατή: επειδή μοιάζουν αληθινές. 

Ίσως αυτό να εξηγεί γιατί η σειρά έχει αποκτήσει τόσο πιστό κοινό. Οι θεατές δεν επιστρέφουν μόνο για να μάθουν τι είναι το μυστηριώδες χωριό ή από πού προέρχονται τα πλάσματα της νύχτας, αλλά και γιατί ενδιαφέρονται πραγματικά για αυτούς τους ανθρώπους και για το πώς οι σχέσεις τους αλλάζουν καθώς δοκιμάζονται διαρκώς. Η βαθύτερη ανθρώπινη οικειότητα και οι πιο ισχυροί δεσμοί δεν σφυρηλατούνται από το πάθος, αλλά από την εμπιστοσύνη, τη θυσία και την κοινή απόφαση να μη μείνει κανείς μόνος απέναντι στο σκοτάδι.

Tην άποψή μας για την 4η σεζόν μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.