Σύνοψη: Ένας νέος Ισραηλινός, ο Yoav, πρώην ενταγμένος στο στρατό, με μνήμες πολέμου, φεύγει από το Ισραήλ προκειμένου να αφήσει πίσω του την εθνικότητά του και καταφεύγει στο Παρίσι. Εκεί, προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποβάλλει την εθνική του ταυτότητα και να αποκτήσει μια καινούρια, αυτή του Γάλλου.  

Άποψη: Η πλοκή ξεκινά με τον πρωταγωνιστή να περπατά με ταχύ ρυθμό στον δρόμο του Παρισιού. Η κάμερα δεν είναι σταθερή πράγμα το οποίο αποτυπώνει τη φρενήρη σύγχυση και αναστάτωση της ψυχικής του κατάστασης. Αυτή η διάθεση τον συνοδεύει σε όλη τη διάρκεια σαν ένα συνεχόμενο αίσθημα αγωνίας. Το σενάριο βασίζεται σε βιώματα του ίδιου του σκηνοθέτη Nadav Lapid.

Η έννοια της ταυτότητας, τα βιώματα του πολέμου, το ιστορικό παρελθόν, τα κοινωνικά χάσματα συντίθενται και εκτυλίσσονται σε  ένα γκονταρικό πνεύμα, που φυσικά θίγουν θέματα διαχρονικά και τόσο επίκαιρα. Στην αφήγηση τα κοινωνικά στερεότυπα με τη μορφή συνωνύμων, είναι πανταχού παρόντα. Όπως επίσης καταδεικνύεται και η εγγενής σχέση γλώσσας και ταυτότητας, διότι στις λέξεις εγκλείεται πολιτισμικό και βιωματικό περιεχόμενο. Το παρελθόν που άφησε πίσω του ο πρωταγωνιστής, η στρατολόγησή του στον ισραηλινό στρατό, ο πόλεμος, οι πολιτικές εξελίξεις στην πατρίδα του, τον έτρεψαν σε φυγή. Όλα αυτά τα γεγονότα εντάσσονται στην αφηγηματική ροή μέσα από αναδρομές.

Φτάνοντας στο Παρίσι, ο Yoav εφοδιάζεται με ένα λεξικό της γαλλικής γλώσσας. Στα Συνώνυμα λοιπόν και στο λεξικό εντοπίζεται η απέλπιδα προσπάθειά του να ενσωματωθεί πλήρως στη Γαλλία, αρχής γενομένης από τη γλώσσα αφού αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε πολιτισμού. Η πλοκή διαρθρώνεται γύρω από την εσωτερική αντίφαση του πρωταγωνιστή που ακροβατεί ανάμεσα στην μανιώδη προσπάθεια αφομοίωσης της νέας ταυτότητας (είναι χαρακτηριστικό το ότι αρνείται πεισματικά να μιλήσει εβραϊκά) και στην επίγνωση ότι δεν είναι τόσο εύκολο να αποκολληθεί το παρελθόν. Πολύ σχηματικά, θα μπορούσε κανείς τηρουμένων των αναλογιών να εντοπίσει στην κλιμακούμενη ψυχική πραγματικότητα του πρωταγωνιστή, τα στάδια του φροϋδικού πένθους: άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, θλίψη, αποδοχή.

Η σκηνοθεσία ακολουθεί και πλαισιώνει με ρεαλιστικό τρόπο την συναισθηματική ένταση. Οι σχεδόν απότομες ενίοτε εναλλαγές στα πλάνα, οι γρήγορες κινήσεις και παύσεις, η ασταθής πορεία της κάμερας, αποτυπώνουν τον ταραχώδη ψυχισμό και τον έντονο εσωτερικό παλμό του πρωταγωνιστή καθώς περπατάει και εκφέρει συνώνυμα μίας έννοιας. Αυτό αποδίδεται εύστοχα και από την ερμηνεία του Tom Mercier (Yoav). Η τελευταία αποτελεί περισσότερο μια προσπάθεια μεθόδευσης της παρόρμησης και της μανίας η οποία καταλήγει να κορυφώνεται σε μια πολύ εκφραστική κραυγή διαμαρτυρίας, αποφεύγοντας κάθε κλασικού τύπου συναισθηματισμό, πράγμα άλλωστε από το οποίο απέχει και η ίδια η σκηνοθεσία. Ο θυμός και ο πόνος που στο πρώτο μέρος υφέρπουν, έπειτα ξεσπούν με εκρηκτικό, πηγαίο τρόπο. Γενικώς το συναίσθημα διαχέεται με την πιο ακατέργαστη μορφή του.

Στο Παρίσι, ο πρωταγωνιστής γνωρίζει ένα ζευγάρι νέων, ενός εκκολαπτόμενου συγγραφέα και μίας μουσικού, που αποτελούν το μεσοαστικό πρότυπο. Θα συσχετιστεί μαζί τους, δημιουργώντας ένα τρόπον τινά ερωτικό τρίγωνο που παραπέμπει σε εκείνα των Dreamers αλλά και Les Amours Imaginaires. Το τέλος ξεπροβάλλει μετά από μια μακρά προσπάθεια απώθησης. Σίγουρα από τη στιγμή που η σκηνοθεσία αποδίδει τις έννοιες που πραγματεύεται το σενάριο με έναν θεωρητικό τρόπο, περισσότερο σημειολογικό, ίσως να δημιουργεί στον θεατή μια αίσθηση αοριστίας ως προς τη συνοχή των νοημάτων. Αυτό συμβαίνει μάλλον λόγω του ότι ο Lapid αξιοποιώντας τα βιώματά του, τοποθετείται αναφορικά με τις προαναφερθείσες έννοιες με τη μορφή λανθανόντων ερωτημάτων και προβληματισμών περισσότερο, παρά ολοκληρωμένης σκέψης και θέσης. Μία τοποθέτηση όμως που μας άρεσε.

Έλενα Στάικου

Δημοσίευση: 17 Οκτ. 2019, 04:20
Τίτλος:
Συνώνυμα (Synonymes)
Είδος: 
Σκηνοθεσία: 
Έτος: 
Διάρκεια: 
123
Εταιρία διανομής: 
Release: 
17 Οκτωβρίου 2019
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ