Oροσειρά των ονείρων

Σύνοψη: Ο Patricio Guzman μετά τα “Nostalgia for the Light” (2010) και “The Pearl Button” (2015), επιστρέφει με το “The Cordillera of Dreams” το οποίο συμπληρώνει την τριλογία του. Έχοντας περάσει από την έρημο Ατακάμα με τον νυχτερινό ουρανό, στο αντίκτυπο του νερού της Χιλιανής ακτογραμμής, τώρα ο Guzman μας μεταφέρει στην οροσειρά των Άνδεων και συνδέει την ομορφιά της φύσης με την φρίκη της δικτατορίας του Αουγούστο Πινοσέτ (1973-1990).

Άποψη: Γνωστός για τα πολιτικά του ντοκιμαντέρ (“The Battle of Chile”, 1975-1979), ο Guzman αντλεί έμπνευση από τις μνήμες ενός ολόκληρου λαού που υπέφερε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, τα αποτελέσματα της οποίας είναι απτά εώς σήμερα. Επιστρέφοντας ξανά στο Σαντιάγκο, τα μάτια του Guzman δεν αναγνωρίζουν το τοπίο που μεγαλώσε. Το μόνο απαράλαχτο με την πάροδο του χρόνου είναι η οροσειρά των Άνδεων που χωρίζει την Χιλή από την Αργεντινή αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο. Μπορεί η οροσειρά να αποτελεί το ορόσημο της χώρας, με φωτογραφίες της να τυπώνονται πάνω σε κουτιά σπίρτων, πίνακές της να κοσμούν τοίχους του μετρό, αλλά για τον Guzman οι Άνδεις αποτελούν ένα μυστήριο, ένα όνειρο, μια αντίθεση.

Η Χιλή από τη μια μεριά βρέχεται από τη θάλασσα, ενώ από την άλλη περιβάλεται από τις Άνδεις, οι οποίες την προστατεύουν από τους εχθρούς της αλλά και την απομωνόνουν από όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ο Guzman με τους καλλιτέχνες και επιστήμονες που δίνουν συνέντευξη μπροστά από τον φάκο του υπογραμμίζουν το αίσθημα απομόνωσης και θαυμασμού που αισθάνονται κάθε φορά που αναλογίζονται αυτό το ανυπέρβλητης ομορφιάς τοπίο.

Η διεύθυνση φωτογραφίας του Samuel Lahu μας κόβει την ανάσα, καθώς τα σχεδόν φαντασμαγορικά του πλάνα εντείνουν την αίσθηση πως η οροσειρά κρύβει μέσα της δεκάδες μυστικά: δεσπόζει σιωπηλά πάνω από τους κατοίκους της Χιλής, παρακολουθεί αμέτοχη μέσα στους αιώνες τα βάσανα τους, είναι μάρτυρας της αιματηρής ιστορίας αυτού του πολιτισμού. Ο κάμεραμαν Pablo Salas εμφανίζεται όσο κανείς άλλος σε αυτό το ντοκιμαντέρ και είναι εμφανώς ένας καλλιτέχνης που ο Guzman θαυμάζει. Ο Salas, σε αντίθεση με το σκηνοθέτη, δεν έφυγε ποτέ από τη Χιλή, και έτσι κατάφερε να συγκεντρώσει αμέτρητες ώρες υλικού από πορείες και διαμαρτυρίες που καταγράφουν την βιαίοτητα του δικτατορικού καθεστώτος το οποίο καταχράζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Είναι αυτές οι σκηνές που έρχονται σε αντίθεση με το ειδυλλιακό τοπίο των Άνδεων, οι πέτρες των οποίων βρίσκονται στους πλακόστροτους δρόμους του Σαντιάγκο που αισθάνθηκαν για πρώτη φορά το βάρος των τανκς και τα βήματα των στρατιωτών που ετοιμάζονταν να εναντιωθούν στους συμπολίτες τους, αμέτρητοι από τους οποίους σκοτώθηκαν ή «εξαφανίστηκαν» όσο ο Πινοσέτ διοικούσε.

Το καταγεγραμμένο υλικό όμως λειτουργεί και ως ένα αρχείο ιστορικής μνήμης, κάτι που δεν μπορεί να διαγραφεί, μια απόδειξη πως η δικτατορία του Πινοσέτ και όσοι εμπλέκονταν με αυτή είναι ένοχοι. Αυτό ακριβώς άλλωστε φαίνεται να είναι και ο σκοπός του Guzman με αυτά τα ποιητικά ντοκιμαντέρ: μπορεί η ίδια η γή να διαγράφει με τον χρόνο την ιστορική μνήμη, αλλά πάντα μένει ανεξίτηλη στα εδάφη της και στις καρδιές των ανθρώπων της. Σταδιακά, οι κατεπνιγμένες μνήμες του παρελθόντος ανασύρονται και η Χιλή αρχίζει να θυμάται.

Έλενα Στάικου

Προβάλλεται εδώ.

Δημοσίευση: 10 Οκτ. 2019, 14:12
Τίτλος:
Oροσειρά των ονείρων (La cordillère des songes)
Έτος: 
Διάρκεια: 
84
Εταιρία διανομής: 
Release: 
10 Οκτωβρίου 2019
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

20 χρόνια Fight Club

20 χρόνια πριν, το Fight Club προβλήθηκε για πρώτη φορά στις αμερικανικές αίθουσες.  Το αριστούργημα...
4 ώρες