Once upon a time in Gaza

Σύνοψη: Γάζα, 2007. Ο Γιάχια, ένας νεαρός φοιτητής, αναπτύσσει μια φιλία με τον Οσάμα, έναν χαρισματικό ιδιοκτήτη εστιατορίου με μεγάλη καρδιά. Μαζί αρχίζουν να διακινούν ναρκωτικά παράλληλα με τις παραδόσεις φαλάφελ, όμως σύντομα αναγκάζονται να αναμετρηθούν με έναν διεφθαρμένο αστυνομικό και το μεγάλο εγώ του.

Δύο χρόνια αργότερα, ο Γιάχια καταλήγει να πρωταγωνιστεί στην πρώτη ταινία δράσης γυρισμένη στη Γάζα, η οποία αντικατοπτρίζει τα πραγματικά εγκλήματα στα οποία ήταν μάρτυρας.

Άποψη: Μετά τα Κάποτε στην Δύση και στην Αμερική του Σέρτζιο Λεόνε, Κάποτε στην Ανατολία του Τσεϊλαν και Κάποτε στο Χόλιγουντ του Ταραντίνο, έρχεται να αναμετρηθούμε με το κάποτε της πόλης της Γάζας, δεκαπέντε χρόνια πριν τα όσα συμβαίνουν σήμερα και επί δύο χρόνια.

Για αυτό άλλωστε το Κάποτε δεν ήχησε ποτέ άλλοτε τόσο φάλτσα και πένθιμα, μιας και μας δηλώνει μια καθημερινότητα σε μια πόλη που πλέον έχει καταστραφεί, σχεδόν δεν υπάρχει.

Τα αδέρφια Νάσερ μετά το Γάζα αγάπη μου, κατά αντιστοιχία του Χιροσίμα αγάπη μου του Ρενέ, άλλη μια πόλη κατεστραμμένη, επιστρέφουν στην πόλη τους, παρότι τα γυρίσματα για προφανείς λόγους έγιναν στην Ιορδανία, αναμειγνύοντας κάποιες στιγμές καλύτερα κάποιες όχι τόσο, τα είδη και κυρίως της κωμωδίας, του πολιτικού θρίλερ, του σπαγγέτι γουέστερν και του γκανγκστερικού δράματος και ως εκ τούτου έχει περισσότερη συνάφεια με τα Κάποτε του Λεόνε αλλά κυρίως τον Νονό του Κόπολα.

Οι νότες με τις οποίες ξεκινά και τελειώνει η ταινία θυμίζει παρόμοιες του Νίνο Ρότα αλλά κυρίως στον μεν Νονό έχουμε τους Ιταλούς μετανάστες στην Αμερική που την έχτισαν να ξεκινούν με την θρυλική ατάκα «I Believe in America» και μετά να βλέπουμε την λαϊκή εκδήλωση ενός ιταλικού γάμου ενώ στην Γάζα έχουμε τις αμερικανικές επιδιώξεις για μια δική τους αποικία με τα λόγια του Τραμπ περί Ριβιέρας να ανοίγουν την ταινία σε μια εποχή που ποιος πλέον μπορεί να πιστεύει σε αμερικανικές αξίες και στην συνέχεια να μεταφερόμαστε κάποια χρόνια πίσω σε μια λαϊκή συνάθροιση που θα οδηγήσει σε διαδήλωση εναντίον της κατοχής του Ισραήλ. Στην πορεία η πλοκή εστιάζει στις παράνομες δράσεις μιας οικογένειας παράλληλα με μια χώρα που αναδιαμορφώνεται όπως στο έπος του Κόπολα.

Τα αδέρφια Νάσερ παίρνουν κάποια ρίσκα αφηγηματικά, όπως να εντάξουν την υποϊστορία με τον κινηματογράφο θέλοντας να δείξουν μια χώρα που επιθυμεί να χρησιμοποιήσει το σινεμά ως μέσο ανάδειξης και ευαισθητοποίησης είτε με πιο mainstream είτε με πιο φεστιβαλικό τρόπο.

Το Κάποτε στην Γάζα λειτουργεί σαν alter ego της ταινίας που γυρίζουν καθώς και η ίδια κατάφερε να βραβευτεί στο Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών με έναν τρόπο πιο ανάλαφρο, πιο ποπ, που έχει τα φόντα να απευθυνθεί μαζικά μέσα από μια ενδιαφέρουσα αισθητική μακριά από την μαυρίλα και το μελό άλλων συναδέλφων τους.

Μέσα από την ιστορία του 2007 και της διαρκούς υπενθύμισης αυτού του Κάποτε που δηλώνει ευθαρσώς ότι υπήρχε ένα Πριν, το οποίο οδήγησε στο καταστροφικό Τώρα, μας κάνει όλους κοινωνούς μιας ιστορίας διασκεδαστικής όσο και σκληρής, πολιτικής όσο και οικογενειακής, από τις καλύτερες παλαιστινιακές ή για την Παλαιστίνη ταινίες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια με ευφυή και λειτουργική χρήση της μουσικής δίνοντας τον τόνο ενός νέο γουέστερν χωρίς να έχει καν τα χαρακτηριστικά μακρινά πλάνα και ένα τέλος που θα σφίξει στομάχια.