Μία μυστηριώδης δύναμη βγάζει τη Σελήνη από την τροχιά της γύρω από τη Γη και την ωθεί σε μια σειρά από συγκρούσεις. Με λίγες μόνο εβδομάδες να απομένουν έως ότου οι συνέπειες να είναι καταστροφικές για όλο τον στον κόσμο, η πρώην αστροναύτης της NASA, Jo Fowler είναι πεπεισμένη ότι έχει την λύση που θα μας σώσει όλους, όμως μόνο ο παλιός συνάδελφος της αστροναύτης Brian Harper και ο K.C. Houseman ένας συνωμοσιολόγoς, την πιστεύουν.

Αυτοί οι τρεις ήρωες θα ξεκινήσουν ένα απίστευτο ταξίδι στο διάστημα για να διαπιστώσουν τελικά ότι η Σελήνη δεν είναι όπως νομίζουμε ότι είναι.

O ειδικός των ταινιών καταστροφής μεγάλο προϋπολογισμού, επιστρέφει με άλλο ένα «θα πεθάνουμε όλοι» ανόητο αλλά και διασκεδαστικό «έπος».

Ο Ρόλαντ Έμεριχ αυτή την φορά φέρνει την Σελήνη στη Γη, με αρχετυπικούς και κλισεδιαρισμένους χαρακτήρες, πλοκή με τρύπες και αρκετές απιθανότητες, αλλά και εντυπωσιακά εφέ με πόλεις που καταρρέουν από αδιανόητα παλιρροιακά κύματα, κομμάτια από τη Σελήνη να εκσφεδονίζονται, άπλετο και καλογυαλισμένο cgi και υπάρχει κόσμος που του αρκεί για να περάσει ένα διασκεδαστικό δίωρο με ποπκόρν και μπύρα ή αναψυκτικό. Σε αυτούς ακριβώς απευθύνεται και αυτοί/ές αδιαφορούν για στερεοτυπικούς διαλόγους, τρελές συνομωσίες, παράλογους ηρωισμούς και ανεπαρκείς επιστημονικές εξηγήσεις για όσα συμβαίνουν.

Αυτό που μετράει είναι η δράση και τα πάντα έχουν στηθεί για να ετοιμάσουν το κρεσέντο της καταστροφής.

Και πρέπει να πούμε ότι θα μπορούσε να αφιερώσει και περισσότερο on screen χρόνο στα εφέ του και να κόψει από κλισεδιαρισμένες στερεοτυπικές οικογενειακές καταστάσεις που συμβαίνουν στη Γη και που αστεία και αρκετά κουραστικά τις αντιπαραβάλει με τις προσπάθειες των ηρώων του με παράλληλο μοντάζ.

Ο Έμεριχ ανατινάζει πράγματα και απεικονίζει το χάος καταστροφής πειστικά, το έχει αποδείξει και στο παρελθόν, δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στην επιστήμη, χρησιμοποιεί κάποια θεωρητικά τσιτάτα ως πλατφόρμα για να εκτοξεύσει τις κατακλυσμικές του σκηνές.

Παραδόξως οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού τρίου δεν είναι κακές (παρά τις ανυπόφορες κάποιες στιγμές, ατάκες που ξεστομίζουν), οι πραγαμτικοί πρωταγωνιστές όμως εδώ είναι οι σκηνές καταστροφής και οι αντίστοιχες στο διάστημα: ο Έμεριχ κατέχει το άθλημα και κινηματογραφεί εντυπωσιακά μεγάλης κλίμακας επιστημονική φαντασία, όσο και αν οι αναφορές στο «2001, Οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ είναι κάπως άκυρες και προκαλούν μειδίαμα.

Το «Moonfall» απαιτεί να βάλεις τον εγκέφαλό σου σε airplane mode και να αφήσεις τον αμφισβληστροειδή να το ευχαριστηθεί και σίγουρα σε μεγάλη οθόνη, διαφορετικά η ταινία χάνει το όποιο νόημά της.

Πρώτη δημοσίευση: 3 Φεβ. 2022, 03:55
Ενημέρωση: 10 Φεβ. 2022, 03:48
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Συντάκτης: 
Τίτλος:
Moonfall (Η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού)
Σκηνοθεσία: 
Έτος: 
Διάρκεια: 
120
Εταιρία διανομής: 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ