Mile 22

Σύνοψη: Ο Τζέιμς Σίλβα είναι ο αρχηγός μιας άκρως μυστικής ομάδας της CIA που αναλαμβάνει δράση, όταν κάθε άλλη συμβατική προσπάθεια της υπηρεσίας, έχει αποτύχει.

Άποψη: To Mile 22 προσπαθεί να ανταποκριθεί στην ανάγκη, της αγοράς της Άπω Ανατολής που θέλει και την λάμψη του Χόλιγουντ και των αστέρων της, αλλά και το couleur locale, προσφέροντας το Χόλιγουντ (Μαρκ Γουόλμπεργκ, Τζον Μάλκοβιτς) την τοποθεσία (Ινδονησία –δηλαδή, στην Κολομβία γυρίστηκε, αλλά για Ινδονησία πλασάρεται) τον τοπικό σταρ των ασιατικών πολεμικών τεχνών, και μπόλικη δράση.

Ο Γουόλμπεργκ, συνπαραγωγός μαζί με τους απαραίτητους Κινέζους, προσπαθεί να στήσει ένα franchise στα χνάρια του Bourne, παρουσιάζοντας μας έναν ήρωα, όπως πρέπει να είναι αυτού του τύπου οι ήρωες: Εμμονικό, ιδιοφυή, μονομανή, αποτελεσματικό, αδίστακτο και με πολλά κόμπλεξ. Ο Σίλβα του, αρχηγός μιας επίλεκτης ομάδας που κινείται στα όρια του νόμιμου και πέρα από τα όρια της τεχνολογίας, φέρει εις πέρας τις πιο δύσκολες αποστολές της CIA και στην ταινία μας, βρίσκεται στην Τζακάρτα στα ίχνη μιας μεγάλης ποσότητας καίσιου στα λάθος χέρια. Ένας Ινδονήσιος αστυνομικός έρχεται στην πρεσβεία, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες αρκεί να του δοθεί άσυλο στην Αμερική. Τα 22 όμως μίλια από την πρεσβεία μέχρι το αεροδρόμιο, θα αποδειχθούν μια παγίδα θανάτου, που θα απαιτήσει από την ομάδα όλο της το κουράγιο και την εφευρετικότητα για να τα διασχίσουν.

Είναι η τέταρτη φορά που ο Γουόλμπεργκ συνεργάζεται με τον ικανό σκηνοθέτη Πίτερ Μπεργκ, αλλά η πρώτη που το σενάριο δε βασίζεται σε αληθινή ιστορία, όπως πχ το Patriot’s Day για την βόμβα στον μαραθώνιο της Βοστώνης. Αυτό τους δίνει την ευκαιρία να παίξουν με κάθε δυνατό κόλπο, με έξυπνους διαλόγους, μαύρο χιούμορ, τεχνολογία που δεν υπάρχει και εξαιρετικές χορογραφίες στις πολλές σκηνές δράσης.

Αυτός που κλέβει την παράσταση, είναι ο Ινδονήσιος Ίκο Ουβάις (πουγνωρίσαμε από το εξαιρετικό The Raid), ο οποίος εξασκεί μια πολεμική τέχνη που στην Ινδονησία λέγεται Πενκάκ Σιλάτ, και που πρέπει να την δείτε για να καταλάβετε για τι μιλάμε. Ο Μπερκ, ήταν πολύ έξυπνος και άφησε τον Ουβάις και την αφοσιωμένη του ομάδα, να χορογραφήσουν μόνοι τους όλες τις σκηνές μάχης, και πιστέψτε μας, όσο και αν έχουν συνηθίσει τα μάτια μας στις σκηνές που χοντροκομμένα λέμε «καράτε», εδώ έχουμε κάτι που σφύζει από φρεσκάδα και επινοητικότητα και που σίγουρα μπορούμε να πούμε ότι δεν το έχουμε ξαναδεί. Βοηθά και το ότι η κάμερα τον γουστάρει.

Επίσης, έχουμε τον Γουόλμπεργκ όσο κυνικό και σκληρό πρέπει, έχουμε έντονη γυναικεία παρουσία που παίρνει ισότιμα μέρος στη δράση, και ένα σενάριο που στα μέτρα του είδους, σου κρατά το ενδιαφέρον. Έχει βέβαια και τον Τζον Μάλκοβιτς που για μια ακόμη φορά είναι καρικατούρα, ξεφτιλίζοντας την παλιά του αίγλη ως μεγάλου ηθοποιού. Αλλά, ποιος περιμένει πια κάτι σοβαρό από αυτόν;

Εάν θα περπατήσει η σειρά και θα έχει και συνέχεια, μένει να το δούμε. Αλλά το Mile 22, χωρίς να είναι κάτι σπουδαίο, δίνει πνοή σε ένα από τα πιο ταλαιπωρημένα κινηματογραφικά είδη, χωρίς να προσβάλλει την νοημοσύνη μας. Να το δείτε; Να το δείτε. Τσεκ!

Δημοσίευση: 16 Aug 2018, 22:14
Τίτλος:
Mile 22 (Mile 22)
Σκηνοθεσία: 
Χώρα: 
Έτος: 
Διάρκεια: 
95
Εταιρία διανομής: 
Release: 
16 Αυγούστου 2018
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ