Η έμπιστη

Σύνοψη: Άγκυρα, 1999. Μια 40χρονη τηλεφωνήτρια σε ροζ γραμμή προσπαθεί να σώσει έναν έφηβο πελάτη της, παγιδευμένο στα χαλάσματα, μετά από τον μεγάλο σεισμό στην Κωνσταντινούπολη, χωρίς να ξέρει ότι θα μπλεχτεί σε πολιτικά ζητήματα πέρα από τον έλεγχό της.

Άποψη: Ένα τουρκικό τηλεφωνικό θρίλερ στα σπαράγματα του πραγματικού σεισμού του 1999 με μια γυναίκα που καλείται να διαχειριστεί ένα τηλεφώνημα πέρα από τα καθήκοντά της στην ροζ γραμμή.

Η ταινία των Ζεντζίρτζι και Τζοβανέτι, η οποία έκανε την πρεμιέρα της στην Μπερλινάλε, έρχεται να αναδείξει τα προβλήματα της πατριαρχίας στην συντηρητική τουρκική κοινωνία.

Η Έμπιστη είναι μια γυναίκα με τα δικά της προσωπικά ζητήματα προς επίλυση, με έναν γιο που επιδιώκει να κρατήσει στην κηδεμονία της έναντι του εν διαστάσει συζύγου της, ενώ έχει να παλέψει κόντρα στις προκαταλήψεις του επαγγέλματος και φυσικά του φύλου της. Όλα αυτά υπονοούνται και διαφαίνονται με έναν μαεστρικό τρόπο χωρίς να φεύγει από τους τοίχους του δωματίου στο οποίο βρίσκεται και επιχειρεί να σώσει την ζωή ενός εφήβου στα συντρίμμια της Κωνσταντινούπολης.

Με μια σαρωτική ερμηνεία από την πρωταγωνίστρια, Σααντέτ Ακσόι, ένα one woman show, καθώς καλούμαστε να εξερευνήσουμε τι ισχύει και τι όχι, ποια είναι η αλήθεια και ποιο το ψέμα, σε τι αποσκοπεί αυτό το τηλέφωνο και τι κρυμμένα πολιτικά και κοινωνικά παιχνίδια μπορεί να δημιουργούνται στις πλάτες της.

Κλειστοφοβικό και αγωνιώδες, χωρίς να έχει γρήγορους ρυθμούς ή πολύ σβέλτο μοντάζ. Κατορθώνει όμως μέσα σε λιγότερο από μιάμιση ώρα να σφυγμομετρήσει μια κοινωνία με χρόνια προβλήματα αλλά και σε κατάσταση σοκ.

Στο τέλος της ταινίας η ηρωίδα έχει τον δικό της μονόλογο τύπου «αν θες να λέγεσαι άνθρωπος» του Τάσου Λειβαδίτη αλλά σε φεμινιστική νότα, δείχνοντας πώς μπορείς να τοποθετείσαι πολιτικά χωρίς να μοιάζει λαϊκίστικο και βεβιασμένο, όπως στην Barbie.

Η τηλεφωνήτρια με ηρεμία και πειθώ αναδεικνύει χρόνια προβλήματα έμφυλης ανισότητας και προκατάληψης βάζοντας έξυπνα τον άντρα στον αντίστοιχο ρόλο σε μια ευφυή αντιστροφή ρόλων.

Χωρίς να γίνεται βαριά και δακρύβρεχτη, με μια ηθική διάσταση που συχνά παρουσιάζεται στο τουρκικό σινεμά και με έναν τρόπο αναπάντεχο ανανεώνει το είδος των ταινιών σε κλειστά τηλεφωνικά κέντρα, ξεφεύγοντας από τα στενά όρια του ποιος είναι ο άνθρωπος στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου και εστιάζοντας σε μια κοινωνική πραγματικότητα ζοφερή εκτός του τηλεφώνου και της σεξεργασίας.

Μητρότητα, γυναίκα σε μια πατριαρχική κλειστή κοινωνία, σεξεργασία και βαθιά θρησκευτική πίστη.