Downton Abbey: The Grand Finale

Σύνοψη: Με τη Μαίρη στο επίκεντρο ενός δημόσιου σκανδάλου και την οικογένεια σε οικονομική στενότητα, ολόκληρο το σπιτικό κινδυνεύει να στιγματιστεί κοινωνικά. Οι Κρόουλι καλούνται να προσαρμοστούν στις εξελίξεις, καθώς το προσωπικό και η επόμενη γενιά ετοιμάζονται να εγκαινιάσουν το νέο κεφάλαιο για τον Πύργο του Downton.

Άποψη:  Το εναρκτήριο μονοπλάνο, αν και σύντομο σε διάρκεια, προϊδεάζει για κάτι ελαφρώς διαφορετικό σε προσέγγιση σε σχέση με τις δύο προηγούμενες κινηματογραφικές μεταφορές της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς. Αυτή η αρχική αίσθηση διαψεύδεται πολύ γρήγορα (αφού έτσι και αλλιώς ο Simon Curtis εκτελεί διεκπεραιωτικά καθήκοντα σ’ ένα φιλμ στο οποίο ο σεναριογράφος έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο).

Η συνταγή του εν λόγω franchise παραμένει ίδια κι εδώ. Εν ολίγοις, πολλή νοσταλγία δια της πλαγίας οδού για μια παλιότερη Αγγλία που δεν υπάρχει πια, μπόλικες ρομαντικές υποπλοκές οι οποίες πάντοτε φιλτράρονται μέσω ενός πρίσματος αντίστοιχου με την εποχή που αποτελεί το σημείο αναφοράς της ιστορίας, παρατήρηση συμπεριφορών οι οποίες αποτελούν το κύριο όχημα για το χτίσιμο χαρακτήρων, και κοστούμια για το μάτι (η σκηνή στον ιππόδρομο ειδικά είναι σαν να υπάρχει για να κλείσει το μάτι στα Όσκαρ για τη σχετική κατηγορία).

Κάτι σαν James Ivory χωρίς βάθος και με κατά βάση συντηρητικές αξίες σε πρώτο πλάνο, με μια θετική κι εξιδανικευμένη αποτίμηση της αριστοκρατίας (ο ίδιος ο Julian Fellowes άλλωστε έχει το αξίωμα του Λόρδου) και μια περίεργη «απομόνωση» από πολιτικοκοινωνικές συγκυρίες.

Αν η ιδεολογική σύγκλιση με τα όσα διατυπώνονται άμεσα ή και πιο έμμεσα απουσιάζει, τα περιθώρια στενεύουν και για μια ενδεχόμενη κινηματογραφική απόλαυση. Σαν δράμα εποχής, αυτό το σίκουελ δεν είναι εξίσου εκλεπτυσμένο, είτε σε επίπεδο κατασκευής είτε στο πώς ξετυλίγεται σεναριακά, με τα πραγματικά σπουδαία δείγματα του είδους, και η αποτύπωση των χαρακτήρων, επειδή οι προθέσεις είναι κυρίως ψυχαγωγικές, εσκεμμένα δεν φτάνει στο επίπεδο του ψυχογραφήματος.

Σαν οριστικός επίλογος μιας saga, το σύνολο μοιάζει κάπως ανέμπνευστο και δεν απογειώνεται ποτέ, μην προσφέροντας μια πολυπόθητη συναισθηματική «έκρηξη» που θα ήταν το αναμενόμενο από ένα οριστικό «αντίο» σε ένα ολόκληρο μυθοπλαστικό σύμπαν.

Επιπλέον, η απουσία της Maggie Smith από το καστ είναι πολύ αισθητή, καθώς εδώ λείπει ένα ερμηνευτικό κέντρο βάρους, μια σταθερά που να προσδιορίζει σ’ έναν βαθμό και τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Ακόμη και το «βαρύ πυροβολικό» του Paul Giamatti σπαταλιέται σ’ ένα ρολάκι εξαιρετικά ασήμαντου διαμετρήματος για τα δικά του κυβικά...
Οι βάσεις μιας παραγωγής καλού επιπέδου υπάρχουν, εντοπίζονται αξιόλογες ερμηνείες ακόμη και αν λειτουργούν υπό καθεστώς περιορισμών λόγω της φυσιογνωμίας του εγχειρήματος και μένει μια εντύπωση στοιχειώδους σεβασμού του κοινού, ειδικά αυτού που ακολουθεί εδώ και πολλά χρόνια τους συγκεκριμένους ήρωες τόσο στη μικρή όσο και στη μεγάλη οθόνη, αλλά όλα αυτά είναι πολύ λίγα για να «μιλήσουν» σε μια σημαντική μάζα κινηματογραφόφιλων πέραν των μυημένων