If I want to whistle, I whistle

Ραφινάτος ρεαλισμός

Δείγμα της μεγάλης Ρουμανικής σχολής, με συμπάθεια για την αγωνιζόμενη μονάδα του κατατρεγμένου συναισθηματικά και εξαθλιωμένου οικονομικά –όχι πια και τόσο περιθωριακού- αντιήρωα, το if I want to whistle, I whistle δε πρωτοτυπεί θεματικά. Φορτώνει με αρκετή προβλεψιμότητα την εξέλιξη και κατάληξη μιας εντελώς μιλημένης από τους τίτλους αρχής προσωπικής επανάστασης, χαμένης από χέρι.

Ωστόσο είναι τέτοιος ο αισιόδοξος ρεαλισμός που τη διαπερνά, τόσο ραφινάτη η μεταστροφή των συναισθηματικών διαθέσεων, σε σκηνές όπως του καβγά που σχεδόν αθόρυβα μετατρέπεται σε παιχνίδι μακριάς γαϊδούρας(!), που χαλαλίζονται τα σεναριακά προβλήματα και η παντελής απουσία έκπληξης.

Θετικά φορτισμένες οι ερμηνείες με προεξέχων τον πειθαρχημένα παθιασμένο Πιστερεάνου και κυρίως η σοφά διχασμένη ματιά του Σερμπάν ανάμεσα στην εντός τειχών εκρηκτικότητα του ήρωα του και την εκτός πλαισίων τρυφερότητα όταν εκείνος ονειρεύεται το αυτονόητο, να μη χάσει και τα ελάχιστα.

Παναγιώτης Ευσταθιάδης