"Eνσυναίσθηση": Πετυχαίνει κάτι σημαντικό

Πλοκή: Μετά από δύο χρόνια απουσίας, η ψυχίατρος-εγκληματολόγος Σουζάν επιστρέφει σε μια ψυχιατρική μονάδα υψίστης ασφαλείας, αναλαμβάνοντας τις πιο επικίνδυνες περιπτώσεις. Σημαδεμένη από ένα τραυματικό γεγονός, κατανοεί τους ασθενείς της αλλά έχει χάσει κάθε ενσυναίσθηση για τον εαυτό της.

ΣΧΕΤΙΚΑIn the hand of Dante

Καταφεύγει σε ανορθόδοξες μεθόδους, προκαλώντας ανησυχία στους συναδέλφους της — όχι όμως στον Μόρτιμερ, με τον οποίο συνδέεται βαθιά. Αυτό που μοιάζει με πισωγύρισμα ίσως αποδειχθεί σωτήριο.

Άποψη: Μέσα από τις ιστορίες ασθενών ενός ψυχιατρικού ιδρύματος, το Empathie εξερευνά την ψυχική υγεία με ευαισθησία, χωρίς να απλοποιεί δύσκολα ζητήματα.

Η Suzanne, η πρωταγωνιστριά μας, είναι εσωστρεφής, κοινωνικά αμήχανη και συχνά δείχνει να δυσκολεύεται να εκφράσει όσα αισθάνεται. Δεν έχει τίποτα από την εικόνα της «τέλειας» τηλεοπτικής πρωταγωνίστριας και ακριβώς γι' αυτό μοιάζει τόσο αληθινή.

Παρακολουθείς κάθε της αντίδραση, κάθε σιωπή και κάθε βλέμμα, μέχρι που αρχίζεις να την καταλαβαίνεις χωρίς να χρειάζεται να εξηγεί συνεχώς τον εαυτό της. Ενώ τη βλέπεις να αφιερώνει την καθημερινότητά της σε ανθρώπους με σοβαρές ψυχιατρικές διαταραχές, συνειδητοποιείς ότι και η ίδια δίνει τις δικές της μάχες. Δεν βρίσκεται τόσο μακριά από τους ανθρώπους που προσπαθεί να βοηθήσει όσο θα περίμενε κανείς.

Κάπως έτσι σου θυμίζει πως οι ταμπέλες που χωρίζουν τον «ειδικό» από τον «ασθενή» είναι πολύ πιο εύθραυστες απ' όσο πιστεύουμε και πως όλοι, σε διαφορετικό βαθμό, κουβαλάμε τραύματα, φόβους και πληγές που δεν είναι ορατές.
Το Empathy λοιπόν, ξεχωρίζει για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τις ψυχιατρικές διαταραχές. Δεν αναπαράγει στερεότυπα ούτε βασίζεται στον φόβο. Αντίθετα, δείχνει ανθρώπους με σύνθετες προσωπικότητες και δύσκολες ιστορίες, ανοίγοντας μια συζήτηση γύρω από την ψυχική υγεία που αξίζει να γίνεται πολύ συχνότερα.

Και ο αγαπημένος χαρακτήρας λογικά όλων πρέπει να είναι ο Mortimer. Η καλοσύνη, η ηρεμία και η σχέση που χτίζει με τη Suzanne προσφέρουν μερικές από τις πιο όμορφες στιγμές της σειράς. Είναι ένας χαρακτήρας που λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι ακόμη και στα πιο σκοτεινά περιβάλλοντα μπορεί να υπάρξει χώρος για εμπιστοσύνη, τρυφερότητα και ουσιαστική σύνδεση. Μέσα σε όλη την παραφροσύνη, χαρίζει την ισορροπία.

Το Empathie δεν σου ζητά να συμφωνήσεις με τους χαρακτήρες του, σου ζητά να τους καταλάβεις. Και όταν μια σειρά καταφέρνει να σε κάνει να κοιτάξεις τους ανθρώπους με λίγο περισσότερη κατανόηση απ' όση είχες πριν, τότε έχει ήδη πετύχει κάτι σημαντικό.