Ο Κουέντιν Ταραντίνο σιχάθηκε το σύγχρονο σινεμά. Προτιμάει το διάβασμα.

Ο Κουέντιν Ταραντίνο δεν φημίζεται για τη μετριοπάθειά του και το νέο του κείμενο στο Sight and Sound το αποδεικνύει ξανά. Ο σκηνοθέτης που κάποτε μπορούσε να μιλά επί ώρες για ξεχασμένα b-movies, spaghetti western και exploitation διαμάντια, δηλώνει τώρα ότι το σύγχρονο σινεμά βρίσκεται σε τόσο κακή κατάσταση ώστε τις περισσότερες φορές προτιμά να ανοίξει ένα βιβλίο αντί να δει μια καινούργια ταινία. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη γενικευμένη καταδίκη, βρήκε κάποιες ταινίες που του άρεσαν. Και καταρχήν το “The RIP” του Τζο Καρνάχαν.

ΣΧΕΤΙΚΑΠοιος είναι αυτός ο Τζέιμι Άνταμς που έπεισε τον Ταραντίνο να παίξει στην ταινία του?

Ο Ταραντίνο ξεκινά με διάθεση σχεδόν καταθλιπτική. «Λάτρευα να πηγαίνω σινεμά», γράφει. «Σήμερα, όμως, η ίδια η έννοια του τι είναι μια ταινία τείνει να μου προκαλεί περισσότερο περιφρόνηση παρά γενναιοδωρία». Και για να γίνει σαφές πόσο χαμηλά εκτιμά το επίπεδο της τελευταίας εξαετίας, προσθέτει ότι οι ταινίες αυτής της περιόδου κάνουν τη δεκαετία του ’80 να μοιάζει με τη χρυσή εποχή του ’30.

Δεν είναι ότι δεν του άρεσε τίποτα. Αναφέρει το “West Side Story” του Στίβεν Σπίλμπεργκ και τα “Horizon: An American Saga — Chapter 1” και “Horizon: An American Saga — Chapter 2” του Κέβιν Κόστνερ. Υπήρξαν, όπως λέει, και μερικές ακόμη εξαιρέσεις. Ωστόσο καμία δεν κατάφερε να τον μεταφέρει στη «μαγική χώρα της απόλαυσης» που κάποτε του πρόσφερε το σινεμά. Μέχρι που εμφανίστηκε το “The RIP”.

Η ταινία του Τζο Καρνάχαν, με πρωταγωνιστές τον Ματ Ντέιμον και τον Μπεν Άφλεκ, ακολουθεί μια ομάδα αστυνομικών του Μαϊάμι που ανακαλύπτουν εκατομμύρια δολάρια σε ένα εγκαταλελειμμένο κρησφύγετο. Από τη στιγμή που η είδηση διαρρέει, οι συμμαχίες αρχίζουν να διαλύονται, η καχυποψία κυριαρχεί και κανείς δεν ξέρει ποιον μπορεί να εμπιστευτεί. Εδώ η γνώμη μας. 

Για τον Ταραντίνο, η ταινία είναι σχεδόν αποκάλυψη. Επαινεί τη σκηνοθεσία του Καρνάχαν, τη φωτογραφία του Χουάν Μιγκέλ Ασπιρόθ, το καστ και κυρίως το σενάριο που συνυπογράφουν ο Καρνάχαν και ο Μάικλ ΜακΓκρέιλ. Δηλώνει μάλιστα ότι είχε τόσο καιρό να δει ένα πραγματικά ικανοποιητικό αστυνομικό θρίλερ ώστε σχεδόν είχε ξεχάσει πώς αισθάνεται κανείς βλέποντας ένα καλό δείγμα του είδους.

Η λίστα των προβλημάτων που εντοπίζει στις σύγχρονες ταινίες παραμένει γνωστή σε όσους παρακολουθούν τις δημόσιες παρεμβάσεις του. Μετά την πανδημία, λέει, έχει γίνει «σχεδόν αδύνατο» να παρακολουθήσει μια νέα παραγωγή χωρίς να αρχίσει να αποδομεί κάθε αδυναμία της. Μιλά για «απιθανότητες», «χαϊδέματα του κοινού», «λανθασμένες επιλογές ηθοποιών» και, στην αγαπημένη του λαϊκή διάλεκτο, για «σκέτες ηλιθιότητες» που «τορπιλίζουν κάθε νέα ταινία που βγαίνει από το άγευστο εργοστάσιο λουκάνικων που κάποτε αποκαλούσε τον εαυτό του Χόλιγουντ».