Ο τελευταίος Βίκινγκ

Σύνοψη: O Άνκερ αποφυλακίζεται μετά ποινή 15 ετών για μια ληστεία και πρέπει να βρει τα χρήματα που είχε αφήσει στον αδερφό του, Μάνφρεντ, για να τα θάψει στο δάσος γύρω από το πατρικό τους σπίτι.

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι ο Μάνφρεντ, ο οποίος πάσχει από διασχιστική διαταραχή προσωπικότητας, δεν είναι πια ο Μάνφρεντ, αλλά… ο Τζον Λένον!

Γνώμη: “Ο Τελευταίος Βίκινγκ”, η νέα ταινία του Δανού Άντερς Τόμας Τζένσεν (“Τα Μήλα του Αδάμ”) ξεκινά με την αφήγηση ενός παραμυθιού βγαλμένου από την εποχή των Βίκινγκ και μας συστήνει μια κοινότητα όπου κανείς δεν ένιωθε διαφορετικός ή παράταιρος. Κι όντως, αν ανατρέξει κανείς στο παρελθόν, θα διαπιστώσει ότι οι “τρελοί του χωριού”, όπως λέμε στα μέρη μας τα άτομα με νοητικές ή ψυχικές ασθένειες, δεν αντιμετωπίζονταν πάντα με καχυποψία ούτε έπρεπε να περάσουν τη ζωή τους κλεισμένοι στα ιδρύματα.

Ο τελευταίος Βίκινγκ που οραματίστηκε ο Τζένσεν δεν είναι άλλος από τον Μάνφρεντ (Μαντς Μίκελσεν) που από μικρός ήταν “περίεργος”, όπως μαθαίνουμε από τον μεγαλύτερο αδερφό του Άνκερ (Νικολάι Λι Κάας).

Βέβαια κι ο Άνκερ δεν είναι ακριβώς αυτό που λέμε υπόδειγμα πολίτη: τον γνωρίζουμε αφού έχει μόλις διαπράξει μια ληστεία και έχει καταφύγει στον Μάνφρεντ, ο οποίος χωρίς δεύτερη σκέψη καταπίνει ένα κλειδί που του δίνει λίγο πριν οι αρχές εισβάλουν στο διαμέρισμα και τον συλλάβουν.

Το κλειδί αυτό οδηγεί σε μια τσάντα με τα χρήματα της ληστείας και ο Μάνφρεντ θα πρέπει να τη θάψει και να μην πει τίποτα σε κανέναν. Έτσι, όταν ο Άνκερ αποφυλακίζεται είναι σίγουρος ότι ο αδερφός του θα τον οδηγήσει στον κρυμμένο θησαυρό.

Όμως, ο Μάνφρεντ, βαθιά κλονισμένος από τη φυλάκιση του αδερφού του, δεν είναι πια ο εαυτός του. Για την ακρίβεια, είναι πεπεισμένος ότι είναι ο Τζον Λένον και, προφανώς, δεν έχει ιδέα τι πρέπει να βρει για λογαριασμό του Άνκερ.

Αν δεν μπορείτε, λοιπόν, να περιμένετε μέχρι να βγει στις αίθουσες το επερχόμενο biopic του Σαμ Μέντες για τους Beatles, μην ανησυχείτε!

“Ο Τελευταίος Βίκινγκ” έχει την πιο εμπνευσμένη επανένωση των Fab Four που δεν ξέρατε ότι είχατε ανάγκη και μάλιστα ενσωματωμένη σε μια κατάμαυρη κωμωδία/οικογενειακό δράμα/post heist movie (είναι πραγματικά δύσκολο να την κατατάξεις σε ένα είδος) με μπόλικη βία, ανατροπές, slapstick στιγμές και τον Μαντς Μίκελσεν (“Another Round”) όπως πραγματικά δεν τον έχετε ξαναδεί στον ρόλο του Μάνφρεντ.

Ο Τζένσεν καταφέρνει σε γενικές γραμμές να κρατήσει την ισορροπία ανάμεσα στην κουλαμάρα και την τρυφερότητα, και μπαλαντζάρει μόνο στο κομμάτι του backstory των αδερφών, αλλά είναι δύσκολο να μην του το συγχωρέσεις όταν το συνολικό αποτέλεσμα καταφέρνει να σε κάνει και να γελάσεις και να συγκινηθείς σε ισόποσες δόσεις, προσφέροντας έτσι ένα χορταστικό δίωρο με ένα μήνυμα υπέρ της αποδοχής της διαφορετικότητας που δεν έχει ανάγκη από διδακτισμό, αλλά βασίζεται στην παραδοχή ότι μερικές φορές το παράλογο μπορεί να είναι το πιο λογικό πράγμα στον κόσμο.