War machine

Το War Machine ξεκινά σαν μια κλασική στρατιωτική ιστορία, αλλά περίπου στα μισά πατάει γκάζι και στρίβει απότομα προς το sci-fi χάος. Το αποτέλεσμα είναι άνισο, αλλά σίγουρα πιο διασκεδαστικό απ’ όσο φαίνεται στην αρχή.

Στην αρχή, μοιάζει με κάτι που έχεις ξαναδεί πολλές φορές. Νεαροί στρατιώτες, σκληρή εκπαίδευση, ένας αυστηρός διοικητής και ένας πρωταγωνιστής που κουβαλά προσωπικό τραύμα. Ο Άλαν Ρίτσον, στον ρόλο του «81», κάνει αυτό που ξέρει καλά: παίζει τον σιωπηλό, σκληροτράχηλο τύπο που προσπαθεί να αποδείξει την αξία του. Η εκπαίδευση θυμίζει κάτι σαν... Full Metal Jacket, με τις γνωστές δυναμικές: ο «έξυπνος» που μιλάει πολύ, ο σκληρός εκπαιδευτής που δεν χαρίζεται σε κανέναν, η ομάδα που δοκιμάζεται στα όριά της. Μέχρι εδώ, τίποτα το ιδιαίτερο.

Και μετά… η φάση γίνεται Alien Transformers. 

Από εκεί και πέρα, η ταινία αλλάζει τελείως ταχύτητα. Ξαφνικά, δεν έχουμε να κάνουμε με στρατιωτική άσκηση, αλλά με ένα κυνηγητό επιβίωσης απέναντι σε μια μηχανή που δεν σταματάει με τίποτα. Και εδώ είναι που το War Machine γίνεται πιο διασκεδαστικό — και πιο παράλογο. Η δράση γίνεται υπερβολική — και αυτό είναι το ζητούμενο. Σπασμένα κόκαλα, καμένα σώματα, κεφάλια που εκρήγνυνται: η βία είναι έντονη, σχεδόν καρτουνίστικη. Δεν παίρνει τον εαυτό της πολύ σοβαρά, και αυτό λειτουργεί υπέρ της.

Ο Ρίτσον παραμένει σταθερός στο κέντρο της ιστορίας. Δεν πρόκειται για αξέχαστη ερμηνεία, αλλά είναι αποτελεσματική. Κουβαλά την ταινία σωματικά, τρέχοντας, παλεύοντας και προσπαθώντας να κρατήσει την ομάδα του ζωντανή. Οι Έσαϊ Μοράλες και Ντένις Κουέιντ εμφανίζονται για λίγο, χωρίς να επηρεάζουν ιδιαίτερα την εξέλιξη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το σενάριο. Εκτός από την κεντρική ιδέα, όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν προβλέψιμα. Οι χαρακτήρες δεν έχουν μεγάλο βάθος και πολλές φορές λειτουργούν απλώς ως «στόχοι» για τη μηχανή. Αλλά ίσως αυτό να είναι και το νόημα. Όταν σε κυνηγά ένα ασταμάτητο ρομπότ, δεν έχεις χρόνο για υπαρξιακές αναζητήσεις. 

Ο σκηνοθέτης Πάτρικ Χιουζ βρίσκει μερικές όμορφες στιγμές μέσα στο χάος. Τα πλάνα στο δάσος, οι σκηνές με το ποτάμι, η αίσθηση του χώρου — όλα αυτά δίνουν στην ταινία μια οπτική ταυτότητα που ξεπερνά το απλό «action». 

Τελικά, το War Machine είναι μια ταινία που βελτιώνεται όταν σταματά να προσπαθεί να είναι σοβαρή. Όσο μένει στο στρατιωτικό δράμα, είναι απλώς μέτρια. Όταν όμως αγκαλιάζει την τρέλα του — ένα τεράστιο φονικό ρομπότ που κυνηγά στρατιώτες στο δάσος — γίνεται διασκεδαστική. Αν ψάχνεις για κάτι γρήγορο, θορυβώδες και γεμάτο δράση, θα κάνει τη δουλειά του. Απλώς μην περιμένεις πολλά περισσότερα από αυτό.