Tελευταία κλήση

Σύνοψη: Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2000. Μια κλοπή όπλων από ένα στρατόπεδο. Ένας γνωστός εγκληματίας κρατάει όμηρο μια οικογένεια στο Παγκράτι και απειλεί να την ανατινάξει αν δεν εμφανιστεί ζωντανά στην τηλεόραση. Ένα τηλεοπτικό κανάλι σε αναβρασμό και την αστυνομία να κοιτάζει έναν δραπέτη να την εκθέτει για πολλοστή φορά. Όλοι τους νήματα σε έναν ιστό που κάποιοι υφαίνουν στο παρασκήνιο.

Γνώμη: Η “υπόθεση Σορίν Ματέι” υπήρξε πρωτοφανής για τα ελληνικά χρονικά, καθώς ήταν η πρώτη υπόθεση ομηρίας που μεταδόθηκε ζωντανά από την τηλεόραση. Συγκεκριμένα από το δελτίο ειδήσεων του Σκάι, όπου ο Νίκος Ευαγγελάτος μιλούσε στον αέρα με τον 26χρονο Ρουμάνο, ο οποίος στην προσπάθειά του να ξεφύγει από μπλόκο της αστυνομίας μπήκε στο σπίτι μιας οικογένειας και κράτησε τέσσερα μέλη της ομήρους μέχρι την τραγική κατάληξη μιας βραδιάς που έμεινε χαραγμένη σε όσους την παρακολούθησαν ζωντανά και στη συνέχεια απέκτησε διαστάσεις θρύλου.

Στην “Τελευταία Κλήση”, το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Σέριφ Φράνσις εμπνέεται από τα πραγματικά γεγονότα και παραδίδει ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ που υπηρετεί άψογα τους κανόνες του είδους και σε κάνει να είσαι σε αναμμένα κάρβουνα καθόλη τη διάρκειά του, ακόμα κι αν γνωρίζεις πώς εξελίχθηκε η πραγματική υπόθεση.

Ναι, η έμπνευση είναι ξεκάθαρα το “φιάσκο της οδού Νιόβης” (όπως έμελλε να χαρακτηριστεί η ομηρία), αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία μυθοπλασίας και το σενάριο που ο Φράνσις συνυπογράφει με την Κατερίνα Μπέη (“Υπάρχω”) επιχειρεί να θίξει μια σειρά από πολύ σημαντικά ζητήματα, όπως τον ρόλο της τηλεόρασης και της δημοσιογραφίας, τη διαφθορά αλλά και την ανικανότητα της ελληνικής αστυνομίας (αν διαβάσετε πώς χειρίστηκε όντως την υπόθεση, θα φρίξετε!), αλλά και τους μηχανισμούς διαπλοκής που μπορεί να ξεκινάνε από κάπου ψηλά και να φτάνουν μέχρι έναν τοξικομανή κακοποιό, όπως ο Νικολάι Ράντου της ταινίας, τον οποίο υποδύεται με τρομερή φυσικότητα και ένταση, η οποία όμως ποτέ δεν ξεφεύγει σε overacting, ο Ορφέας Αυγουστίδης.

Απέναντί του στέκεται άξια ο Γιώργος Μπένος (“Maestro”), στον ρόλο του νεαρού, άπειρου δημοσιογράφου που γρήγορα καταλαβαίνει ότι η υπόθεση που θα τον κάνει διάσημο στο πανελλήνιο θα είναι κι αυτή που θα του αποκαλύψει ταυτόχρονα τη σαπίλα όχι μόνο του κλάδου του, αλλά και μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Ειδική μνεία αξίζει επίσης σε όλα τα υπόλοιπα μέλη του καστ –ποιος δεν θέλει να δει τον Ερρίκο Λίτση του “Σπιρτόκουτου” να παίζει τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ.;–, καθώς είναι απόλυτα προσηλωμένα, ακολουθούν πιστά το όραμα του Φράνσις και δρουν απόλυτα πειστικά στο ασφυκτικό σύμπαν που έχει στήσει με μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια και μια αισθητική που φέρνει στο νου το αμερικάνικο σινεμά της “χρυσής” δεκαετίας του ‘70.

Επειδή αναπόφευκτα αρκετοί θα πούνε ότι η ταινία είναι πολύ καλή για τα ελληνικά δεδομένα, καλό είναι εδώ να πούμε ότι πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει αυτή η “καραμέλα” που κρατάει “ομήρους” του Έλληνες θεατές στους καναπέδες τους και τους εμποδίζει από το να απολαύσουν πραγματικά αξιόλογες παραγωγές. Η “Τελευταία Κλήση” είναι απόδειξη ότι μια ταινία που διαδραματίζεται στην Ελλάδα και βασίζεται σε πραγματικό περιστατικό που σημειώθηκε στη χώρα μας μπορεί να κονταροχτυπηθεί στα ίσα με αντίστοιχου είδους εγχειρήματα του εξωτερικού.